เย่เฉินยิ้มอย่างราบเรียบว่า “ที่ผมให้คุณกับรั่วหลีก่อนหน้านั้นไม่นับ นั่นเป็นน้ำใจเล็กน้อยที่ผมมอบให้กับพวกคุณสองคนแม่ลูก ต่อไปผมจะให้พิเศษพวกคุณสองคนปีละ 2 เม็ด และยา 2 เม็ดนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตระกูลเหอ”
เหออิงซิ่วรู้สึกประหม่าจนไม่รู้จะพูดอะไร เขากล่าวด้วยความประหลาดใจปนความดีใจว่า “นี่.......มีค่าเป็นอย่างมาก พวกเรามีอะไรดี.....…”
ขณะนี้เย่เฉินโบกมือ และกล่าวว่า “ผมและรั่วหลีก็ถือว่ามีวาสนา ยิ่งไปกว่านั้นต่อไปพวกเรายังร่วมมือกันทำงานในระยะยาว ยาเพียงเล็กน้อยไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง คุณผู้หญิงเหอไม่ต้องคิดมากอีก”
หลังจากนั้น เย่เฉินก็กล่าวอีกครั้งว่า “การที่พวกคุณสองแม่ลูกได้พบกันอีกครั้งมันไม่ใช่เรื่องง่าย คงมีเรื่องที่อยากจะพูดคุยกันมากมาย งั้นผมจะไม่รบกวนพวกคุณแล้ว”
เมื่อเหออิงซิ่วเห็นว่าเย่เฉินตัดสินใจยุติการสนทนา รู้ว่าตนเองไม่จำเป็นต้องคิดให้วุ่นวายอีกต่อไป ดังนั้นจึงกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “น้อมรับคำสั่งของคุณชายเย่!”
ซูรั่วหลีก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า คุณชายเย่ “ถ้าอย่างนั้นฉันจะพาแม่กลับไปที่ห้อง หากคุณมีอะไรโปรดสั่งมาได้อย่างเต็มที่”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “ไปเถอะ ถ้าคุณต้องการอะไรเพิ่มเติมสามารถติดต่อเจ้าหน้าที่ได้โดยตรง”
หลังจากนั้น เหออิงซิ่วและซูรั่วหลีสองแม่ลูกก็เดินทางกลับไปที่ห้องพักในโรงแรม
ทันทีที่เข้าไปในห้อง เหออิงซิ่วก็ควบคุมตนเองไม่ได้จนร้องไห้ออกมา
ซูรั่วหลีที่อยู่ด้านข้างรีบเดินไปข้างหน้าและถามว่า “แม่ แม่ร้องไห้อีกทำไม?”
ซูรั่วหลีถามเธอว่า “แม่ แม่รู้จักเย่ฉางอิงหรือไม่?”
“เย่ฉางอิง?!” เหออิงซิ่วกล่าวโพล่งออกมา “รู้จักแน่นอน ตอนนั้นเขาเป็นคนตระกูลเย่ที่โดดเด่นที่สุดในประเทศ พ่อของลูก........”
เหออิงซิ่วกล่าวถึงซูโสว่เต้าโดยไม่รู้ตัว แต่เมื่อเธอนึกถึงสิ่งที่ตระกูลซูทำลงไป เขากลัวว่าลูกสาวจะไม่มีความสุข และรีบกล่าวว่า“ไม่พูดถึงพ่อของลูกดีกว่า รั่วหลีทำไมจู่ ๆ ลูกก็เอ่ยถึงเย่ฉางอิง? เขาเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน”
ซูรั่วหลีรีบกล่าวว่า “แม่ คุณชายเย่เป็นลูกชายของเย่ฉางอิง ตอนที่เขาอายุได้แปดขวบ เขาได้ติดตามพ่อกับแม่มาที่เมืองจินหลิง ไม่นานหลังจากนั้น พ่อแม่ของเขาก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ตั้งแต่นั้นมาคุณชายเย่ก็ใช้ชีวิตอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า ความจริงแล้วเขาไม่ได้กลับไปที่ตระกูลเย่ แม้ว่าเขาจะแซ่เย่ แต่ตอนนี้ธุรกิจที่เขาทำนั้นเป็นธุรกิจของตนเอง”
เหออิงซิ่วตกตะลึงและกล่าวพึมพำว่า “ไม่คิดว่าคุณชายเย่จะเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง...... ”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...