ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2526
ในใจของเย่เฉินรู้สึกประหลาดเล็กน้อย แต่ว่ากลับไม่ได้แสดงพิรุธใด เพียงแค่ละสายตากลับมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ในเวลานี้ ไหม้เฉิงซินและไมค์ไม่รู้ว่า คนที่พวกเขาจะตามหา ก็กำลังนั่งอยู่ข้างหลังพวกเขาไม่ไกลนัก
พวกเขามาเช้ากว่าเล็กน้อย อาหารพร้อมนานแล้ว และเริ่มทานมาได้สักพักแล้ว
ไมค์ทานอาหารไปด้วย ถามไหม้เฉิงซินไปด้วยว่า: “คุณทวด ครั้งนี้ที่ทวดมาที่หัวเซี่ย(ชื่อเรียกประเทศจีนสมัยก่อน) มีการวางแผนเบื้องต้นว่าจะอยู่นานเท่าไหร่หรือเปล่า?”
ไหม้เฉิงซินส่ายหน้า และพูดว่า: “เดินไปหนึ่งก้าวแล้วว่ากันไปแต่ละก้าวเถอะ ฉันคิดว่าการมาเมืองจินหลิงในครั้งนี้ จะเป็นโอกาสอย่างหนึ่ง ดังนั้นก่อนหน้าที่โอกาสยังไม่ปรากฏ ฉันไม่มีแผนการที่จะจากไป”
ไมค์พยักหน้าเบาๆ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่มองดูสภาพแวดล้อมรอบๆ ก็อดกลั้นกลับไป
ในเวลานี้ โทรศัพท์ของไหม้เฉิงซินดังขึ้นมา
เขาเหลือบมองไปที่หน้าจอ เห็นว่าเป็นซูเฉิงเฟิงที่โทรมา ก็กดปุ่มรับสาย
ในโทรศัพท์ ซูเฉิงเฟิงก็เอ่ยปากถาม: “ลุงไหม้ ลุงตามหาเทพมังกรเยื้องโลก ได้หรือยังว่าเป็นใครเป็นกันแน่?”
ไหม้เฉิงซินพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “พวกเราเพิ่งจะถึงเมืองจินหลิงไม่กี่ชั่วโมง เป็นไปไม่ได้ที่จะเร็วขนาดนี้”
ซูเฉิงเฟิงถามอีกครั้ง: “ลุงไหม้ งั้นหลังจากที่ลุงตามหาเขาพบ มีความมั่นใจที่จะกำจัดเขาทิ้งหรือเปล่า?”
การแสดงออกของไหม้เฉิงซินเปลี่ยนไป และพูดอย่างเคร่งขรึมว่า: “ฉันแค่รับปากว่าจะช่วยนายตรวจสอบ เรื่องราวที่นายพูดแบบนี้ ฉันไม่มีทางทำ”
ไหม้เฉิงซินก็ถอนหายใจ และเอ่ยปากพูดว่า: “ไม่สะดวกพูดที่นี่ เดี๋ยวออกไปแล้วฉันค่อยบอกแกนะ”
ไมค์พยักหน้า ตอนนี้ก็ไม่ได้ถามอีก และก้มหน้าทานอาหาร
เย่เฉินที่อยู่ไม่ไกล เพราะความรู้สึกไหวพริบดีไม่ธรรมดา ก็ได้ยินการสนทนาระหว่างไหม้เฉิงซินและซูเฉิงเฟิงอยู่ในหูหมดแล้ว
ได้ยินไหม้เฉิงซินเรียกอีกฝ่ายว่าเฉิงเฟิง เขาก็รู้ว่าปลายสายอีกด้านหนึ่งคือซูเฉิงเฟิง
ดูเหมือนว่า ทวดหลานสองคนนี้ ก็คือคนที่ซูเฉิงเฟิงส่งมาตามหาตัวเอง!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...