เหออิงซิ่วรีบถามอีกครั้ง “ซูจือหยูได้หายไปพร้อมกับตู้ไห่ชิงแล้วไม่ใช่หรือ? ลูกเคยเห็นเธอหรือ?”
ซูรั่วหลีพยักหน้าและกล่าวอย่างจริงจังว่า “พี่จือหยูและน้าตู้ก็พักอยู่ในโรงแรมนี้เช่นกัน”
“ลูกว่าอะไรน่ะ?!” เหออิงซิ่วเริ่มประหม่าและกล่าวโพล่งออกมา “พวกเธอสองแม่ลูกก็พักอยู่ที่นี่ด้วย?! แล้วพวกเธอรู้หรือไม่ว่าแม่อยู่ที่นี่?”
เหออิงซิ่วรู้สึกผิดต่อตู้ไห่ชิงมาโดยตลอด
อย่างไรเสีย ตอนที่เธอตั้งครรภ์นั้นตนเองมีความสัมพันธ์กับสามีของเธอ หลังจากนั้นตนเองจึงได้ให้กำเนิดซูรั่วหลี ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ตนเองเป็นคนที่เข้าไปพัวพันกับชีวิตคู่ของคนอื่น และเป็นมือที่สามในขณะที่เธอตั้งตั้งครรภ์
ดังนั้น เธอจึงกลัวที่จะได้พบตู้ไห่ชิงอีกครั้ง
ขณะนี้ซูรั่วหลีกล่าวว่า “พวกเธอสองแม่ลูกไม่รู้ว่าแม่อยู่ที่นี่ หลังจากที่คุณชายเย่ช่วยชีวิตพวกเธอแล้ว ก็จัดให้พวกเธอพักอยู่ที่นี่ และเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ข่าวรั่วไหล จึงไม่ให้พวกเธอออกจากห้อง ฉันพักอยู่ที่โรงแรมนี้มาหลายวันแล้ว จนกระทั่งเช้าของวันนี้ ลูกน้องของคุณชายเย่มารับไป ถึงได้รู้ว่าพวกเธอสองแม่ลูกก็พักอยู่ที่นี่ด้วย”
เหออิงซิ่วตกใจยิ่งกว่าเดิมจนอ้าปากค้าง “ลูกบอกว่าพวกเธอสองแม่ลูกก็ได้รับการช่วยเหลือจากคุณชายเย่ด้วยเช่นกัน!”
“ค่ะ!” ซูรั่วหลีพยักหน้าและกล่าวว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะการช่วยเหลือของคุณชายเย่ พวกเธอสองคนคงถูกซูเฉิงเฟิงฆ่าตายแล้ว!”
เหออิงซิ่วพยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นจึงถามว่า “ทำไมคุณชายเย่ถึงพาลูกไปเจอพวกเธอล่ะ?”
“เรื่องนี่…” ซูรั่วหลีรู้สึกลังเลขึ้นมา
เธอไม่รู้ว่าตนเองควรบอกแม่เกี่ยวกับเรื่องของซูโสว่เต้าพ่อของตนเองดีหรือไม่?
พูดแล้ว ก็กลัวว่าแม่จะเสียใจ
ไม่พูด ก็รู้สึกว่าไม่รับผิดชอบต่อแม่ของตนเอง
เหออิงซิ่วเห็นว่าซูรั่วหลีลังเลที่จะพูด และรีบถาม “รั่วหลี มีอะไรที่ลูกอยากจะบอกแม่?”
ซูรั่วหลีเม้มปากอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “แม่ ฉันมีเรื่องจะบอก แต่แม่อย่าโกรธน่ะ”
อย่างไรเสียด้วยความสามารถของเย่เฉิน การที่จะฆ่าซูโสว่เต้านั้นง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ
เมื่อได้ยินว่าซูโสว่เต้ายังมีชีวิตอยู่ เธอถึงได้วางใจ
หลังจากนั้น เธอถอนหายใจเบา ๆ และกล่าวว่า “เฮ้อ...ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว”
หลังจากนั้น ก็ถามอีกครั้งว่า “พ่อของลูกถูกจัดให้พักอยู่ที่นี่ด้วยหรือ?”
“ไม่ใช่ค่ะ” ซูรั่วหลีกล่าวด้วยความอึดอัด “คุณชายเย่ส่งพ่อไปแล้ว.......”
เหออิงซิ่วรีบถาม “ส่งไปที่ไหน?”
ซูรั่วหลีเม้มปากและกล่าวประโยคหนึ่งว่า “ซีเรีย.....”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...