ได้ยินเย่เฉินบอกว่าตัวเองมีอีกปัญหาหนึ่งต้องเร่งมือแก้ไข คามมิตรีบถาม “น้องชาย นายหมายถึงปัญหาอะไรหรอ?”
เย่เฉินกล่าว “ครั้งก่อนที่ผมไปหาพี่ พบว่าตอนนี้ฐานทัพของพี่ต้องใช้ไฟฟ้าจากเชื้อเพลิงน้ำมันดิบอยู่”
“ใช่” คามมิตบอก “เชื้อเพลิงน้ำมันดิบถือว่าสะดวก แต่ต้นทุนสูงไปหน่อย”
เย่เฉินเอ่ย “ไม่ใช่สูงไปหน่อย แต่สูงมากครับ ต้นทุนเป็นมูลค่าหลายเท่าของเชื้อเพลิงถ่านเป็นอย่างน้อย”
คามมิตรีบพูดขึ้น “ฉันใช้นโยบายประหยัดไฟมาตลอด ตอนกลางวันแทบจะไม่ใช้ไฟฟ้าเลย ใช้น้อยมาก กลางคืนพลทหารก็ใช้ไฟฟ้าในการให้แสงสว่างเท่านั้น เพราะฉะนั้นปริมาณการใช้ไฟฟ้าโดยรวมไม่ถือว่าเยอะ ต้นทุนพอยอมรับได้”
เย่เฉินโต้ “ดูก็รู้แล้วครับว่าพี่ไม่ได้มองการณ์ไกลไว้ ถ้าอีกหน่อยพี่มีแนวกั้นสิบกว่าหรือหลายสิบกว่า ภายในทุกแนวกั้นต้องใช้ระบบไฟฟ้าที่ตอบสนองกัน เพื่อให้ภายในแนวกั้นมีแสงสว่าง อากาศเข้า สื่อสารได้ หรือแม้กระทั่งทำกับข้าวได้ด้วย ถ้าเป็นแบบนี้เชื้อเพลิงน้ำมันดิบของพี่ตามไม่ทันหรอกครับ และถ้าดำเนินการทุกอย่างเต็มสูบ ต้นทุนการเผาผลาญเชื้อเพลิงน้ำมันก็จะสูงมากด้วย”
คามมิตได้ยินแบบนี้แล้วอุทานเสียงหลง “ตายจริง ฉันลืมเรื่องนี้ไปเลย แต่….ตอนนี้ฉันไม่มีวิธีดีๆเลย รัฐบาลไม่มีทางให้ไฟฟ้าเราใช้อยู่แล้ว และฉันไม่มีปัญญาสร้างโรงงานไฟฟ้าพลังงานความร้อนหรอก ฉันจึงใช้ได้แค่เชื้อเพลิงน้ำมันดิบในการแก้ปัญหาไฟฟ้า…”
เย่เฉินบอก “ถึงที่ของพี่จะไม่มีศักยภาพในการพัฒนาไฟฟ้าจากพลังงานความร้อน แต่พอจะพัฒนาไฟฟ้าจากพลังงานแสงได้ครับ”
“แต่เดิมทวีปตะวันออกกลางมีแสงมากอยู่แล้ว และถึงแม้การสร้างไฟฟ้าจากพลังงานแสงจะใช้ต้นทุนสูง แต่ในภายหลังต้นทุนจะต่ำลง ต้นทุนในการเก็บรักษายิ่งต่ำ พี่แค่ลงทุนสองสามล้านดอลลาร์ก็สามารถสร้างระบบไฟฟ้าที่ผลิตไฟฟ้าด้วยพลังงานแสงอาทิตย์และกักเก็บไฟฟ้าไว้ในถ่านเก็บไฟฟ้าหลายชุด แบบนี้ก็จะเลิกผลิตไฟฟ้าด้วยเชื้อเพลิงน้ำมันดิบเสียที และพลังไฟฟ้าที่ผลิตได้ในแต่ละวันก็เพียงพอให้พลทหารสองพันนายของพี่ใช้ได้ตามปกติด้วยครับ”
“แผงผลิตไฟฟ้าจากพลังงานแสงอาทิตย์ตั้งไว้บนหลังคาบ้านหรือแนวกั้นด้านหลังภายในหุบเขาใกล้ๆก็ได้ครับ แบบนี้จะได้ป้องกันการถูกทำลายจากศัตรู แล้วค่อยนำพวกเชื้อเพลิงน้ำมันดิบของพี่ไปเก็บไว้ในคลังใต้ดินที่ปลอดภัย ปกติบำรุงรักษาอย่างเดียวก็พอ ฉุกเฉินเมื่อไหร่ค่อยผลิตไฟฟ้าไว้ใช้ยามฉุกเฉิน แบบนี้เท่ากับพี่จะมีระบบผลิตไฟฟ้าสองระบบครับ”
พูดไปเขาก็ไม่วายกล่าวขึ้นยิ้มๆ “แต่ฉันรู้จักเพื่อนอยู่คนหนึ่งพอดี เขาทำธุรกิจก่อสร้างที่อิรัก มีคนงานก่อสร้างในมืออยู่มาก และชินกับชีวิตที่อยู่ท่ามกลางสงครามที่อิรักไปแล้ว ถ้าให้ค่าตอบแทนมากพอ ต่อให้ต้องไปขุดหลุมบนดวงจันทร์พวกเขาก็ไม่ปฏิเสธ เดี๋ยวฉันจะติดต่อกับเขา ให้เขารีบส่งคนมา”
เย่เฉินเอ่ย “มีเส้นสายนี้ไว้ย่อมดี แต่แนวกั้นอยู่ยงที่ผมหมายถึงไม่จำเป็นต้องใช้ต้นทุนที่สูงมากนัก และไม่ต้องใช้ความเป็นมืออาชีพเท่าไหร่ครับ พี่ลองหาทางไปหาหนังเก่าของหวาเซี่ยที่ชื่อ ดูนะครับ ด้วยสถานการณ์ของพี่ในตอนนี้หนังเรื่องนี้ต้องเป็นบทเรียนสำคัญอย่างแน่นอน เพราะสิ่งที่พี่ต้องเผชิญในตอนนี้คือสงครามที่สูงเหมือนกัน และความต่างของอาวุธไม่มาก ขอเพียงพี่ใช้ประโยชน์จากข้อได้เปรียบของที่สูง ใช้ประโยชน์จากการขุดโพรง รวมถึงกลยุทธ์จากภูเขาด้านหลังในการสร้างแนวป้องกัน ต่อให้ระเบิดของศัตรูมีอานุภาพรุนแรงก็ยากจะเอาชนะพี่ได้ครับ”
คามมิตพูดโดยไม่ลังเล “ได้ ฉันจะหาวิธีดาวน์โหลดจากอินเทอร์เน็ตดาวเทียมมาดูนะ”
เย่เฉินกำชับ “ต้องตั้งใจดูหนังเรื่องนี้ด้วยความตั้งใจใฝ่เรียนและเคารพนะครับ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...