ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2697

เฉินจื๋อข่ายยิ้มพูดว่า:"คุณเซียว ได้ยินมาว่าตอนนี้คุณเป็นรองประธานบริหารของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดเหรอครับ?"

เซียวฉางควนยิ้มอย่างเขินอาย และพูดว่า:"มันเป็นแค่งานลวง ไม่มีค่าที่จะพูดถึง ไม่มีค่าที่พูดถึง…..."

เฉินจื๋อข่ายจริงจัง:"สามารถนั่งในตำแหน่งนี้ได้ก็สุดยอดมากแล้ว คุณเซียวไม่จำเป็นต้องถ่อมตัว"

จากนั้นเขาก็พูดว่า:"ในเมื่อคุณเซียวเป็นรองประธานบริหารของสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาด งั้นเรื่องนี้เป็นธุรกิจของผมเอง ปกติแล้วผมไม่มีทางเก็บเงินสำหรับธุรกิจของตัวเองอยู่แล้ว เอางี้เดี๋ยวคุณเซียวบอกรายละเอียดและเวลากับผม ผมจะให้คนเตรียมสถานที่ ให้สมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดใช้ฟรี"

เซียวฉางควนพูดด้วยความประหลาดใจ:"ผู้จัดการทั่วไปเฉิน คุณช่วยเราได้มากจริงๆ…... พูดตามตรง ช่วงนี้การเงินสมาคมเขียนพู่กันจีนและภาพวาดของเราค่อนข้างลำบาก และค่าใช้จ่ายนี้ก็ถูกบีบไว้ตลอด......"

เฉินจื๋อข่ายหยิบนามบัตรออกมาโดยตรง ยื่นให้เซียวชูหรัน และพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ต่อไป หากสมาคมการเขียนพู่กันจีนและภาพวาดต้องการสถานที่ หรือแม้แต่การสนับสนุนสำหรับกิจกรรมต่างๆๆ คุณเซียวสามารถติดต่อผมได้โดยตรง"

"โอ้ ขอบคุณมาก!" เซียวฉางควนรู้สึกปลื้มปิติและขอบคุณเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทันใดนั้น เฉินจิ๋อข่ายดูเวลา และพูดว่า:"เอ๊ะ จริงสิ อาจารย์เย่ ผมยังมีธุระต้องทำ ดังนั้นผมจะไม่รบกวนมากเกินไป"

เย่เฉินพยักหน้าและยิ้ม:"งั้นฉันไปส่งเอง"

หม่าหลันพูดด้วยท่าทางประจบสอพลอ:"โอ้ ผู้จัดการทั่วไปเฉิน ครั้งนี้ถือว่าคุณรู้จักบ้านแล้ว ต่อไปต้องมาบ่อยๆนะ!"

เฉินจื๋อข๋ายรีบพูดอย่างสุภาพ:"ครับๆ อาจารย์เย่ คุณผู้หญิงหม่า ส่งแค่นี้ก็พอแล้วครับ ผมไปเองก็ได้"

เย่เฉินก็ไม่เกรงใจ ยิ้มพูด:"งั้นฉันจะไม่ไปส่งคุณแล้ว"

ทันทีที่เฉินจื๋อข่ายไป หม่าหลันก็พูดกับเย่เฉินอย่างอดไม่ไหว:"ลูกเขย รีบเอาบัตร VIP ให้แม่ดูหน่อยสิ?"

เย่เฉินยื่นซองจดหมายให้เธอไป

หม่าหลันเปิดมันด้วยความตื่นเต้น ทันทีที่เธอเปิดมัน เธอก็เต้นด้วยความตื่นเต้น เย่เฉินส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ดูเหมือนคงจะหยุดที่กำไรเล็กๆแค่นี้แหละ

…...

เธอถามโดยไม่รู้ตัว:"ใครคะ?"

เสียงของซูจือเฟยดังขึ้น:"จือหยู พี่เอง"

"พี่?"ซูจือหยูรีบพูด:"พี่รอสักครู่นะ"

พูดจบ เธอรีบลุกขึ้นและสวมชุดคลุม แล้วเปิดประตูห้อง

เธอมองซูจือเฟยที่นอกประตู และถามด้วยความสงสัย:"พี่ ดึกๆมีอะไรเหรอ?"

ซูจือเฟยมองไปรอบๆ และจงใจลดเสียงลงแล้วถามว่า:"จือหยู สะดวกใฟ้พี่เข้าไปคุยไหม?"

"สะดวกสิ"ซูจือหยูพยักหน้า คิดว่าพี่ชายเป็นห่วงตัวเอง ดังนั้นเลยมีอะไรจะพูดกับตัวเอง จึงรีบเขยิบที่ให้ และเชิญซู งจือเฟยเข้ามา

เธอไม่รู้ว่าในช่วงเวลาที่เธอได้รับการช่วยเหลือจากเย่เฉิน พี่ชายของเธอนั้น เปลี่ยนแปลงอย่างมหัศจรรย์แล้ว……