……
ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของตระกูลซูในซูหาง
ซูเฉิงเฟิงไม่ได้รับการติดต่อจากซูโสว่เต้า ทำให้เขารู้สึกกังวลเล็กน้อย
พูดตามตรง วันนี้ตอนเช้าซูโสว่เต้าได้ไปพบกับนางาฮิโกะอิโตะ และตอนนี้มันเลยเวลารับประทานอาหารเที่ยงแล้ว ไม่ว่าเขากับนางาฮิโกะอิโตะเจรจาได้ราบรื่นหรือไม่ แต่เขาควรรายงานความคืบหน้ากับตัวเอง
ดังนั้น เขาก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรไปหาซูโสว่เต้า
ปลายสายโทรศัพท์ได้มีเสียงเย็นชาดังขึ้น:"ขอโทษค่ะ เลขหมายที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"
หัวใจของซูเฉิงเฟิงเต้นแรงทันที!
"แย่แล้ว!"เขาพูดออกมาทันที:"น่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับโสว่เต้าแล้ว!"
ซูอานสุ้นที่เป็นพ่อบ้านรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเอ่ยปากพูด:"ฉันจะโทรหาลูกน้องของคุณชายใหญ่"
เมื่อพูดจบ เขาก็โทรออกไปทันที และมีการแจ้งเตือนว่าเลขหมายนั้นติดต่อไม่ได้
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที และโทรไปหลายๆหมายเลข แต่ปรากฏว่าทุกคนติดต่อไม่ได้
ดังนั้นเขาก็พูดอย่างประหม่า:"คุณท่าน พวกเขาสี่คนติดต่อไม่ได้เลย……"
ร่างกายของซูเฉิงเฟิงสั่นทันทีและพูด:"แย่แล้ว! แย่แล้ว! พวกเขาคงเกิดเรื่องไม่ดีเหมือนกับโสว่เต๋อ พวกเขาน่าจะโดนลักพาตัวแล้ว……"
ซูอานสุ้นถามอย่างประหม่า:"ที่……ที่เมืองจินหลิงมีผู้มีอิทธิพลขนาดนี้ด้วยเหรอ?! เป็นไปได้ไหมที่จะเป็นฝีมือของตระกูลเย่?!"
ซูเฉิงเฟิงขมวดคิ้วและเอ่ยปากพูด:"รีบส่งคนลงไปตรวจสอบเดี๋ยวนี้ ดูว่าก่อนที่โสว่เต้าหายตัวไป เขาได้ออกจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงไหม ถ้าเขาไม่ได้ออกจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ตระกูลเย่จะกลายเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุด! ฉันจะดูสิว่าเย่โจงฉวนจะพูดยังไง!"
เย่โจงฉวนคิดไม่ถึงจริงๆว่าซูเฉิงเฟิงจะด่าออกมาแบบนี้ เขาก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา:"คุณพูดตลกใช่ไหม! ลูกชายของคุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรู้เหรอ?"
ซูเฉิงเฟิงกัดฟันและพูด:"อย่ามาแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง! เมื่อคืนโสว่เต้าเข้าพักในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงของตระกูลเย่ในเมืองจินหลิง วันนี้ตอนเช้าคนก็หายตัวไปเลย ถ้าไม่ใช่ฝีมือของคุณแล้วจะเป็นฝีมือของใคร?!"
เย่โจงฉวนอึ้งไปเลย
เขาถามโดยไม่รู้ตัว:"ซูเฉิงเฟิง คุณพูดเรื่องจริงใช่ไหม?"
ซูเฉิงเฟิงด่าออกมาทันที:"พูดไร้สาระ! ฉันมีเวลาว่างมาพูดเรื่องไร้สาระกับคุณเหรอ? เรื่องนี้ถ้าคุณไม่ให้คำตอบที่ฉันพอใจ ถึงแม้ฉันต้องเสียชีวิตก็จะทำให้ตระกูลเย่ต้องชดใช้!"
เย่โจงฉวนสรุปได้ในทันที เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเย่เฉินแน่นอน
แต่เขาไม่พูดเรื่องนี้กับซูเฉิงเฟิงอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงพูดว่า:"ซูเฉิงเฟิง เรื่องที่คุณพูด ฉันสาบานได้เลย เรื่องนี้ฉันเย่โจงฉวนไม่รู้เรื่อง! และฉันก็ไม่ได้สั่งให้ใครไปจับตัวหรือทำร้ายลูกชายของคุณ! ในเมื่อคุณพูดแล้ว ลูกชายของคุณหายตัวไปจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงของตระกูลเย่ งั้นรอให้ฉันไปถามรายละเอียดต่างๆก่อน ถ้าฉันรู้เรื่องและรายละเอียดต่างๆ ค่อยมาอธิบายให้คุณทราบ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...