ที่ซูจือเฟยมาหาซูจือหยูดึกๆอย่างเงียบ ๆ มีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวคือเพื่อสืบว่าซูจือหยูและแม่ประสบอะไรในครั้งนี้บ้าง และใครช่วยพวกเธอกันแน่
บนโต๊ะอาหาร เขายังได้ยินแม่พูดถึงเหตุการณ์เฉพาะของประสบการณ์ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่คนลึกลับได้ช่วยชีวิตไว้ แต่กลับไม่เคยปรากฏตัว
แม้ว่าจะไม่มีช่องโหว่ที่ชัดเจนในตรรกะ แต่ซูจือเฟยรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
นอกจากนี้ ปู่ของเขาซูเฉิงเฟิง รู้สึกว่าเหตุการณ์นี้น่าจะเกี่ยวข้องกับผู้มีพระคุณ ที่ได้ช่วยชีวิตเขาและน้องสาวในญี่ปุ่น ดังนั้นเขาจึงต้องถามซูจิอหยูเป็นการส่วนตัว เพื่อดูว่าจะลวงคำพูดของเธอได้ไหม
ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องของซูจือหยู ซูจือเฟยก็ถามด้วยความเป็นห่วง:"จือหยู ช่วงนี้เธอได้รับทุกข์ทรมานอะไรไหม?"
"ไม่มี……"ซูจือหยูยิ้มพูดว่า:"พี่ ฉันบอกตอนกินข้าวแล้วไง ว่าไม่ได้ทุกข์ทรมานอะไร กินแล้วนอน นอนแล้วกินทุกวัน อ้วนขึ้นเยอะเลย"
"ไม่มีก็ดี......"ซูจือเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพูดอย่างเป็นห่วง:"พี่กลัวเธอจะต้องทนทุกข์ทรมาน ไม่ว่ายังไงก็เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่เช่นนี้ ได้รับบาดเจ็บโดยไม่ได้ตั้งใจคงจะทรมาน"
ซูจือหยูพยักหน้า และพูดตามเรื่อง:"จริงๆ มันก็เป็นเรื่องเล็กน้อย ยังไงพวกเขาก็ได้จัดทีมแพทย์มืออาชีพมาก"
ซูจือเฟยถามด้วยความสงสัย:"จือหยู เธอว่าบุคคลลึกลับที่ช่วยเธอและแม่เป็นใครกันนะ? ทำไมพวกเขาถึงช่วยชีวิตเธอเงียบ ๆ และยังรักษาพวกเธออย่างเงียบ ๆ โดยไม่ให้โลกภายนอกได้รับข่าวใด ๆเลย"
"ฉันไม่รู้"ซูจือหยู่พูดว่า:"ฉันก็พูดไม่ถูกหรอก…... ยังไงซะ ฉันก็ไม่เห็นใครเลย และพวกเขาก็ไม่ได้บอกเราว่าทำไมพวกเขาถึงมาช่วยเรา……"
ซูจือเฟยมองซูจือหยู และพูดอย่างจริงจังว่า:"จือหยู เธอบอกความจริงกับพี่ ยังมีความลับอะไรที่เธอไม่ได้บอกต่อหน้าคุณปู่ที่โต๊ะอาหาร ใช่ไหม?"
เมื่อคิดเช่นนี้ ซูจือเฟยก็เริ่มตื่นเต้น!
"ผู้มีพระคุณนั้นเป็นบอดฝีมือชั้นยอดที่มีความแข็งแกร่งเหนือมาก เขาฆ่านินจาชั้นนำหลายคนได้ง่ายๆ ด้วยตัวเอง แต่ตัวเองกลับไม่เป็นอะไร ความแข็งแกร่งแบบนี้แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ตระกูลซูจะต้านทานได้……"
"ถ้าเขาช่วยแม่กับจือหยูจริง ๆ มันจะพิสูจน์ว่าเขาอยู่ในจินหลิง! ด้วยวิธีนี้ การหายตัวไปของอารองกับพ่อก็มีตำตอบแล้ว นอกจากเขา ก็คิดความเป็นไปได้อย่างที่สองไม่ได้…..."
"ถ้าคิดแบบนี้ แม้ว่าเขาจะช่วยแม่และจือหยู เขาก็น่าจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามของตระกูลซู......"
ดังนั้น ซูจือเฟยจึงตัดสินใจลวงรายละเอียดเพิ่มเติม

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...