ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2542
หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที เฮลิคอปเตอร์ที่เย่เฉินโดยสาร มาถึงสนามบินเมืองจินหลิง
และตรงสุดรันเวย์ คือเครื่องบินคองคอร์ดลำเมื่อครู่
นักบินพูดว่า “คุณชาย ผู้จัดการทั่วไปเฉินครับ ฝั่งสนามบินตอบมาว่า เครื่องบินคองคอร์ดเตรียมขึ้นบินแล้ว เราสามารถลงจอดข้างเครื่องบินคองคอร์ดได้เลย และสามารถเช็คอินขึ้นเครื่องได้ทันที!”
“โอเค!” เย่เฉินพยักหน้า เขายิ่งรับรู้ด้วยตัวเอง ถึงเหตุผลที่ตระกูลใหญ่ๆ ประสบความสำเร็จ หนึ่งในสาเหตุใหญ่ คือพวกเขามีหลักประกันของเบื้องหลังความสำเร็จ
ถ้าคนทั่วไปอยากไปซีเรีย ตามหลักการเดินทางปกติ เริ่มตั้งแต่เช็คอิน อย่างน้อยต้องใช้เวลา 24 ชั่วโมง
แต่เมื่อมีระบบสนับสนุนที่ครบเครื่องขนาดนี้ เวลาในการเดินทางไปซีเรีย อาจจะเหลือแค่ 6 ชั่วโมง
ระยะห่าง 18 ชั่วโมง ดูเหมือนจะไม่มีอะไร ก็เพียงแค่ระยะห่างระหว่างตั๋วเครื่องบิน 1 ใบ กับตั๋วรถไฟธรรมดาๆ 1 ใบเท่านั้น แต่เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่สำคัญอย่างยิ่งยวด 18 ชั่วโมงนี้ สามารถทำได้หลายอย่างมาก และสามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้อีกหลายอย่าง
ขณะที่เฮลิคอปเตอร์กำลังลงจอด เย่เฉินรับสายที่เฮ่อหยว่นเจียงโทรมา เมื่อเขารับสาย เสียงตื่นตระหนกของเฮ่อหยว่นเจียงดังออกมา “เย่เฉิน...เกิดเรื่องใหญ่กับจือชิว...”
เย่เฉินรีบถามว่า “ด็อกเตอร์เฮ่อ ใจเย็นก่อน ค่อยๆ พูด เกิดอะไรกับจือชิว”
เฮ่อหยว่นเจียงพูดโพล่งออกมาว่า “ผมได้รับข้อความของเพื่อนที่อยู่ที่นั่น ปฏิบัติการทางทหารของกองทัพรัฐบาลล้มเหลวในวันนี้ กองทหารที่พวกเขาส่งไปถูกฝ่ายค้านล้อมไว้ บาดเจ็บล้มตายเกินพันคน โดนจับเกือบร้อยคน จือชิวเป็นหนึ่งใน 8 เยาวชนอเมริกันที่โดนจับ...”
“อะไรนะ!” เย่เฉินพูดอย่างตกใจ “ข่าวยืนยันแล้วใช่ไหม”
เย่เฉินรีบพูดปลอบใจว่า “ด็อกเตอร์เฮ่ออย่าเพิ่งกังวล...”
เฮ่อหยว่นเจียงพูดอย่างเจ็บปวด “เฮ้อ ผมจะไม่กังวลได้ยังไง...ตอนนี้ผมกังวลจนโรคหัวใจจะกำเริบแล้ว!”
“อีกอย่างผมเสียใจมาก! เสียใจที่ให้จือชิวถือสัญชาติอเมริกาในตอนนั้น...ตอนนั้นเธอเกิดที่อเมริกา เลยจัดการเรื่องสัญชาติให้เธอในตอนนั้น ถ้าเธอมีสัญชาติจีน เรื่องครั้งนี้อาจจะมีโอกาสก็ได้...”
“แต่น่าเสียดาย ที่เพื่อนนักเรียน กับเพื่อนๆ ของเธอ ล้วนถือสัญชาติอเมริกา...”
เย่เฉินรีบพูดว่า “ด็อกเตอร์เฮ่อ อย่าเพิ่งใจร้อน และอย่ามองในแง่ร้าย ผมกำลังจะไปซีเรีย ผมจะหาวิธีช่วยลูกสาวของคุณแน่นอน คุณอยู่ที่ประเทศ รอฟังข่าวดีจากผมได้เลย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...