เมื่อเห็นเหอหงเซิ่งมีท่าทีเด็ดขาด ซูอานสุ้นจึงรู้สึกร้อนรน เขาไม่รู้ว่า เหอหงเซิ่งตาแก่คนนี้ ทำไมจู่ๆถึงเปลี่ยนความคิดแบบนี้ เขายิ่งไม่รู้ว่าตนกลับไปจะรายงานกับคุณท่านใหญ่ซูอย่างไร
สีหน้าเขาเศร้าหมอง พยายามพูดขอร้องอ้อนวอน“ท่านเหอ ถ้าคุณยังไม่พอเรื่องของจำนวนเงิน อย่าร้อนใจไป ถ้าคุณไม่พอใจตรงไหน คุณสามารถพูดมาได้เลย คุณท่านของเราพูดแล้ว เงินสองพันล้านเป็นแค่จำนวนเงินที่ตั้งใจจะให้ แต่ถ้าท่านเหอคุณไม่พอใจกับจำนวนเงินที่เราเสนอให้ คุณท่านเขายังสามารถเพิ่มให้ได้อีก สามพันล้าน คุณคิดว่ายังไง?!”
“สามพันล้าน?!”เหออิงฉวนที่อยู่ข้างๆ แทบจะเป็นบ้า
เขาไม่เวลาคิดเกี่ยวกับเงินสามพันล้านว่าจะใช้อย่างไร ในใจของเขาบอกกับเขาว่า เขาสามารถเพิ่มรากฐานได้อีกครึ่งหนึ่งจากภาพลวงตาของเงินสองพันล้าน เพื่อที่จะได้ซื้อคฤหาสน์หลังใหญ่ขึ้นทั่วโลก สามารถซื้อเรือสำราญให้ใหญ่ขึ้นได้ เครื่องบินส่วนตัวที่ใหญ่ขึ้น!
เหออิงฉวนเขายังดวงตาแดงก่ำ เขาถลึงตาจ้องมองไปที่พ่อของตน แล้วโพล่งออกไปว่า“พ่อ!พ่อยังลังเลอะไรอยู่อีก?นี่มันสามพันล้านเลยนะ!”
เหอหงเซิ่งตะคอกอย่างเย็นชา“ถึงจะเป็นสามพันล้าน ฉันก็จะปฏิเสธอยู่ดี!”
ซูอานสุ้นถึงกับตกตะลึง
เดิมทีเขายังคิดว่า ถ้าเหอหงเซิ่งไม่พอใจเงินจำนวนสามพันล้าน ตนสามารถเพิ่มขึ้นไปอีก
แต่เมื่อดูจากตอนนี้ เขาไม่มีเหตุผลที่ต้องเพิ่มมันแล้ว
สีหน้าของเขาหมองหม่น เขาพยักหน้าอย่างหนักหน่วง แล้วพูดว่า“ก็ได้!ก็ได้!ไอ้คนแซ่เหออย่างพวกคุณมันแน่จริงๆ!”
พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่เหอหงเซิ่ง แล้วกัดฟันพูดว่า“ท่านเหอ พูดดีๆไม่ชอบสินะ แค้นนี้ ผมจะจำมันไว้แทนคุณท่าน อนาคตข้างหน้าถ้าให้คุณชดใช้แค้นนี้มาให้หมด คุณอย่าเสียใจทีหลังแล้วกัน อย่าโทษว่าวันนี้ผมไม่ได้เตือนคุณ!”
เหอหงเซิ่งพูดอย่างเคร่งขรึม“จะจำก็จำไปเถอะ ผมเหอหงเซิ่งไม่ใช่คนกลัวใคร!”
พูดจบ เขาก็ตบโต๊ะ แล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า“ใครก็ได้!ส่งแขก!”
“ไม่จำเป็น!”ซูอานสุ้นกัดฟันกรอด แล้วโพล่งออกไปว่า“ผมไปเอง!”
เหออิงฉวนรีบพูดขึ้นมาว่า“พ่อบ้านซูครับ คุณฟังผมนะครับ พ่อผมแก่แล้วเป็นคนดื้อดึง คุณให้เวลาผมหน่อยนะครับ ผมจะไปเกลี้ยกล่อมเขา แล้วผมจะให้คำตอบที่พอใจกับคุณอย่างแน่นอน!”
ซูอานสุ้นพูดอย่างดูถูกว่า“พอแล้ว เหออิงฉวน คุณท่านของตระกูลคุณนิสัยเป็นยังไง?ผมรู้ดี ถ้าคุณสามารถเกลี้ยกล่อมเขาได้ งั้นตอนนี้ผู้นำตระกูลเหอก็ต้องเป็นคุณไม่ใช่เขาแล้วล่ะ!เขาอายุตั้งแปดสิบกว่าแล้วยังไม่ยอมให้คุณสืบทอดตำแหน่ง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อในความสามารถของคุณ!ในเมื่อเขาไม่เชื่อใจคุณ จะฟังคุณเกลี้ยกล่อมได้ยังไง?”
เหออิงฉวนถูกคำพูดของซูอานสุ้นทำให้อับอายจนหน้าดำหน้าแดง
ถึงแม้ซูอานสุ้นจะจงใจทำแตกแยก แต่คำพูดของเขายังคงมีเหตุผลอยู่บ้าง
ที่จนถึงตอนนี้เหอหงเซิ่ง ไม่ยกตำแหน่งให้เหออิงฉวนนั้น อืม ก็เพราะว่าไม่เชื่อในศักยภาพของเขา และยิ่งไม่เชื่อในการตัดสินใจของเขา
เหออิงฉวนได้ยินคำวิพากษ์วิจารณ์นี้มานานแล้ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...