ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2722

เหอหงเซิ่งรู้ดี อีกฝ่ายมีความสามารถขนาดนี้ ยาวิเศษ กับการร่วมงานกับตระกูลเหอ เป็นการสนับสนุนและการมอบของขวัญให้อย่างหนึ่ง

เพียงแต่ เขายังคงคิดไม่ตก เรื่องดีๆแบบนี้ทำไมตระกูลเหอถึงได้รับมัน

ดังนั้น เขาจึงถามอย่างไม่รู้ตัวว่า“อิงซิ่ว คุณชายเย่คนนี้ ทำไมถึงต้องร่วมงานกับเราด้วยล่ะ？ก่อนหน้าที่ลูกยังไม่กลับมา พ่อคิดว่า ที่คุณชายตระกูลเย่มาร่วมงานกับเรา จะต้องเพราะอยากแข่งขันกับตระกูลซูแน่ๆ แต่หลังจากที่ลูกกลับมาแล้ว พ่อถึงรู้ว่า คุณชายตระกูลเย่คนนี้มีความสามารถเหนือธรรมชาติ ตระกูลซูในสายตาเขาไม่นับประสาอะไรหรอก ถ้าเขาอยากจะแข่งขันกับตระกูลซูจริงๆ ไม่จำเป็นต้องร่วมงานกับเราด้วยซ้ำ……”

เหออิงซิ่วพยักหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“ดังนั้นหนูถึงพูดไงคะ ว่าที่คุณชายเย่มอบการเปลี่ยนแปลงนี้ให้ตระกูลเหอของเรา ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้！”

เหออิงซิ่ววิเคราะห์แผนการของเย่เฉินตั้งแต่แรกแล้ว

เธอคิดว่า“ถ้าพูดถึงความสามารถ ไม่รู้ว่าคุณชายเย่เก่งกว่าตระกูลเหอเท่าไร ดูจากพลังของเขาแล้ว ตระกูลเหอไม่อยู่ในสายตาของเขาด้วยซ้ำ”

“ที่เขายอมเอาเงินและยาออกมา ร่วมงานกับตระกูลเหอ ไม่มีอะไรนอกจากการเห็นแก่รั่วหลี”

“คาดว่า คุณชายเย่กับรั่วหลี จะต้องมีความรู้สึกอะไรให้กันแน่”

“รั่วหลีไม่ได้เปลี่ยนแปลงแค่คนเดียว นี่มันคือการเปลี่ยนแปลงทั้งตระกูลเหอ”

เหอหงเซิ่งพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แล้วพูดอย่างสะท้อนใจว่า“โอกาสที่เป็นเหมือนฟ้าประทานขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องคว้าไว้ให้แน่น！”

พูดจบ เขาก็รีบพูดขึ้นมาว่า“พ่อจะไปหาซูอานสุ้น บอกกับเขาให้ชัดเจนว่า ตระกูลเหอขอปฏิเสธการร่วมงานกับตระกูลซุ！”

เหออิงซิ่วรีบขวางเขาไว้ แล้วพูดขึ้นว่า“พ่อคะ พ่อกินยาเม็ดที่สองก่อนเถอะค่ะ！ถ้าเกิดสามารถบุกทะลวงเส้นลมปราณเส้นที่สี่สำเร็จล่ะ？”

เหอหงเซิ่งลังเลครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ“ได้！ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพ่อจะกินมันก็ได้ ดูสิว่าจะสามารถบุกทะลวงเส้นลมปราณเส้นที่สี่ได้ไหม！ถ้าทำได้ ตระกูลเหอของฉันก็จะกลับมายืนอยู่จุดสูงสุดใหม่อีกครั้ง！”

เหออิงซิ่วตั้งหน้าตั้งตาคอย

สำหรับตระกูลเหอแล้ว เหอหงเซิ่งไม่เพียงแต่เป็นผู้นำครอบครัว เขายังเป็นเสาหลักอีกด้วย

เพียงแต่ฤทธิ์ของยารุนแรงเกินไป ทำให้เขาที่พยายามควบคุมอย่างเต็มที่ แต่ฤทธิ์ของยา30%ยังคงถูกร่างกายดูดซึมไป

แต่เส้นไต้ของเขา ถึงแม้ว่าจะมีสัญญาณของการคลายตัว แต่ยังคงไม่สามารถบุกทะลวงไปได้ เขาเองก็ไม่มีความมั่นใจ ทำได้เพียงรวบรวมพลังทั้งหมดเฮือกสุดท้าย

เหออิงซิ่วเห็นว่าร่างกายของพ่อแดงไปทั่วทั้งร่าง ทั้งหน้าและทั้งหัวเต็มไปด้วยเหงื่อผุดออกมาเต็มไปหมด มือซ้ายและมือขวาจับชายเสื้อแน่น ถึงแม้เธอจะร้อนใจมาก แต่เธอก็รู้ เรื่องของพ่อดี ตนไม่สามารถช่วยอะไรได้ ทำได้เพียงเฝ้ารออย่างอดทน

เหอหงเซิ่งร้อนใจเช่นเดียวกัน

เขารู้ว่าฤทธิ์ยาได้ระบายไปที่เส้นไต้ไม่หยุด แต่เส้นไต้ยังคงไม่มีสัญญาณจะบุกทะลวงไปได้ เมื่อเห็นว่าฤทธิ์ยาเสียไปมากกว่าครึ่ง เหลืออยู่น้อยลงมาก ในใจของเขาจึงรู้สึกมองโลกในแง่ร้ายอย่างลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ในตอนที่ฤทธิ์ยาเหลือน้อยกว่า20% จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าจุดหลิงถายสดชื่นขึ้น ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาเข้าสู่อาการที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนตลอดทั้งชีวิตนี้ไม่เคยได้นอนหลับพักผ่อนดีๆเลยสักครั้ง เป็นความสบายและผ่อนคลายที่พูดไม่ออก

เขาตกตะลึงไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เขาพูดอย่างดีใจว่า“บุกทะลวงแล้ว！อิงซิ่ว！พ่อบุกทะลวงมันแล้วจริงๆ！”