“ตระกูลอิโตะงั้นเหรอ”
เมื่อซูเฉิงเฟิงได้ยินสี่คำนี้ เขารีบสบถออกมาทันที “ให้ตายเถอะ ไอ้สวะนางาฮิโกะ อิโตะ ไม่ได้เรื่องสักนิด แรกเริ่มที่เราจะเลือกระหว่างตระกูลทากาฮาชิ กับตระกูลของเขา เขาเหมือนสุนัขคอยเลียแข้งเลียขาเราทั้งวัน ตอนนี้ตระกูลทากาฮาชิกับตระกูลมัตสีโมโตะย่อยยับไปแล้ว เขากลับแข็งแกร่งขึ้นมา มีอย่างที่ไหนกัน!”
การขนส่งระหว่างประเทศ เป็นธุรกิจที่ได้รับความนิยมที่สุดในตอนนี้ การขนส่งสินค้าล็อตใหญ่ ถ้าขนส่งผ่านบริเวณยุโรปอเมริกา ค่าขนส่งล็อตหนึ่งประมาณ 2-3 หมื่น ถ้าขนส่งหนึ่งรอบ อย่างน้อยต้องใช้เงินค่าขนส่งหลายสิบล้าน
ตระกูลซูมีกองเรือขนส่งขนาดใหญ่ในประเทศ เมื่อเรือพวกนี้ทำงาน จะทำกำไรมหาศาล เป็นรายได้หลักและแหล่งรายได้ที่สำคัญที่สุดของตระกูลซู
แต่ตอนนี้โดนยกเลิกใบรับรอง เรือพวกนี้ไม่ได้รับการอนุมัติเส้นทาง
เมื่อไม่ได้รับการอนุมัติเส้นทาง เรือพวกนี้ทำได้เพียงจอดไว้ที่ท่าเรือ ไม่เพียงแต่จะทำเงินไม่ได้ หนำซ้ำยังต้องใช้เงินจำนวนมากในการซ่อมบำรุงทุกวัน
นอกจากนี้ ทีมงานขนส่งและสนับสนุนของบริษัทขนส่งทั้งบริษัท ถึงจะไม่มีอะไรทำ แต่ตระกูลซูก็ไม่กล้าปลดพนักงาน ทำได้เพียงจ่ายเงินค่าจ้างต่อไปเท่านั้น
ดังนั้น ซูเฉิงเฟิงกลุ้มใจกับเรื่องนี้มาก เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “เฮ้อ ความผิดฉันเอง เรื่องครั้งนี้ส่งผลกระทบร้ายแรงมาก ไม่รู้จะผ่านพ้นไปได้เมื่อไร ถ้าไม่เกิดอะไรเปลี่ยนแปลง พวกเราคงไม่มีโอกาสได้ใบรับรองกลับคืนมา!”
ซูโสว่เต้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “พ่อ ให้ผมไปญี่ปุ่นอีกครั้งไหม ไปคุยกับนางาฮิโกะ อิโตะอีกครั้ง! ถ้าเขายอมร่วมมือกับเรา เราค่อยจัดตั้งบริษัทขึ้นมาบังหน้า จากนั้นจึงจดทะเบียนบริษัทใหม่ที่ญี่ปุ่นกับนางาฮิโกะ อิโตะ และเอาใบรับรองที่ญี่ปุ่น ย้ายเรือที่ถูกระงับของเรา มาอยู่ภายใต้ชื่อของบริษัทญี่ปุ่น ซึ่งจะช่วยแก้ไขปัญหาเร่งด่วนนี้ได้”
ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจ “เฮ้อ! ถ้ามองเช่นนี้ มูลค่าของอิโตะ นานาโกะสูงกว่ากู้ชิวอี๋มาก!”
พูดพลาง เขาอดคิดแผนขึ้นมาไม่ได้ “แกดูสิ ตอนนี้ตระกูลอิโตะได้รับเงื่อนไขพิเศษมากมาย มีกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่ตระกูลอันดับหนึ่งในญี่ปุ่น แถมยังทิ้งห่างจากอันดับ 2 และ 3 จนไม่เห็นฝุ่น ถ้าเทียบกัน ตระกูลกู้จึงไม่น่าสนใจเท่าไร อีกทั้งตอนนี้กู้ชิวอี๋ไม่ได้รับมือต่อจากตระกูลอิโตะ อำนาจในมือต่างจากอิโตะ นานาโกะไม่น้อย”
“ใช่ครับ” ซูโสว่เต้าพยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นจึงพูดว่า “อิโตะ นานาโกะ มีฉายาว่ายามาโตะนาเดชิโกะ ซึ่งแปลว่าสิ่งที่ดีเลิศของความงามอันบริสุทธิ์ของผู้หญิง ตอนนี้สื่อญี่ปุ่นเรียกเธอว่า ‘มหาเศรษฐีญี่ปุ่นในอนาคต’ ผู้ชายที่อยากแต่งกับเธอคงมีมากมายมหาศาล!”
ซูเฉิงเฟิงถามลองเชิง “เฮ้อ แกว่า จือเฟยควรจะลองดูไหม”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...