ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2452
ซูโสว่เต้ารีบพูดว่า “พ่อยอมให้จือเฟยจีบกู้ชิวอี๋ไม่ใช่เหรอ”
ซูเฉิงเฟิงพูดอย่างจริงจังว่า “แต่มาว่ากันตอนนี้ กู้ชิวอี๋ไม่มีค่าเท่าอิโตะ นานาโกะ!”
ซูโสว่เต้าพูดอย่างกระอักกระอ่วน “พ่อ จือเฟยเพิ่งไปเมืองจินหลิง เรามาเปลี่ยนความคิดตอนนี้ ต้องกระทบกับความกระตือรือร้นของเขาแน่ อีกอย่างเขาชอบกู้ชิวอี๋มากนะครับ”
“อืม...” ซูเฉิงเฟิงจิ๊ปากแล้วพูดว่า “ให้จือเฟยลองจีบกู้ชิวอี๋ต่อไป ส่วนแกหาโอกาสนัดนางาฮิโกะ อิโตะ หรือไม่ก็นัดอิโตะ นานาโกะเลย ดูว่าจะนัดเจอกันได้ไหม อย่างมากก็แค่ให้อะไรเล็กๆ น้อยๆ ขอแค่พวกเขายอมตั้งบริษัทกับเรา ให้ธุรกิจของเราไปต่อได้ เราสามารถให้กำไร 20 เปอร์เซ็นต์กับเธอ”
ซูโสว่เต้าพยักหน้าตอบรับ “เดี๋ยวผมขอติดต่อตระกูลอิโตะก่อน ถ้าเป็นไปได้ ผมจะรีบนัดเวลากับพวกเขา”
“ได้!”
…
ตอนนี้ที่โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ภายในคฤหาสน์ตระกูลอิโตะ เต็มไปด้วยความตึงเครียดและวุ่นวาย
อิโตะ นานาโกะวิ่งไปวิ่งมาในห้องไม่หยุด เธอเอาเสื้อผ้าและของใช้ใส่กระเป๋าเดินทาง
คาวาน่า เรย์ผู้ช่วยของเธอ กำลังวุ่นอยู่กับการจับสุนัข อยู่ในบ้านสุนัขหลังคฤหาสน์
อิโตะ นานาโกะพูดอย่างเขินอาย “เย่เฉินซังมีบุญคุณกับตระกูลอิโตะของเรา เรื่องเล็กๆ ฉันก็ต้องใส่ใจอย่างเต็มที่”
คาวาน่า เรย์พูดโพล่งออกมาว่า “แต่เขาแต่งงานแล้ว...”
อิโตะ นานาโกะพูดด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “เย่ เย่เฉินซังเป็นผู้มีพระคุณของฉัน...ฉันแค่อยากตอบแทนบุญคุณเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับแต่งหรือไม่แต่งงาน”
คาวาน่า เรย์วางสุนัขชิบะอินุที่ชื่อว่าโมโมตาโร ลงบนพื้น จากนั้นจึงจับมือขวาของอิโตะ นานาโกะ จากนั้นจึงชี้ไปตรงแหวนบนนิ้วกลางของเธอ “คุณหนูใหญ่ ถ้าคุณอยากตอบแทนบุญคุณจริงๆ ทำไมถึงสวมแหวนวงนี้ไว้ตลอดล่ะคะ”
อิโตะ นานาโกะรีบพูดปกปิด “แหวนวงนี้...แหวนวงนี้เป็นแหวนที่ฉันซื้อเป็นของขวัญให้ตัวเอง...ไม่เกี่ยวอะไรกับเย่เฉินซัง...”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...