ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 260

บทที่260เขาล่วงเกินอาจารย์เย่（2）

เนื้อร้ายที่เส้นประสาท?

นี่เป็นเรื่องที่จัดการได้ยากพอสมควร!

ในการแพทย์แผนจีนและแพทย์แผนตะวันตก ก็ยังไม่มีวิธีการรักษาใดที่ดีเลย

ถ้าหากว่ากลายเป็นเนื้อร้ายไปแล้วจริงๆ โดยพื้นฐานแล้วก็คือพิการไปแล้วเท่านั้น

ดังนั้น เขารีบร้อนถาม: “นี่คุณไปทำอะไรให้มันเหรอ? ปกติแล้วไม่ง่ายที่จะเจอเส้นประสาทที่เป็นเนื้อร้ายที่พิเศษอะไรแบบนี้!”

เซียวอี้เชียนก็ไม่อยากจะพูดถึงเรื่องน่าอายหน้าของตัวเองในคืนนี้ พูดอย่างคลุมเครือว่า: “ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มึนๆงงๆก็เป็นแบบนี้แล้ว เมื่อกี้ไปโรงพยาบาลชุมชน หมอที่นั่นตรวจให้ผมแล้ว บอกว่าเป็นเนื้อร้ายที่เส้นประสาท......”

พูดจบ เขาวิงวอนขอร้องด้วยใบหน้าหดหู่ว่า: “คุณลุงซือ ผมเป็นคนที่คุณลุงเห็นมาเด็กจนโต คุณลุงต้องช่วยผมให้ได้นะ!”

ซือเทียนฉีรู้สึกว่าจัดการได้ยากมาก

โรคนี้จัดการได้ยากพอสมควร แม้จะด้วยทักษะทางการแพทย์ของเขา ก็ทำได้แค่คงสภาพที่เป็นอยู่เอาไว้ ให้ตรงนั้นของเขาไม่ถึงกับเป็นเนื้อตาย

แต่ถ้าหากต้องการอยากจะรักษาอาการเนื้อร้ายที่เส้นประสาท ให้ฟื้นฟูกลับมาใช้งานได้ เกรงว่าคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว......

ดังนั้น เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูดว่า: “อี้เชียน ปัญหานี้ของคุณร้ายแรง เนื้อร้ายในเส้นประสาทเป็นปัญหาทางการแพทย์ระดับสากล รักษาไม่หาย ลุงก็ไม่มีวิธีดีๆอะไรเลย......”

เซียวอี้เชียนรีบร้อนถามว่า: “คุณลุงซือ ผมได้ยินมาจากหมอเจ้าของไข้ที่โรงพยาบาลชุมชนบอกว่า แม้แต่อาการอัมพาตตั้งแต่คอลงไปคุณลุงก็ยังสามารถรักษาให้หายได้ ทำไมอาการอัมพาตเล็กน้อยของผมถึงรักษาไม่ได้?”

ซือเทียนฉีถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วพูดว่า: “พูดตามความเป็นจริงกับคุณเลย อาการป่วยนี้ของคุณ ไม่ใช่ว่ารักษาไม่ได้ แต่ว่าราคาที่ต้องจ่ายในการรักษามันสูงเกินไป”

พูดจบ เขาก็พูดอีกว่า: “ในมือผม มียาวิเศษที่ผู้มีพระคุณมอบให้มา ประสิทธิภาพของยาวิเศษนี้น่าทึ่งมากจริงๆ คุณกินลงไปครึ่งเม็ด แปดในสิบส่วนก็สามารถหายดีแล้ว”

ทันทีที่เฉินเสี่ยวจาวเห็นเขา ก็ตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออกทันที

แล้วมองไปที่คุณตาซือเทียนฉี ถึงกับควักเอายาวิเศษครึ่งเม็ดที่อาจารย์เย่มอบให้เขาออกมา

ในใจเธอกระตุกไปหนึ่งครั้ง รีบร้อนเดินเข้าไป ดึงซือเทียนฉีไปด้านหนึ่ง พูดเสียงเบาว่า: “คุณตา นี่คุณตากำลังจะทำอะไร?”

ซือเทียนฉีถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พูดว่า: “คุณลุงเซียวเธอได้รับบาดเจ็บ ตากำลังจะเอายาวิเศษครึ่งเม็ดนี้ให้เขา ถือว่าตอบแทนบุญคุณของตระกูลเซียวเขาในตอนนั้น......”

เฉินเสี่ยวจาวรีบร้อนพูดว่า: “ไม่ได้นะคุณตา! ไม่พูดถึงว่าคุณตาตอบแทนพระคุณของตระกูลเซียวไปเป็นพันเท่าหมื่นเท่านานแล้ว พูดแค่เซียวอี้เฉียนที่น่ารังเกียจคนนี้ก่อน คุณตารู้หรือเปล่าว่าวันนี้เขาล่วงเกินใคร?”

ซือเทียนฉีรีบถาม: “ล่วงเกินใครเหรอ?”

เฉินเสี่ยวจาวพูดโดยไม่ต้องคิด: “เย่เฉินอาจารย์เย่!”