ในเวลานี้ ตู้ไห่ชิงและซูจือหยูซ่อนตัวอย่างระมัดระวังในคูน้ำแห้งข้างถนน เพื่อรอการมาถึงของครอบครัว
ในไม่ช้า มีไฟสีขาวสองดวงปรากฏขึ้นที่ปลายถนน และรถเพื่อการพาณิชย์ที่ตู้ไห่เฟิงขับตรงไปยังตำแหน่งนั้นแล้ว
ตู้เจิ้นหัวรีบโทรหาตู้ไห่ชิง และพูดกับเธอว่า:"ไห่ชิง ลูกเห็นรถของพ่อไหม?"
ตู้ไห่ชิงพูดว่า:"พ่อ หนูเห็นรถที่อยู่ห่างออกไปประมาณห้า-หกร้อยเมตร แต่หนูไม่แน่ใจว่าคือรถของพ่อหรือเปล่า?"
ตู้เจิ้นหัวจึงพูดว่า:"พ่อจะให้พี่ของหนูเปิดไฟสูงสองครั้ง"
เมื่อตู้ไห่เฟิงได้ยินเช่นนี้ เขาก็เปิดไฟสูงสองครั้งอย่างรวดเร็ว
ทันใดนั้น ตู้ไห่ชิงเดินออกจากคูน้ำข้างๆ และโบกมือให้รถที่ข้างถนน
ตู้ไห่เฟิงที่นั่งอยู่ข้างคนขับเห็นเธอทันที และพูดอย่างตื่นเต้นว่า:"คือไห่ชิง รีบไปเร็ว!"
ตู้ไห่เฟิงเหยียบคันเร่ง รถเพื่อการพาณิชย์ก็ขับไปอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้น รถหยุดอยู่ข้างๆ ตู้ไห่ชิง และเพิ่งจอดนิ่ง ประตูคนขับ ข้างคนขับ และเบาะหลังทั้งสามก็เปิดออกพร้อมกัน
ตู้เจิ้นหัว ตู้ไห่เฟิง และตู้ไห่หยางรีบลงจากรถ
เมื่อตู้เจิ้นหัวเห็นตู้ไห่ชิง ก็พูดสะอื้นอย่างควบคุมอารมณ์ไม่ได้:"ไห่ชิง ที่ลูกกับจือหยูหายไปในช่วงเวลานี้ พ่อเป็นห่วงแทบตาย…..."
ตู้ไห่ชิงร้องไห้ออกมา เข้าไปกอดพ่อ แล้วร้องพูดว่า:"พ่อ หนูขอโทษ ที่ทำให้พ่อเป็นห่วงค่ะ......"
ในเวลานี้ ซูจือหยูก็มาตรงหน้าตู้ไห่ชิงเช่นกัน จับแขนตู้เจิ้นหัวเบา ๆ และพูดสะอื้นว่า: "คุณตา......"
ตู้เจิ้นหัวรีบโอบกอดซูจือหยูเบา ๆ และพูดอย่างดีใจว่า:"เด็กดี หนูไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว……"
ซูจือหยูมองตู้ไห่เฟิง และตู้ไห่หยางอีกครั้ง พูดสะอื้นว่า:"น้าชายใหญ่ น้าชายรอง…..ลุง ขอโทษที่ทำให้พวกคุณเป็นห่วงค่ะ"
จากนั้น พอตู้เจิ้นหัวขึ้นรถ ตู้ไห่เฟิงก็ขับรถออกไป
เมื่อเห็นรถเพื่อการพาณิชย์แล่นออกไปไกลขึ้นเรื่อยๆ เฉินจื๋อข่ายที่แอบอยู่ที่มืดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยิบมือถือออกมาโทรหาเย่เฉิน และพูดว่า:"คุณชาย คุณผู้หญิงตู้ และคุณซู พบกับครอบครัวของพวกเธอแล้ว "
เย่เฉินที่อยู่ปลายสาย ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดว่า:"เมื่อเป็นเช่นนี้ ฉันก็ควรกลับบ้านด้วย"
พูดจบ เย่เฉินก็พูดอีกครั้ง:"เหล่าเฉิน นายทำงานหนักตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้ สองวันนี้ก็พักผ่อนให้เต็มที่นะ!"
เฉินจื๋อข่ายยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า:"ผมแค่ตามคุณไปซีเรียหนึ่งรอบ ไม่เหนื่อยเลยสักนิด แต่สองวันมานี้ คุณชายเองก็เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจมามากแล้ว"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ดังนั้นฉันก็คิดที่จะพักสองวัน"
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า:"คุณชาย ดูเหมือนว่าวันเกิดของคุณใกล้จะถึงแล้ว คุณมีแผนอะไรไหม?"
เย่เฉินพูดอืม แล้วพูดว่า:"เรื่องวันเกิดไม่ต้องเปิดเผยหรอก วันนั้นหนานหนานมาเล่นคอนเสิร์ตพอดี ฉันจะพาภรรยาไปดูคอนเสิร์ตของเธอ ถือว่าฉลองวันเกิดแล้วกัน"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...