ไม่กี่นาทีต่อมา เซียวชูหรันต้มเส้นเสร็จ เอาออกมาผ่านน้ำเย็นอย่างรวดเร็ว แล้วใส่ลงในชามและราดด้วยซอสเคี่ยวหมูทอดดอกหอมที่ตัวเองทำ แล้ววางพร้อมกับตะเกียบตรงหน้าเย่เฉิน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม:"ที่รัก รีบชิมฝีมือของฉันสิ!"
เย่เฉินดมกลิ่นแรงๆ และอุทานว่า:"มันหอมมาก ต้องอร่อยมากแน่!"
พูดเสร็จก็ชิมดูทันที
รสชาตินี้ไม่ทำให้เย่เฉินผิดหวังจริงๆ
รสชาติของหมูทอดดอกหอมนั้นดีมาก ดอกหอ สดมาก ควบคุมความร้อนได้ดี รสชาติจึงดีเยี่ยม เซียวจูหรันหั่นหมูสามชั้นเป็นหั่นเต๋า ผัดในหม้อให้มีกลิ่นหอมของเนื้อเข้มข้น ผสมกับกลิ่นดั้งเดิมของดอกหอม น่ากินมาก
ยิ่งกว่านั้นเส้นสุกพอดี ความนิ่มก็เหมาะมาก มองแวบแรกก็รู้ว่าเอาไปลวก แล้วผ่านน้ำเย็นอย่างแม่นยำมาก ดังนั้นเส้นก๋วยเตี๋ยวจึงทั้งหอมทั้งหนึบ
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะชมขณะที่กิน:"ที่รัก ก๋วยเตี๋ยวที่คุณทำมันยอดเยี่ยมมาก! ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่รู้ว่าคุณมีฝีมือดีขนาดนี้เลย!"
เซียวชูหรันพูดด้วยความละอาย:"เมื่อก่อนคุณเป็นคนทำอาหาร และฉันไม่ค่อยได้เข้าครัวเลย ในเมื่อคุณชอบ ต่อไปจะหาโอกาสทำให้คุณกินบ่อย ๆ !"
เย่เฉินพยักหน้าเบา ๆ และยิ้ม:"เยี่ยมเลย! แต่ว่าที่รัก คุณก็อย่ายุ่งกับการทำอาหารมากเกินไป โครงการทางด้านตี้เหากรุ๊ปมันยุ่งมากไม่ใช่เหรอ? สนใจงานของคุณก่อนดีกว่า"
เซียวชูหรันรีบพูดว่า:"ฉันจะจัดการให้ดีเอง คุณสบายใจเถอะ!"
พูดจบ ก็พูดอีกว่า:"คุณรีบกินสิ ถ้าไม่พอ ในหม้อยังมีอีกนะ"
"โอเค!"
เย่เฉินกินก๋วยเตี๋ยวสองชามใหญ่ เช็ดปาก แล้วพูดด้วยสีหน้าพึงพอใจ:"บะหมี่ที่ภรรยาฉันทำนั้น อร่อยที่สุดที่ฉันเคยกินมาจริงๆ!"
เซียวชูหรันยิ้มหวานอย่างพอใจ และพูดว่า:"ครั้งหน้าฉันจะทำซอสเคี่ยวอื่น ๆ ให้คุณทาน!"
ทันใดนั้นเฉินจื๋อข่ายก็พูดอย่างสุภาพว่า:"สวัสดีครับ คุณผู้หญิงหม่า ผมชื่อเฉินจื๋อข่ายจากป๋ายจินฮ่านกง"
หม่าหลันตื่นเต้นมาก จึงรีบเขยิบ ทำท่าทางเชิญชวน และพูดด้วยรอยยิ้ม:"โอ้ ผู้จัดการทั่วไปเฉิน เข้ามาค่ะ เชิญเข้ามาค่ะ!"
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า:"ถ้าอย่างนั้นผมขอรบกวนคุณผู้หญิงหม่านะครับ"
พูดไป ทันทีที่ก้าวเข้ามา ก็เห็นเย่เฉินเดินมา ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างเคารพว่า:"อาจารย์เย่!"
เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า"ขอโทษที่ต้องรบกวนให้คุณมานะครับ"
เฉินจื๋อข่ายรู้สึกปลื้มปิติและพูดว่า:"คุณพูดอะไรกัน อย่าเกรงใจกับฉันเด็ดขาด"
พูดไป เขารีบหยิบซองจดหมายระดับสูงที่ปรับแต่งเองจากป๋ายจินฮ่านกงสองใบออกจากกระเป๋าของเขา แล้วยื่นให้เย่เฉิน และพูดด้วยความเคารพ:"อาจารย์เย่ นี่คือบัตร VIP SPA ไม่จำกัดจำนวน 2 ใบของป๋ายจินฮ่านกง ซึ่งเป็นของชิ้นเล็กๆให้คุณผู้หญิงหม่า!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...