เมื่อเขาได้ข้อมูลที่ต้องการแล้ว ซูจือเฟยก็พูดกับซูจือหยูว่า:"จือหยู เธอคงเหนื่อยแล้ว รีบพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เราค่อยปรึกษากัน!"
ซูจือหยูพยักหน้า:"โอเคพี่ชาย"
ซูจือเฟยลุกขึ้นและพูดว่า:"โอเค พี่กลับไปพักผ่อนก่อนนะ"
ซูจือหยูไปส่งซูจือเฟยไปหน้าประตู แล้วกลับไปบนเตียงใหม่ สิ่งที่เธอคิดในใจ ยังคงเป็นหน้าตาของเย่เฉิน ทั้งตัวจมลงไปอย่างสมบูรณ์แล้ว
ในเวลานี้ ซูจือเฟย กลับมาที่ห้องอย่างไม่สบายใจ อย่างแรกเลยคือรีบส่งข้อความเสียงไปหาซูเฉิงเฟิง คุณปู่ของเขาอย่างรวดเร็ว:"คุณปู่ ผมถามจือหยูแล้ว ครั้งนี้คนที่ช่วยเธอและแม่ เป็นคนจีนที่ช่วยเราทั้งคู่ในญี่ปุ่นจริงๆ……"
ซูเฉิงเฟิงซึ่งไม่ง่วงเลยในตอนแรก กำลังนั่งดื่มชาอยู่คนเดียวในห้องหนังสือ หลังจากได้ยินแบบนี้ เขาก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างกะทันหัน ไม่สามารถขยับได้เป็นเวลานาน
เขาพึมพำ:"คนที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ทำไมถึงเป็นศัตรูของตระกูลซูได้ล่ะ? หรือว่า...... หรือว่าเรื่องที่ฉันลงมือกับตู้ไห่ชิงทำให้เขาโกรธเหรอ? แต่สิ่งนี้เกี่ยวอะไรกับโสว่เต๋อและโสว๋เต้าล่ะ? ทำไมถึงลักพาตัวพวกเขาไป?"
"หมอนั้นช่วยซูจือหยูไว้สองครั้ง เขาต้องมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับจือหยูแน่นอน ถ้าจือหยูโกรธฉันเพราะเรื่องแม่ของเธอ งั้นต่อไปยอดฝีมือลึกลับคนนั้นจะถูกเธอใช้แน่นอน และมันจะเป็นอันตรายต่อฉันอย่างแน่นอน……"
"นอกจากนี้ แม้ว่าตระกูลเหอจะเต็มใจร่วมมือกับฉันอีกครั้ง เกรงว่ามันก็คงจะมีพลังน้อยกว่า คนคนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าจะจินตนาการได้ ตระกูลของเขาจะสู้ได้อย่างไร?"
เมื่อคิดแบบนี้ ซูเฉิงเฟิงรู้สึกหวาดกลัวมากยิ่งขึ้น
เขายังคิดว่า:"ฉันไปสารภาพผิดกับจือหยูและแม่ของเธอก่อนดีกว่า หากจือหยูสามารถลดความเกลียดชังที่มีต่อฉันได้ ก็อาจมีการเปลี่ยนแปลง…... "
แต่พอนึกอีกที:"ไม่......ดูเหมือนว่าจะผิดปกติ!"
เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็รีบโทรหาซูอานสุ้น พอโทรติด เขาก็โพล่งถามว่า:"อานสุ้น นายอยู่ที่ไหน? !"
สภาพแวดล้อมด้านซูอานสุ้นค่อนข้างเสียงดัง เครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ก็ร้องเสียงดัง และซูอานสุ้นตะโกนเสียงดัง:"คุณท่าน! ผมกำลังจะไปเมืองโม่เฉิงอยู่ ยังห่างออกไปประมาณ 100 กิโลเมตร จะถึงในอีกครึ่งชั่วโมง!"
ซูเฉิงเฟิงรีบพูดว่า:"อานสุ้น นายจำไว้ให้ดี ไม่ว่ายังไง ก็ต้องเชิญตระกูลเหอมาให้ได้ แม้ว่าจะเพิ่มอีกสองเท่าของพื้นฐานเงิน 2 พันล้าน ฉันก็จะไม่เสียใจ จะต้องให้พวกเขาย้ายมาซูหางโดยเร็วที่สุด!"
ซูอานสุ้นตกใจ:"คุณท่าน เกิดเรื่องอะไรรึเปล่า?"
ซูเฉิงเฟิงโพล่งออกมา:"อย่าถามมาก จำสิ่งที่ฉันพูดไว้ ถ้าให้ดีให้พวกเขาเดินทางมาแต่เช้าพรุ่งนี้ แล้วฉันจะส่งเครื่องบินขนาดใหญ่ไปรับพวกเขา!"
"ครับ!"ซูอานวุ้นรู้สึกว่าสถานการณ์ดูค่อนข้างเร่งด่วน และตอบอย่างรวดเร็ว:"งั้นคืนนี้ผมจะพยายามเกลี้ยกล่อมเหอหงเซิ่งให้ได้ครับ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...