ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2591

เมื่อท้องฟ้าของจินหลิงค่อยๆเปลี่ยนเป็นท้องปลาสีขาว เย่เฉินกับเฮ่อจือชิวก็นั่งคองคอร์ด ลงจอดที่สนามบินจินหลิง

หลังจากที่เครื่องลงจอด เย่เฉินกับเฮ่อจือชิวรวมถึงเฉินจื๋อข่าย ก็นั่งเฮลิคอปเตอร์ที่เฉินจื๋อข่ายเตรียมไว้ บินตรงไปยังโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง

ไม่นานหลังจากที่เครื่องบินขึ้น เย่เฉินก็ถามความเห็นของเฮ่อจือชิวก่อนหน้านี้ ถามว่าเธอยินยอมที่จะไปพบเฮ่อหย่วนเจียงหรือไม่ ถ้าเธอยินยอม เย่เฉินสามารถใช้โทรศัพท์ดาวเทียมโทรหาเฮ่อหย่วนเจียงได้เลย ในขณะเดียวกันก็บอกข่าวกับเฮ่อหย่วนเจียงว่าเฮ่อจือชิวได้รับการช่วยเหลือแล้ว ให้เขาไปพบกับเฮ่อจือชิวที่สนามบินทันที

แต่หลังจากที่เฮ่อจือชิวได้ไตร่ตรองแล้ว ก็รู้สึกว่าตนเองในตอนนี้พลังงานและจิตวิญญาณค่อนข้างถดถอย อยากจะพักผ่อนสักหน่อย อย่างน้อยก็อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดๆแล้วค่อยไปพบกับคุณพ่อ

ดังนั้นเย่เฉินจึงตัดสินใจว่า จะพาเธอไปพักที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงเสียก่อน ให้เวลาเธอได้พักผ่อนสองสามชั่วโมง รออาการของเธอดีขึ้น แล้วค่อยไปมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์จินหลิง เซอร์ไพรส์เฮ่อหย่วนเจียง

สำหรับเย่เฉินตัวเขาเอง เขาคิดไม่ถึงว่า การช่วยชีวิตเฮ่อจือชิวในครั้งนี้ ใช้เวลาไม่ถึงสิบกว่าชั่วโมง เดิมทีคิดว่าจะไปทักทายเซียวชูหรันที่ไปต่างเมือง ถ้ากลับไปตั้งแต่เช้า คงจะดูแปลกไม่ใช่น้อย ดังนั้นเขาจึงวางแผนว่าจะไปที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ให้เฉินจื๋อข่ายจัดการห้องฮับของตัวเองพักผ่อนเสียก่อน

เมื่อคืนที่ซีเรีย เขาใช้ปราณทิพย์ทำสะกดจิตอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นปราณทิพย์ในร่างกายจึงขาดแคลนอย่างหนัก ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

เมื่อถึงเวลาพระอาทิตย์ขึ้น เย่เฉินก็นั่งเฮลิคอปเตอร์ ลงจอดที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง

หลังจากที่ลงจากเครื่อง เย่เฉินก็พูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า“เหล่าเฉิน ไปจัดการเรื่องห้องพักให้คุณเฮ่อกับผมหน่อยนะ เราสองคนต้องการพักผ่อนหน่อย อีกอย่างตัวคุณเองก็ลำบากมาทั้งคืน กลับไปพักผ่อนที่ออฟฟิศของคุณเถอะ”

เฉินจื๋อข่ายรีบขานรับ“ครับคุณชาย！”

พูดจบ ก็รีบถามลูกน้องข้างๆว่า“ห้องเพรสซิเดนสูทจองออกไปรึยัง？ถ้ายังไม่ออก ก็รีบพาคุณชายไปพักผ่อน！”

อีกฝ่ายรีบตอบกลับมาว่า“ประธานเฉินครับ ห้องเพรสซิเดนสูทของเราถูกคุณอิโตะจองไว้ทั้งหมดแล้วครับ คุณจำไม่ได้หรอ？”

เฉินจื๋อข่ายตบหัวของตัวเอง แล้วพูดอย่างรู้สึกผิดว่า“ดูสมองหมูของฉันสิ！”

พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับเย่เฉินว่า“คุณชายครับ โซนตะวันออกเป็นที่ตั้งของห้องเพรสซิเดนสูททั้งหมด ถูกนางาฮิโกะ โอิโตะเช่าทั้งหมดแล้วครับ ไม่งั้นคุณไปพักผ่อนที่ห้องชุดหรูดีไหมครับ”

เย่เฉินขมวดคิ้ว แล้วพูดขึ้นมาว่า“ซูจือหยูสองแม่ลูกพักอยู่ที่นั่นไม่ใช่หรอ ยังมีซูรั่วหลีอีก เพื่อความปลอดภัย ฉันไม่ไปที่นั่นจะดีกว่า เพื่อหลีกเลี่ยงคนเล่นตุกติก ไปเตรียมห้องธรรมดาให้ผมก็พอแล้ว”

เฉินจื๋อข่ายพูดอย่างไม่ลังเลว่า“คุณเฮ่อเกรงใจเกินไปแล้วครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมสมควรทำ”

เมื่อเห็นว่าเฮ่อจือชิวเข้าห้องไป เย่เฉินจึงปิดประตูห้องพักของตัวเอง เฉินจื๋อข่ายเห็นว่าทั้งสองกลับเข้าห้องพักผ่อนแล้ว เขาก็รีบเดินกลับไปยังห้องทำงานของตัวเองทันที

เย่เฉินเข้าไปในห้องพัก สิ่งที่ทำเป็นอย่างแรกก็คือล็อกกลอน หลังจากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าทั้งหมด ก้าวไปยังห้องน้ำ และทำการอาบน้ำเย็น

หลังจากที่ทำความสะอาดตัวเองเรียบร้อยแล้ว เย่เฉินก็นั่งขัดสมาธิบนเตียง สัมผัสปราณทิพย์ภายในร่างกายของตัวเอง เมื่อเห็นว่าปราณทิพย์ใกล้จะหมดลง เขาก็แอบรู้สึกเสียดาย

ในตอนเริ่มแรก เขาซื้อหินคุ้มกันมาจากในมือของจางเอ้อเหมา พบว่ามีปราณทิพย์อยู่ในนั้น

แต่น่าเสียดาย ที่ปราณทิพย์ในก้อนหินก้อนนั้นถูกตัวเองดูดกลืนไปจนหมดแล้ว หลังจากนั้น ถึงแม้ว่าตนจะพบเห็นสมบัติมากมาย แต่ก็ไม่เคยพบสิ่งที่มีปราณทิพย์อะไรอีกเลย

อีกทั้ง ท่ามกลางตึกระฟ้าที่สูงตระหง่าน แทบจะไม่มีเบาะแสร่องรอยของปราณทิพย์เลย ถ้าอยากจะเพิ่มปราณทิพย์ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายเดือน