“ได้ครับคุณอาเฮ่อ”
ทางเฮ่อหยว่นเจียงเพิ่งจะกลับไป เหลือบมองเห็นแผงทำนายดวงชะตา ที่ข้างถนนที่ไม่ไกลอย่างกะทันหัน
ตัวของเมืองจินหลิงก็เป็นเมืองโบราณผู้คนส่วนใหญ่ที่นี่ก็มีความเคยชินกับการทำนายดวงชะตา ดังนั้นจึงมีคนดูโหงวเฮ้งทำนายดวงชะตาจำนวนมากตามท้องถนนและตรอกซอกซอย
ถ้าหากถึงฤดูกาลดอกไม้ผลิในวสันตฤดูอบอุ่น แค่หาถนนในเมืองเก่า ข้างถนนทุกๆสิบก้าวก็จะมีแผงทำนายดวงชะตาหนึ่งแผง
นอกเหนือจากนี้ ยังมีหมอผีไม่น้อยนั่งรอลูกค้ามาหาถึงที่อยู่ในบ้าน
หมอดูแบบนี้โดยทั่วไปก็ใช้ลูกเล่นที่เรียกว่าอัญเชิญเทพมาสถิตร่าง เพื่อช่วยผู้คนดูโหงวเฮ้งทำนายดวงชะตา บางครั้งก็ช่วยผู้คนขับไล่วิญญาณชั่วร้าย
งานที่หมอผีแบบนี้ทำมากที่สุด ก็คือการขับไล่วิญญาณชั่วร้ายให้กับเด็กๆ
คนแก่มักจะเชื่องมงายว่าเด็กเห็นสิ่งของที่สกปรกก็จะหวาดกลัวจนร้องไห้ไม่หยุดหย่อน ดังนั้นก็จะต้องหาหมอผีดูสักหน่อย
โดยทั่วไปแล้ว คนหนุ่มสาวที่ไม่เชื่อในสิ่งเหล่านี้ รวมทั้งกลุ่มปัญญาชนเก่าบางส่วน ก็ไม่ได้สนใจสิ่งของเหล่านี้เช่นกัน
เดิมทีเฮ่อหยว่นเจียงก็เป็นเช่นเดียวกัน
เขาอยู่ต่างประเทศมาหลายปีขนาดนี้ ต้องบอกว่าไม่เชื่อสิ่งของความเชื่องมงายล้าสมัยแบบนี้ แต่ทว่า วันนี้ตาขวากระตุกอยู่ตลอด ลูกสาวก็ตามร่วมกองกำลังรัฐบาลซีเรียในการปฏิบัติการทางทหาร ในใจของเขาก็ค่อนข้างปล่อยวางไม่ลงจริงๆ ดังนั้นก็มีความคิดทำนายดวงชะตา
ดังนั้น เขาก็พูดกับเย่เฉินว่า: “เย่เฉิน ถ้านายมีธุระก็ไปทำก่อนเถอะ ฉันไปดูที่นั่นหน่อย”
เย่เฉินเห็นทิศทางที่สายตาของเขาชี้ไป เป็นแผงทำนายดวงชะตานั้น ดังนั้นจึงถามว่า: “คุณอาเฮ่อ คุณจะไปหาคนทำนายดวงชะตาเหรอ?”
เฮ่อหยว่นเจียงพยักหน้า และถอนหายใจพูดว่า: “เฮ้อ ตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่าทำไมทุกคนจะความเชื่อทางศาสนาแล้ว คงจะเป็นเหมือนตอนที่ฉันหมดหนทางในตอนนี้ ไม่รู้จะทำยังไงดีจริงๆ ดังนั้นทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่ความเชื่อทางศาสนา หรือว่าความเชื่องมงายล้าสมัย ส่วนใหญ่ก็เพื่อตามหาความสบายใจทางจิตใจ”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “ถึงยังไงผมก็ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร ก็จะไปกับคุณ”
เฮ่อหยว่นเจียงก็ไม่ได้คิดมาก พยักหน้า และก็ไปที่ตรงหน้าแผงทำนายดวงชะตานั้นกับเย่เฉิน
ในเวลานี้ นั่งอยู่ที่หน้าแผงทำนายดวงชะตา เป็นชายชราคนหนึ่งที่ผิวสีเข้มผมหนวดเคราหงอก และค่อนข้างผอมบาง
แต่ทว่า เฮ่อหยว่นเจียงไม่รู้สิ่งเหล่านี้
เขาได้ยินอีกฝ่ายพูดว่าต้องการห้าร้อยหยวน หยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่ลังเล และเอ่ยถามพูดว่า: “สามารถสแกนจ่ายได้มั้ย?”
ชายชราหยิบคิวอาร์โค้ดที่พิมพ์ไว้นานแล้วออกมา และพูดด้วยรอยยิ้ม: “มา สแกนนี้ WeChat Payก็ได้”
เฮ่อหยว่นเจียงรีบสแกนคิวอาร์โค้ดเพื่อชำระเงิน เย่เฉินอยากจะห้ามเขา แต่เปลี่ยนความคิด ตอนนี้เขากำลังร้อนใจ ตัวเองห้ามก็คงจะห้ามไม่อยู่ ดังนั้นจึงไม่ได้พูดมาก เพียงแค่คอยสังเกตความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบๆ
ในไม่ช้า เฮ่อหยว่นเจียงชำระเงินสำเร็จ และกระเป๋าของชายชราได้ยินข้อความแจ้งเตือนว่า“ชำระเงินวีแชทห้าหยวนสำเร็จ” เขายิ้มอย่างพึงพอใจ และเอ่ยปากพูดว่า: “ไม้เซียมซีที่คุณเสี่ยงได้คือ ได้ยินมาว่าคืนนี้คือซ่างหยวน และตะเกียงเงินจะส่องแสงเจิดจ้าตลอดไป; มีลมฝนกระหน่ำอย่างไม่มีเหตุผล ทิวทัศน์ยามค่ำก็จะที่เต็มไปด้วยแสงก็จะดับ ความหมายง่ายดายมาก พูดโดยคร่าวๆคือ คืนนี้ตอนแรกเป็นซ่างหยวน ควรที่จะจุดไฟตะเกียงเงินอย่างครึกครื้น แต่มีลมฝนกระหน่ำอย่างกะทันหัน ทิวทัศน์ยามค่ำก็จะที่เต็มไปด้วยแสงระยิบระยับก็ถูกพัดดับไปทั้งเป็น เดิมทีเทศกาลที่ร้องเล่นทำเพลงอยู่ก็อันตรธานหายไป”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถอนหายใจ และพูดว่า: “นี่เป็นการเสี่ยงได้ไม่ดีที่สุดจริงๆ เสี่ยงได้ไม้เซียมซีแท่งนี้ ไม่ว่าคุณอยากถามอะไร ก็สามารถที่จะใช้สี่คำมาสรุปได้”
เฮ่อหยว่นเจียงภายใต้ความกังวล และเอ่ยปากถามว่า: “สี่คำไหน?!”
ชายชราส่ายหน้าแล้วถอนหายใจพูดว่า: “‘ทุกเรื่องไม่ดี’นะสิ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...