ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2505

เย่เฉินขับรถยนต์เข้ามาจอดที่อาคารอำนวยการของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิง เขาเข้าไปในห้องที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยบอก มาถึงหน้าประตูห้องทำงานของรองคณบดีของคณะเศรษฐศาสตร์

ผ่านไปสักพัก เย่เฉินก็เคาะประตูห้อง

หลังจากเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง เฮ่อหย่วนเจียงที่อยู่ด้านในก็พูดทันที:"เชิญครับ!"

เย่เฉินเปิดประตูและเดินเข้าไปทันที ก็เห็นเฮ่อหย่วนเจียงที่สวมชุดสูท ตอนนี้เขาใส่แว่นสายตา นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและดูเอกสารอยู่

หลังจากผ่านไปหลายวินาที เขาก็วางเอกสารลง และเงยหน้าขึ้นมามองเย่เฉิน เมื่อมองเห็นเย่เฉินทำให้เขาตกใจทันที

หลังจากนั้น เขาก็ถามด้วยความประหลาดใจ:"เย่เฉิน? คุณมาที่นี่ทำไม?"

เย่เฉินมองเห็นสีหน้าที่ดูตกใจของเขา ก็รู้ได้ทันทีว่าเขาไม่ได้คิดว่าตัวเองกับประธานของตี้เหากรุ๊ปอย่างแน่นอน

ดังนั้น เขาก็เลยยิ้มและพูดอย่างจริงจัง:"สวัสดีครับด็อกเตอร์เฮ่อ ฉันเป็นคนที่ให้ตงเสวี่ยนนัดเจอคุณเอง"

"อ๊าก?!"เฮ่อหย่วนเจียงรีบลุกขึ้นมาทันที พูดด้วยความตื่นตระหนกตกใจ:"คุณ...เป็นประธานของตี้เหากรุ๊ปเหรอ?!"

เย่เฉินพยักหน้าและพูดตรงๆ:"ใช่ครับ ด็อกเตอร์เฮ่อ ฉันเป็นประธานของตี้เหากรุ๊ปจริงๆ"

"โอ้พระเจ้า..."เฮ่อหย่วนเจียงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา:"เมื่อวานตอนที่ฉันไปวิ่งกับคุณน้าหาน เธอยังบอกว่าฉันว่าคุณเป็นอาจารย์ด้านฮวงจุ้ย...แต่ฐานะประธานของตี้เหากรุ๊ปกับฐานะอาจารย์ด้านฮวงจุ้ยมันช่างแตกต่างกันมากๆ..."

เมื่อเฮ่อหย่วนเจียงฟังจบ เขาก็ส่ายหน้าเบาๆและพูดอย่างจริงใจ:"คุณเย่ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ตั้งแต่ฉันไปสอนหนังสือที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ฉันก็ได้ตัดสินใจที่จะไม่ทำงานในด้านธุรกิจอีกแล้ว"

เย่เฉินคิดไม่ถึงจริงๆ เฮ่อหย่วนเจียงจะพูดปฏิเสธตัวเองทันที ดังนั้นเขาก็เลยถามอีกว่า:"ด็อกเตอร์เฮ่อ ถ้าเป็นปัญหาเรื่องเงิน อันที่จริงพวกเราสามารถคุยกันได้ ขอแค่คุณพูดมาว่าคุณต้องการเท่าไหร่ ฉันจะให้ตามที่คุณต้องการ"

เฮ่อหย่วนเจียงส่ายหัว:"ไม่ใช่ ไม่ใช่ เรื่องนี้ไม่ใช่เพราะเงิน แต่เป็นการตัดสินใจของตัวฉันเอง ฉันเคยทำงานให้กับบริษัทที่ใหญ่ที่สุด500 อันดับของโลกหลายบริษัทมานานกว่า 20 ปีแล้ว และ20 ปีมานี้ฉันใช้สมองคิดหาทุกวิถีทางเพื่อช่วยให้บริษัทได้กำไรมากขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่าและเปล่าประโยชน์มากๆ ดังนั้นฉันก็เลยตัดสินใจที่จะมาสอนหนังสือ ใช้อีกวิธีหนึ่งเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง"

เย่เฉินถามด้วยความไม่เข้าใจ:"คุณช่วยให้บริษัทได้กำไรมากขึ้น ทำไมคุณถึงคิดว่าตัวเองไร้ค่าละ? ตอนนี้คุณสอนหนังสือก็เพื่อช่วยให้มหาลัยพัฒนาคนรุ่นใหม่ที่มีความสามารถไม่ใช่เหรอ? ฉันคิดว่าสองเรื่องนี้มันไม่ได้มีความแตกต่างกันเลย"

เฮ่อหย่วนเจียงยิ้มเบาๆและพูดอย่างจริงจัง:"พูดกันตามตรง อันที่จริงฉันไม่ได้เป็นคนที่ชอบเงินเลย"