เฉินจื๋อข่ายมาเยือน
เมื่อเซียวฉางควนได้ยินแบบนี้ เขาก็รู้สึกโกรธเล็กน้อย และอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พออ้าปาก เขาก็รู้สึกว่าเขาไม่สามารถหาเหตุผลที่เหมาะสมมาเถียงได้
"ในบ้านนี้ ถึงแม้จะไม่ได้เหมือนหม่าหลันที่หาเรื่องทั้งวัน แต่ก็ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรเลยจริงๆ……"
"ก่อนหน้านี้ ฉันพึ่งการค้าขายของโบราณ ได้เงินมาจากจางเอ้อเหมามาหน่อย เดิมคิดว่ามันจะเป็นทางรวย แต่ใครจะไปนึกได้ว่า ว่าหลังจากนั้นจะไม่มีต่ออีกแล้ว……"
"จางเอ้อเหมา ไอ้สารเลวมันเสพติดมากเหลือเกิน เมื่อก่อนเขาอยู่ที่นั่นทุกครั้งที่ฉันไปตลาดของโบราณ แต่ในช่วงหลังๆ นี้ ทุกครั้งที่ฉันไปที่ตลาดของโบราณ ก็ไม่เจอร่างผู้ชายคนนี้เลย!"
"หาจางเอ้อเหมาไม่เจอไม่เท่าไหร่ ต่อมาฉันด้วยอารมณ์เห็นของดีๆจึงรีบคว้าไว้ เลยซื้อของเก่ามาอีก แต่โดยพื้นฐานแล้วก็เสียเงินไปเยอะ แม้ว่าฉันจะไม่ได้เสียเงินมากมาย ฉันใช้เงินหลายพันหยวนเพื่อซื้อมัน ทันทีที่ไปสอบถามที่องค์กรมืออาชีพ พวกเขาอ้าปากพูด และให้เงินหนึ่งหยวน สองหยวน.ถือว่าขาดทุนไปเกลี้ยงเลย"
"ต่อมาเข้าร่วมสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด และยุ่งกับกิจการของสมาคมทุกวัน แม้ว่าจะอยู่ในสมาคมได้ดี แต่สมาคมส่วนใหญ่อยู่เพื่อชื่อเสียงและคุณสมบัติ พูดถึงการทำเงิน มันจบแล้วจริงๆ…..."
ดังนั้น เซียวฉางควนจึงไตร่ตรอง และรู้ซึ้งอยู่ในใจ:"โอ้ จะว่าไป ดูเหมือนว่าฉันจะไม่มีอะไรจะพูดได้เลย ลูกเขยที่ดีเย่เฉินซื้อรถให้ฉัน ช่วยฉันอวดดี แล้วยังตามมาจัดการปัญหาของฉันอีก แต่ฉันล่ะ? ฉันไม่เคยทำอะไรเพื่อเขาเลย……"
ทันใดนั้น ในใจเซียวฉางควนก็รู้สึกผิดอย่างมาก
เขามองเย่เฉิน แล้วพูดอย่างลำบากใจว่า:"เย่เฉิน นายว่าสภาพอย่างฉัน เหมาะจะทำอะไรดีล่ะ?"
เย่เฉินยิ้มพูด:"พ่อ พ่อทำงานที่สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดก็ดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?"
แม้ว่าหม่าหลันอยากจะเยาะเย้ยเซียวฉางควน แต่เธอก็ไม่ยากพาตัวเองลงหลุมไปด้วย ถ้าเย่เฉินให้ตัวเองออกไปหาอะไรทำจริง ๆ งั้นต่อไปเธอคงจะไม่มีชีวิตที่สบาย ๆ แล้ว
เซียวฉางควนก็รีบว่า:"แบบนี้แล้วกัน ต่อไปฉันจะรับผิดชอบด้านความสะอาดในบ้าน ถูพื้น กวาดพื้น เช็ดโต๊ะและทิ้งขยะ มันจะเป็นหน้าที่ของฉันทั้งหมด!"
เย่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่เกรงใจเซียวฉางควน พอดีคฤหาสน์นี้มีขนาดใหญ่ และมันลำบากในการทำความสะอาด เย่เฉินก็ไม่ชินกับการเรียกป้าบ้านแม่บ้านมาอยู่ด้วย เพราะเขาอาศัยอยู่ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่อายุ 8 ขวบ ไม่ค่อยมีโรคคุณหนูสักเท่าไหร่ ตอนนี้ไม่คุ้นเคยกับการมีคนมาดูแลอยู่ใกล้ๆ เป็นพิเศษ
เมื่อเห็นว่าเซียวฉางควนเริ่มเหมาทำงานบ้านทั้งหมด ความสมดุลในใจหม่าหลันก็สมดุลขึ้นเล็กน้อย ดังนั้นจึงคร้านที่จะเถียงกับเขาต่อไป
ตอนนี้เธอตั้งตารอการมาถึงของเฉินจื๋อข่าย เพราะเฉินจื๋อข่ายบอกว่าจะมาส่งบัตร VIP SPA ของป๋ายจินฮ่านกงให้เย่เฉิน ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสนใจมากที่สุดในตอนนี้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...