เฮ่อหยว่นเจียงไม่รู้แผนของเย่เฉิน
เมื่อเขาได้ยินว่าเย่เฉินจะใช้เงินแก้ปัญหา เขาแอบรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย
เดิมที เขาหวังว่าสถานทูตอเมริกาจะใช้เงินไถ่คนออกมา แต่สถานทูตอเมริกามีท่าทีดึงดัน ไม่มีช่องว่างให้ฝ่ายค้านได้เจรจาเลยสักนิด
ตอนนี้เย่เฉินจะใช้เงินไถ่คนออกมา แทนสถานทูตอเมริกา เขาคิดว่าฝ่ายค้านพอใจกับความปรารถนาสำคัญ ต้องทำตามที่สัญญาเอาไว้แน่นอน
ดังนั้น เขาจึงพูดกับเย่เฉินอย่างซาบซึ้ง “เย่เฉิน งั้นฝากคุณด้วยนะ!”
เย่เฉินยิ้มบางๆ และพูดว่า “ด็อกเตอร์เฮ่อวางใจได้เลย เครื่องใกล้จะขึ้นแล้ว ผมขอวางสายก่อนนะ”
เฮ่อหยว่นเจียงรีบพูดว่า “ได้ๆๆ งั้นผมจะรอคุณกลับมาอย่างปลอดภัย!”
เมื่อวางสาย เย่เฉินนั่งอยู่ในเครื่องบินคองคอร์ดเรียบร้อยแล้ว เขากับเฉินจื๋อข่ายรัดเข็มขัด ตามคำแนะนำของพนักงานบนเครื่องบิน จากนั้นเครื่องบินเคลื่อนตัวไปสุดรันเวย์ และค่อยๆ บินขึ้นสู่ท้องฟ้า
จุดเด่นหลักของเครื่องบินคองคอร์ดคือ บินเร็ว บินสูง มันบินได้สูงถึง 18,000 เมตร เป็นความสูงที่น่าตกตะลึง
หลังจากเครื่องบิน บินถึงระดับความสูงที่คาดการณ์เอาไว้ มันเริ่มบินแบบความเร็วเหนือเสียง
เย่เฉินนอนพักสายตาอยู่บนเก้าอี้ชั้น First Class บนเครื่องบิน ส่วนเฉินจื๋อข่ายที่อยู่ข้างๆ เหมือนจะตื่นเต้น เขาหยิบมือถือ ใช้เครือข่ายดาวเทียมราคาแพงเพื่อสื่อสารกับผู้อื่น พลางใช้ปากกาเขียนลงบนสมุดเล่มเล็กๆ ไม่หยุด
เมื่อบินมาได้ครึ่งทาง เย่เฉินลืมตามองเขา แล้วถามอย่างแปลกใจว่า “เหล่าเฉิน นายวาดอะไรน่ะ”
เฉินจื๋อข่ายพูดว่า “คุณชาย ผมจะบอกว่า เราควรระดมกลุ่มความช่วยเหลือจากต่างประเทศในเลบานอนจะดีกว่า ผมให้ผู้รับผิดชอบฝั่งนั้น ติดต่อทหารรับจ้างที่เลบานอนแล้ว ตอนนี้กำลังติดต่อพวกทหารรับจ้างให้ได้มากที่สุดครับ”
เย่เฉินโบกมือไปมา “อีกฝ่ายมีทหารสองพันนาย อีกทั้งยังมีอาวุธหนักด้วย ตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นกองทัพแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไร ที่เราจะใช้ทหารรับจ้างในสถานการณ์แบบนี้”
“อยากชนะพวกเขา ต้องใช้ทหารรับจ้างพร้อมอาวุธครบมือพันคนขึ้นไป ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายอยู่ในเมืองเล็กๆ ต้องมีฐานมวลชนที่แข็งแกร่งในพื้นที่ ถ้าสู้กันจริงๆ อาจมีพวกทหารอาสาสมัครพร้อมอาวุธ อีกหลายพันคน ฉันว่าการที่กองทัพของรัฐบาลพ่ายแพ้ เพราะประมาทความสามารถทางการทหาร และพละกำลังการต่อสู้ของพวกเขา”
“อีกอย่างนายอย่าลืมสิ เป้าหมายของเราครั้งนี้ คือการช่วยคน ไม่ได้ทำลายฝ่ายค้านแทนทหารของรัฐบาลซีเรียถ้าเราเอาทหารรับจ้างเกินพันคนไปจริงๆ ถ้าพวกนั้นสู้กันจนตัวตายไปข้างหนึ่ง ฆ่าพวกตัวประกันทั้งหมด ถึงเราจะฆ่าพวกเขาได้ทั้งหมด แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ”
เมื่อเฉินจื๋อข่ายได้ยิน เขาอดถามไม่ได้ว่า “คุณชาย ถ้าคุณแอบเข้าไป จะยิ่งอันตรายไม่ใช่เหรอครับ อีกอย่าง ถึงคุณจะแอบเข้าไปได้ ถึงตอนนั้น คุณจะช่วยคนออกมายังไงเหรอครับ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...