ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ความเงียบกลางดึกในเมืองโม่เฉิง ถูกเฮลิคอปเตอร์ที่บินเร็วในระดับเพดานต่ำทำลาย
เฮลิคอปเตอร์แล่นผ่าน และตรงไปยังคฤหาสน์ตระกูลเหอ
ในเวลานี้ เหอหงเซิ่งสวมเสื้อคลุมบาง ๆ กำลังยืนรออยู่ที่ลานบ้าน
ซูอานสุ้นลงจากเครื่องบิน ก่อนที่จะย้ายไปที่เฮลิคอปเตอร์ ได้โทรมาหาเขา
เดิมที เหอหงเซิ่งไม่อยากพบคนของตระกูลซูเลย แม้กระทั่งพ่อบ้านของตระกูลซู เขาก็ไม่อยากเจอ
แต่ว่า ซูอานสุ้นบอกว่าคุณท่านใหญ่ซูเป็นคนส่งเขามา ไม่ว่ายังไงก็ต้องเห็นแก่หน้าผู้หลักผู้ใหญ่ เหอหงเซิ่งไม่มั่นใจเล็กน้อยทันที
เขารู้ดีอยู่ในใจว่า ถึงแม้ตระกูลเหอจะเป็นตระกูลในวงการศิลปะการต่อสู้ และถนัดต่อสู้มาตั้งแต่เกิด แต่จริงๆแล้ว ต่อหน้าตระกูลใหญ่ๆ ตระกูลซูนั้นกลับไม่มีอะไรเลยจริงๆ
ตั้งแต่สมัยโบราณ ผู้ยอดฝีมือศิลปะการป้องกันตัวรับใช้คนรวยมาโดยตลอด นอกจากพวกไร้สมองที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่สังคมใหม่ๆ อยู่ๆใครจะไปกล้ายั่วยวนคนรวย?
โดยเฉพาะตระกูลในวงการศิลปะการต่อสู้อย่างตระกูลเหอ ที่มีรากฐานมาหลายร้อยปี ยิ่งไม่กล้าขัดใจผู้มีอำนาจสูง ไม่เช่นนั้น หากขัดใจอีกฝ่ายจริงๆ แค่กระดิกนิ้วก็อาจจะทำลายรากฐานหลายร้อยปีของตระกูลเหอได้
ดังนั้น เหอหงเซิ่งจึงรู้สึกว่า ไม่ว่ายังไง ซูอานสุ้นมาแทนคุณท่านใหญ่ซู เขาไม่สามารถหักหน้าของเขาได้โดยตรง อย่างน้อยเขาก็ต้องทำการแสดงภายนอกให้ดี
คนที่มาพร้อมกับเหอหงเซิ่ง คือเหออิงฉวนลูกชายคนโตของตระกูลเหอ เขาเป็นพี่ชายของเหออิงซิ่ว และเป็นแกนนำของตระกูลเหอรุ่นต่อไป
เมื่อเห็นเฮลิคอปเตอร์ลงจอดช้าๆ สีหน้าของเหอหงเซิ่งดูเคร่งขรึมเล็กน้อย พอคิดว่าจะต้องแสดงให้เหมาะสม และทำตัวสุภาพต่อตระกูลซูที่ทำหลานสาวของเขาตาย ในใจเขามีความรู้สึกขยะแขยงไม่มากก็น้อย
ในทางกลับกัน ก่อนเครื่องบินลงจอด หออิงฉวนพูดเตือนเขาว่า:"พ่อ เดี๋ยวเจอกับซูอานสุ้นมา พ่อต้องควบคุมอารมณ์ด้วยล่ะ อย่าไปหัวร้อนใส่เขา!"
เหอหงเซิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์ หลังจากได้ยินแบบนี้
ดังนั้นเขาจึงรู้อย่างแน่นอนว่า ที่ซูอานสุ้นมาคราวนี้ เขาต้องการเรียกตระกูลเหอกลับตระกูลซูอีกครั้งอย่างแน่นอน
นี้ค่อนข้างสอดคล้องกับความคาดหวังของเขา
เพราะว่าตั้งแต่ตระกูลเหอถอนตัวจากตระกูลซู และยุติความร่วมมือกับตระกูลซูโดยสมบูรณ์ ชีวิตของลูกชายคนโตของเขาก็ใช้ชีวิตแบบชักหน้าไม่ถึงหลัง
ปกติตระกูลเหอได้ให้มีการฝึกฝนคนรุ่นหลัง ซึ่งใช้เงินไปจำนวนมาก และยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้รายได้ก็ตัดแล้ว
รายได้ตัดแล้วยังไม่เท่าไหร่ ที่ไร้สาระกว่านั้นคือ เพื่อตามหาซูรั่วหลี ได้ใช้เงินไปหลายร้อยล้านหยวนแล้ว
ถึงแม้ว่าเงินไม่กี่ร้อยล้านจะเป็นเงินก้อนโต แต่ถ้าจะเอาเงินจำนวนนี้ไปงมเข็มในสมุทรจริงๆ มันแม่งยังไม่พอเลย
ทะเลคืออะไร? คิดเป็น 70% ของพื้นที่ผิวโลก! โยนขบวนเรือบรรทุกเครื่องบินในสหรัฐอเมริกาเข้าไป และ 99% ของประเทศต่างๆ ในโลกยังไม่สามารถค้นพบได้ และยิ่งกว่านั้นแค่ซูรั่วหลีคนเดียว?

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...