ซูอานสุ้นเอ่ยปากพูด:"บางทีมันอาจจะเป็นข่าวปลอมที่พวกเขาปล่อยออกมาก็ได้?"
"ข่าวปลอมเหรอ?"ซูเฉิงเฟิงรู้สึกประหลาดใจและพูด:"ปล่อยข่าวปลอมมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร? มันตลกกว่าเรื่องที่คุณฟังเงินสามร้อยตำลึงไว้ในดิน และติดป้ายประกาศว่าตรงนี้ไม่มีเงินอีก……"
ในขณะที่ซูเฉิงเฟิงสับสนอยู่นั้น เย่โจงฉวนก็โทรศัพท์มาหาทันที
ซูเฉิงเฟิงรีบรับสายทันทีและเอ่ยปากพูด:"เย่โจงฉวน ลูกชายของฉันอยู่ที่ไหน!"
เย่โจงฉวนพูดอย่างเย็นชา:"ซูเฉิงเฟิง ลูกชายของคุณอยู่ที่ไหน ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?"
ซูเฉิงเฟิงด่าออกมาทันที:"แม่งเอ๊ย คุณกล้ามาเล่นลูกไม้หน้าด้านๆกับฉันเหรอ?! ลูกชายของฉันหายตัวไปที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงของพวกคุณ! แต่คุณกลับมาพูดว่าไม่รู้เรื่องนี้?"
เย่โจงฉวนรีบพูดตักเตือนทันที:"ซูเฉิงเฟิง อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีฉัน! คุณพูดว่าลูกชายของคุณหายตัวไปจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ฉันได้ให้คนไปตรวจสอบชื่อลูกค้าทั้งหมดที่เข้าพักในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงแล้ว แต่ไม่มีชื่อซูโสว่เต้าเลย! ฉันยังให้คนไปตรวจสอบกล้องวงจรปิด และไม่มีภาพวงจรปิดที่ซูโสว่เต้าเดินเข้ามาพักในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงเลย แม่งเอ๊ย ฉันสงสัยจริงๆ ไอ้แก่อย่างคุณตั้งใจมาหาเรื่องฉันใช่ไหม? คุณให้ซูโสว่เต้าซ่อนตัวไว้ จากนั้นก็เอาเรื่องนี้มาหาเรื่องฉัน เพื่อจะมาเปิดสงครามกับฉันใช่ไหม?"
เมื่อซูเฉิงเฟิงได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็รู้สึกโกรธมากๆและด่าออกไปทันที:"อย่ามาพูดจาไร้สาระ! ฉันเป็นคนที่ว่างมากขนาดนั้นเลยเหรอ?!"
เย่โจงฉวนพูดอย่างเย็นชา:"ใครจะไปรู้ใจคุณละ? ปี1937 พวกญี่ปุ่นก็ใช้เหตุผลนี้ไม่ใช่เหรอ?! คิดไม่ถึงจริงๆว่าผ่านไปหลายปี คุณก็ใช้วิธีการแบบนี้เหมือนกัน!"
"แม่งเอ๊ย!"ซูเฉิงเฟิงกัดฟันตัวเองด้วยความโกรธ:"เย่โจงฉวน คุณพูดจาไร้สาระเกินไปแล้ว!"
"ฉันพูดจาไร้สาระเหรอ?"เย่โจงฉวนพูดอย่างเย็นชา:"ลูกชายของคุณไม่เคยมาที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง แต่ตอนนี้คุณโทรหาโทษฉัน คุณโทรมาหาเรื่องฉันไม่ใช่เหรอ? ถ้าคุณมีหลักฐานยืนยันว่าลูกของคุณเข้าพักที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง คุณค่อยหาฉัน ฉันจะไม่พูดมากอะไรเลย แต่ลูกชายของคุณเคยมาหรือเปล่า?"
"ถ้าไม่ใช่ฝีมือของตระกูลเย่ แล้วเป็นฝีมือของใครกันแน่……"
ในเวลานี้ จู่ๆซูเฉิงเฟิงก็นึกถึงลูกชายคนรองที่ชื่อซูโสว่เต๋อทันที
ลูกชายคนรองที่ชื่อซูโสว่เต๋อหายตัวไปจากโรงแรมสากลจินหลิง และโรงแรมนั้นก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่เลย
แต่การหายตัวไปของเขาก็แปลกมากๆ จู่ๆก็หายตัวไป และไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย
เมื่อดูจากเหตุการณ์ครั้งนั้น กับการหายตัวไปของซูโสว่เต้าในครั้งนี้ มันเป็นเรื่องที่คล้ายคลึงกันมากๆ……

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...