ในเวลานี้ พ่อบ้านของตระกูลซูที่อยู่ข้างๆอย่างซูอานสุ้นก็พูดทันที:"คุณท่าน ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มีความไม่ชอบมาพากล ฉันคิดว่าตระกูลเย่ต้องมีความเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แน่นอน"
ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจและพูด:"ใช่ ถึงแม้เรื่องนี้จะเป็นฝีมือของตระกูลเย่ แต่ครั้งนี้พวกเราก็ไม่มีวิธีที่ดีในการจัดการเรื่องนี้เลย เพราะตั้งแต่เริ่มต้น โสว่เต้าจงใจหลีกเลี่ยงไม่ให้คนภายนอกรับรู้ ตอนนี้พวกเราไม่มีหลักฐานเอายืนยันว่าเขาเข้าไปพักที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกง แล้วพวกเราจะใช้เรื่องนี้มายืนยันได้ยังไงว่าเขาหายตัวไปจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง? ถึงแม้พวกเราจะเอาเรื่องนี้ฟ้องไปถึงคนที่มีอำนาจจากด้านบน พวกเราที่ไม่มีหลักฐานมายืนยันอยู่ดี"
ซูอานสุ้นรู้สึกกลัดกลุ้มใจและพูด:"เรื่องนี้พวกเราเสียเปรียบและพูดอะไรไม่ได้เลย คุณชายรองหายตัวไป ตอนนี้คุณชายใหญ่ก็หายตัวไปด้วยเหมือนกัน พวกเราตระกูลซูไม่เคยเสียเปรียบขนาดนี้……ถ้าเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไป พวกเราก็จะเสียหน้ามากๆ ในสายตาของคนภายนอกอย่างแน่นอน……"
ซูเฉิงเฟิงกำมัดตัวเองไว้แน่น ความคับแค้นในใจก็ไม่มีที่ระบายออกมา
ลูกชายสองคนหายตัวไปทีละคน เขาไม่โกรธได้ยังไง
แต่ลูกชายทั้งสองคนหายตัวไปเหมือนโยนก้อนหินลงทะเล และพวกเขาก็ไม่สามารถหาเบาะแสหรือข่าวคราวใดๆได้เลย ดูยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ประหลาดมากๆ
ถึงแม้ซูเฉิงเฟิงจะรู้ว่าเรื่องเหล่านี้ต้องเกี่ยวข้องกับตระกูลเย่อย่างแน่นอน แต่เขาก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของตระกูลเย่จริงๆ
เพราะตระกูลเย่ในความคิดของเขา เป็นตระกูลที่ไม่ได้มีความสามารถและแข็งแกร่งขนาดนี้
เมื่อดูจากเหตุการณ์ที่ลูกชายคนรองหายตัวไป ตอนนั้นท่านเฮ่อที่เป็นยอดฝีมือสูงสุดของตระกูลซูกับซูโสว่เต๋อเข้าไปพักที่โรงแรมสากลจินหลิง เพื่อปกป้องความปลอดภัยของซูโสว่เต๋อ
ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น ซูโสว่เต๋อก็หายตัวไปจากการคุ้มกันของท่านเฮ่อ
หลังจากเกิดเรื่อง ท่านเฮ่อยอมรับความผิดและพูดอย่างหนักแน่นว่า คนที่จับตัวคุณชายรองไป จะต้องแข็งแกร่งกว่าตัวเองมากๆ
คำพูดนี้ ทำให้ซูเฉิงเฟิงรู้สึกหวาดกลัวมากๆ
เขาคิดไม่ออกจริงๆ เมืองจินหลิงยังมีคนที่มีพลังแข็งแกร่งกว่าท่านเฮ่ออีกเหรอ และเขาก็ไม่เชื่อ คนของตระกูลเย่จะมีคนที่แข็งแกร่งขนาดนี้
เมื่อเย่เฉินเปิดประตูห้อง เขาก็พูดด้วยความเคารพ:"คุณชาย เหออิงซิ่วมาถึงแล้ว คุณจะเจอเธอเมื่อไหร่?"
เย่เฉินเอ่ยปากพูด:"เจอเธอตอนนี้เลย เธออยู่ที่ไหน?"
เฉินจื๋อข่ายตอบด้วยความเคารพ:"ฉันให้ลูกน้องพาเธอไปที่ห้องทำงานของฉันแล้ว"
เย่เฉินพยักหน้า:"ไปกันเถอะ ไปเจอเธอที่ห้องทำงานของคุณเลย"
เฉินจื๋อข่ายรีบถามทันที:"คุณชาย ต้องไปเชิญคุณรั่วหลีมาไหม?"
"ยังไม่ต้องรีบเชิญ"เย่เฉินเอ่ยปากพูด:"ฉันจะไปคุยกับเธอก่อน"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...