ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2450

ตอนนี้ที่ซูหาง

ซูโสว่เต้าเดินมาที่ห้องหนังสือของซูเฉิงเฟิงด้วยความหงุดหงิด เขาพูดว่า “พ่อ! เราถูกยกเลิกใบอนุญาตขนส่ง!”

“อะไรนะ!” เมื่อซูเฉิงเฟิงได้ยิน เขาถามขึ้นทันที “นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงถูกยกเลิกใบรับรอง”

ซูโสว่เต้าพูดว่า “จากที่แผนกขนส่งบอกมา เพราะช่วงนี้ชื่อเสียงของซูซื่อกรุ๊ปในต่างประเทศ ลดลงเป็นอย่างมาก อีกทั้งในการประเมินรวม คะแนนของเราไม่ผ่านเกณฑ์ เขาจึงให้เราดำเนินการแก้ไข ระหว่างที่ดำเนินการ ไม่อนุญาตให้เราทำธุรกิจขนส่งในต่างประเทศ”

ซูเฉิงเฟิงตกใจมาก “ทำไม่ถึงเป็นแบบนี้! เขาบอกให้เราแก้ไขนานเท่าไร”

ซูโสว่เต้าส่ายหน้า และพูดว่า “การแก้ไขไม่มีระยะเวลากำหนด เขาบอกให้เรารีบแก้ไข เมื่อเสร็จเรียบร้อย พวกเขาจะกำหนดเวลาการตรวจสอบ ตามเวลาของพวกเขา ถ้าตรวจสอบผ่าน ก็สามารถเอาใบรับรองกลับมาได้”

ซูเฉิงเฟิงพูดอย่างโมโห “นี่มันซ้ำเติมกันชัดๆ สองปีมานี้การขนส่งระหว่างประเทศของซูซื่อกรุ๊ป เติบโตอย่างรวดเร็ว อีกอย่างหลังจากเข้ามาในปีนี้ ราคาการขนส่งระหว่างประเทศเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ราคาการขนส่งล็อตเดียว สูงกว่าแต่ก่อน 3-4 เท่า นี่เป็นโอกาสทองของการขนส่ง ที่หาไม่ได้ง่ายๆ มายกเลิกธุรกิจของเราในช่วงเวลาแบบนี้ เท่ากับปิดกั้นหนทางทำมาหากินของเราไปแล้วครึ่งหนึ่ง”

ซูโสว่เต้าพูดอย่างทอดถอนใจ “พ่อ เรื่องผลกระทบนี้ ผมได้บอกพวกเขาไปแล้ว ถึงขนาดขอร้องพวกเขา เพียงเพื่อจะขอโอกาสเลื่อนไปก่อน แต่อีกฝ่ายไม่ยอม ผมยังขอให้คนไปสอบถามเบื้องบน ถ้าเราไม่สามารถแก้ไขเรื่องอื้อฉาวนี้ได้ อีกทั้งยังเสนอเรื่องหลิวจ้านบุกเข้าไปหอเพชรนิลจินดา เพื่อเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่น่าพอใจ ต่อไปธุรกิจนี้จะไม่เปิดให้บริการแก่เราในอนาคต”

ซูเฉิงเฟิงกัดฟันกรอด “เรื่องครั้งนี้ไม่มีใครมีความเสี่ยง พวกเขาต้องการบีบให้ฉันเป็นเป้าโจมตี!”

ซูโสว่เต้าพูดอย่างจนปัญญา “อันที่จริงเรื่องนี้ เบื้องบนต้องการคำอธิบายที่เหมาะสม แต่ตอนนี้พวกเรายังหาวิธีแก้ไขไม่ได้”

ซูเฉิงเฟิงส่งเสียงหึ จากนั้นพูดว่า “จะแก้ไขอะไรได้อีก ปัญหาต่างๆ พุ่งเป้ามาที่ฉัน เว้นแต่ฉันออกไปยอมรับ ไม่งั้นเรื่องนี้ไม่มีวันจบ...”

พูดพลาง ซูเฉิงเฟิงนึกอะไรออก จึงรีบพูดขึ้นว่า “ใช่สิ โสว่เต้า แกรีบเตรียมเงินสดเอาไว้ก้อนหนึ่ง เอาไปให้ญาติของพวกที่ถูกหลิวจ้านฆ่าตายที่หอเพชรนิลจินดา ไม่ว่ายังไง ต้องให้พวกเขาอัดวิดีโอให้อภัยพวกเรา จากนั้นตัดต่อคลิปที่ทุกคนให้อภัยเราเป็นคลิปเดียวกัน แล้วอัปโหลดลงบนอินเทอร์เน็ต!”

“ใช่ครับ!” ซูโสว่เต้าพูดด้วยสีหน้าขื่นขม “ตอนนี้คนตระกูลเย่กำลังรวบรวมกำลัง ผมได้ยินมาว่าสองวันก่อนหน้านี้ พวกเขาเพิ่งจองเรือขนสินค้าสามลำจากอู่ต่อเรือ แถมยังไปเจรจาธุรกิจเช่าเหมาลำกับกลุ่มขนส่งสินค้าที่เกาหลี เพราะธุรกิจของตระกูลเย่กำลังก้าวหน้ามาก จนกำลังในการขนส่งไม่เพียงพอ”

ซูเฉิงเฟิงตบโต๊ะอย่างโมโห “มีอย่างนี้ที่ไหนกัน! ให้โอกาสตระกูลเย่ไปฟรีๆ!”

พูดจบ เขาพูดอย่างดุดันว่า “เราจะเป็นผู้ถูกกระทำต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องหาทางไกล่เกลี่ย! ในเมื่อระงับใบรับรองของเราชั่วคราว งั้นเราไปต้องไปหาที่พึ่งที่เหมาะสม! อย่างน้อยๆ ธุรกิจของเราก็จะไม่หยุดชะงัก!”

ซูโสว่เต้ารีบพูดว่า “พ่อ เรื่องนี้ผมเคยติดต่อแล้ว แต่บริษัทขนส่งอื่นๆ ในประเทศ ไม่มีใครกล้าให้เราพึ่งพา เพราะพวกเขาก็กลัวว่าจะได้รับโทษ...”

ซูเฉิงเฟิงสบถออกมา “ให้ตายเถอะ แต่ก่อนไอ้พวกสุนัขนี่ ดิ้นรนประจบตระกูลซูของเรา แต่ตอนนี้แต่ละคนกลับมาซ้ำเติม! ในเมื่อหาในประเทศไม่ได้ ก็ไปพึ่งบริษัทต่างประเทศ!”

ซูโสว่เต้าครุ่นคิด จากนั้นจึงพูดว่า “ธุรกิจในเกาหลี โดนตระกูลเย่แย่งชิงไปแล้ว ตอนนี้ทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับเรา คือตระกูลอิโตะที่ญี่ปุ่น หลังจากตระกูลมัตสีโมโตะกับตระกูลทากาฮาชิล้มลง การขนส่งที่ญี่ปุ่นในตอนนี้ แทบจะอยู่ในมือตระกูลอิโตะทั้งหมด...”