เหออิงฉวนที่ได้ยินอย่างนั้น เขาเหมือนกับถูกฟ้าผ่า!
เขารีบขวางพ่อของเขาไว้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจ กระทั่งพูดจาไม่ค่อยรู้เรื่อง“พ่อครับ มะ……ไม่ได้นะครับพ่อ!ไม่ว่ายังไงเราก็ปฏิเสธการร่วมงานกับตระกูลซูครั้งนี้ไม่ได้นะครับ เรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของครอบครัวเรานะครับพ่อ”
เหอหงเซิ่งอดขมวดคิ้วแล้วถามขึ้นมาไม่ได้ว่า“ตลกหน่า!ฉันไม่ร่วมงานกับตระกูลซู มันจะเกี่ยวข้องกับความเป็นความตายของตระกูลเหอยังไง?เรื่องการร่วมงานแบบนี้ แต่ไหนแต่ไรมาควรจะมีปรารถนาร่วมกัน ในเมื่อฉันไม่อยากร่วมงานกับเขา ถ้าอย่างนั้นเขาจะบังคับฉันงั้นหรอ?!”
เหออิงฉวนแทบเขาทรุด เขาโพล่งออกไปว่า“โอ้ยพ่อ!ทำไมพ่อถึงเลอะเลือนแบบนี้ล่ะ!?ตระกูลซูเป็นใคร?เราจะยั่วยุพวกเขาได้ยังไง?ถ้าเราพูดด้วยดีๆไม่ได้ งั้นอนาคตขอแค่ตระกูลซูเป็นศัตรูกับเรา พวกเราจะยืนหยัดอยู่ในยุทธภพได้ยังไงกันล่ะ?”
เหอหงเซิ่งกล่าวตำหนิ“เหออิงฉวน!ในสายตาของแก ตระกูลเหอของฉันถ้าออกจากตระกูลซู จะไม่สามารถยืนหยัดในยุทธภพได้อย่างงั้นหรอห้ะ?แกคงลืมแล้วสินะ ตระกูลเหอของฉันเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลศิลปะการต่อสู้ในประเทศ!ในตอนที่ตระกูลเหอของฉันติดอันดับหนึ่งในสี่ครอบครัวศิลปะต่อสู้! ยังไม่มีตระกูลซูด้วยซ้ำ”
เหออิงฉวนคิดไม่ถึงว่าพ่อจะมีท่าทีเด็ดขาดขนาดนี้ เขาหันหลังกลับไปกัดฟันกรอดพูดกับเหออิงซิ่ว ด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก“อิงซิ่ว!แกกลับมาเอาอะไรให้พ่อกินห้ะ?แกรู้ไหมว่า สิ่งที่วางอยู่ข้างหน้าของเราตอนนี้คือโอกาส!ถ้าต้องพลาดโอกาสดีๆแบบนี้เพราะแก ก็เท่ากับว่าแกล่วงเกินตระกูลเหอ!”
เหอหงเซิ่งทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตะคอกขึ้นมาว่า“พอแล้ว!หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”
เหออิงฉวนตกใจกับเสียงตะคอกของพ่อจนขวัญกระเจิง
เหอหงเซิ่งมองเขาด้วยความเย็นชา แล้วพูดอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถหลอมเหล็กให้กลายเป็นเหล็กกล้าได้“คิดไม่ถึงจริงๆว่า ฉันเหอหงเซิ่งจะเลี้ยงลูกไม่มีความแน่วแน่แบบนี้!เหออิงฉวน ไม่ขอร่วมงานกับตระกูลซูเป็นการตัดสินใจของฉัน จะไม่เปลี่ยนแปลงเด็ดขาด ถ้าขืนแกยังกล้าพูดมากอีก ฉันจะลงโทษด้วยการกักบริเวณแกหนึ่งเดือน!”
เหออิงฉวนรู้สึกราวกับฟ้าผ่า
เขารู้ดี ตนได้พลาดเงินมหาศาลถึงสองพันล้าน
ไม่เพียงแต่ จุดสูงสุดของชีวิต!
แต่ว่า ฝันอันสวยงามทุกอย่าง อยู่ได้เพียงชั่วข้ามคืนเท่านั้น กระทั่งยังไม่รอให้พระอาทิตย์แรกแย้มได้ออกมา ก็ต้องดับสลายไป
เมื่อเห็นราวกับเขาวิญญาณหลุดลอยก็ไม่ปาน เหอหงเซิ่งก็ถอนหายใจ หลังจากนั้นก็สะบัดมือทิ้ง แล้วพูดกับเหออิงซิ่วว่า“อิงซิ่ว ไปพบซูอานสุ้นไปพ่อ!”
เหออิงซิ่วรีบพยักหน้า“ได้ค่ะพ่อ!”
เมื่อเห็นว่าพ่อและน้องสาวสะบัดแขนเสื้อเดินออกไป เหออิงฉวนก็รีบตามไป ตอนนี้ภายในใจของเขาได้ทำการตัดสินใจแล้ว ในเมื่อพ่อดื้อดึง งั้นตนก็จะขอแบ่งทรัพย์สมบัติ!พอถึงเวลานั้น ตนก็จะพาคนในตระกูลเหอที่ยอมร่วมงานกับตระกูลซู ออกจากเมืองโม่เฉิงไปใช้ชีวิตสุขสบาย เขาจะพาไปทั้งหมด!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...