ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2684
ซูจือเฟยได้ยินคำนี้ ตัวนิ่งไปเลยทันที
ในช่วงเวลาสิบกว่าวิ สติของเขาก็ยังกลับมาไม่ได้
ทางด้านกู้เจิ้นหัวที่ปลายสายเห็นเขาไม่ตอบ และอดไม่ได้ที่จะถาม:"จือเฟย หลานกำลังฟังตาอยู่ไหม?"
ซูจือเฟยเพิ่งได้สติกลับมา และโพล่งออกมาว่า:"ฟังอยู่ครับฟังอยู่ คุณตา คุณตาบอกว่าแม่ของผมกับจือหยูกลับมาแล้ว?! จริงเหรอ?!"
"ใช่!"กู้เจิ้นหัวพูดอย่างเคร่งขรึม:"ตาจะเอาเรื่องนี้มาล้อเล่นกับหลานได้ไง? รีบๆกลับมา!"
ซูจือเฟยรีบพูดว่า:"ครับคุณตา ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ เขาก็วางสายทันที และพูดกับผู้ช่วยว่า:"คุณอยู่ต่อ และติดต่อกับคนทางฝั่งของเฉินหว้างต่อไป ฉันมีธุระต้องไปก่อน"
พูดจบ เขาก็วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
นั่งอยู่ในรถ ซูจือเฟยแทบอยากจะรีบสตาร์ทรถ แต่ในขณะนั้น เขาก็ลังเลใจ
ร่างกายของเขาหยุดนิ่งเป็นเวลาหลายสิบวินาที และจิตใจของเขารู้สึกสับสนและขัดแย้งอย่างมาก
เขาไม่รู้ว่าแม่และน้องสาวของเขากลับบ้านโดยสวัสดิภาพตอนนี้ เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่
ตามจริงแล้ว เขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับแม่และน้องสาวตลอดมา และบางครั้งก็รู้สึกตื่นเต้นและดีใจเล็กน้อย
"ถึงตอนนั้น แกจะทำไง? คุณตาของแกไม่รู้สึกผิดต่อแกอีกต่อไป แม่กับน้องสาวของแกเห็นเขาเป็นศัตรู และอาจจะต่อต้านกับเขาในรูปแบบต่างๆ หรือโจมตีเขาในที่สาธารณะ จนถึงตอนนั้น แกจะต้องติดพันเข้ามาอย่างแน่นอน!"
"ไม่มีใครส่งตำแหน่งผู้นำตระกูล ให้กับลูกชายของศัตรู พี่ชายของศัตรูหรอก......"
เมื่อคิดเช่นนี้ ซูจือเฟยก็สับสนวุ่นวายทันที!
และในตอนนี้เอง ที่ความสมดุลในหัวใจของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ตัว และโทรหาซูเฉิงเฟิงที่กำลังค้นหาที่อยู่ของซูโสว่เต้าที่ซูหางอย่างใจจดใจจ่อ
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...