เดิมทีเธอคิดว่า แม่กับคุณปู่พวกเขามาด้วยกัน ต้องไม่ค่อยสะดวกที่จะพบตนอย่างแน่นอน เนื่องจากทุกครั้งที่มาหาตนเอง จะต้องมีความเสี่ยงที่จะถูกเปิดเผย ตนไม่ได้กลัวอะไร กลัวแต่ว่าถ้าตัวตนของเธอถูกเปิดเผยออกไป จะต้องทำให้เย่เฉินได้รับความเดือดร้อน
ตอนนี้ เย่เฉินคิดจะให้แม่ของเธอมาอยู่ห้องเดียวกับเธอ นี่เป็นเซอร์ไพรส์ที่ใหญ่ที่สุดของซูรั่วหลี
เย่เฉินยิ้มเบาๆ“ผมไม่ได้โกหกคุณอยู่แล้ว เย็นนี้พวกเขาน่าจะมาถึงกันแล้ว ถึงเวลานั้นรอผมจัดการเสร็จ คุณก็รออย่างสบายใจไปเถอะนะ”
ซูรั่วหลีซาบซึ้งมาก เธอพูดอย่างนอบน้อมว่า“ขอบคุณค่ะคุณชายเย่!”
เย่เฉินโบกมือไปมา“เรื่องเล็กน้อยน่ะครับ ไม่ต้องขอบคุณผมหรอก”
พูดจบ เขาก็มองดูเวลา แล้วกล่าวว่า“เอาล่ะ ผมไม่คุยกับคุณแล้ว ผมจะไปคุยกับเหล่าเฉิน และหงห้าพวกเขาหน่อย ให้พวกเขาเตรียมการทุกอย่าง”
หลังจากนั้น เย่เฉินก็ลุกขึ้นยืน แล้วพูดว่า“ผมไปล่ะ”
“คุณชายเย่คะ……”ซูรั่วหลีรีบเรียกเขาไว้ พลางถามอย่างเขินอายว่า“รอเดี๋ยวได้ไหมคะ ฉันจะสมัครบัญชีวีแชทใหม่ แล้วจะขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อนหน่อยน่ะค่ะ!”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วตอบตกลง“ครับ”
ซูรั่วหลีรีบเปิดมือถือ แล้วทำการดาวน์โหลดวีแชทในแอปสโตร์ หลังจากนั้นก็รีบทำการสมัครบัญชีอย่างรวดเร็ว
เธอตั้งชื่อวีแชทให้ตัวเอง หลังจากนั้นก็พูดกับเย่เฉินด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ“คุณชายเย่คะ ฉันสแกนคุณดีกว่าค่ะ……”
เย่เฉินเปิดคิวอาร์โค้ดของตัวเอง แล้วยื่นส่งไปที่ตรงหน้าซูรั่วหลี
ซูรั่วหลีรีบใช้มือถือสแกน ทันใดนั้น เย่เฉินก็ได้รับข้อความคำขอเป็นเพื่อน
เขาคลิกเปิดคำขอออกมาดู พบว่าเป็นคำขอเป็นเพื่อนนี้ที่เพิ่มตัวเองมา มีชื่อวีแชทว่า“ไม่ไปไหนทั้งนั้น”
ตอนแรกเขายังไม่เข้าใจ ว่าทำไมซูรั่วหลีต้องตั้งชื่อนี้
ถึงแม้จะห่างชั้นกับตนเองอยู่มาก แต่ในใจของเย่เฉินกลับมีความใกล้ชิดบางอย่างที่ไม่มีในตัวคนอื่นๆ
ความหมายบางอย่าง เย่เฉินรู้สึกว่าซูรั่วหลีกับตัวเขาเอง ความจริงแล้วเป็นคนประเภทเดียวกัน
พวกเขาทั้งสองคนแตกต่างจากคนธรรมดาปกติ พวกเขาสิ่งไปในทิศทางที่แตกต่างจากคนอื่นๆ
สิ่งเดียวที่ต่างกันก็คือ เย่เฉินวิ่งไปไกลกว่าซูรั่วหลีมาก
พอเดินออกมาจากห้องของซูรั่วหลี เย่เฉินก็ตรงไปที่ห้องทำงานของเฉินจื๋อข่ายทันที
พอเฉินจื๋อข่ายเห็นเขาเดินเข้ามา ก็รีบเอ่ยถามว่า“คุณชายครับ คุณคุยกับคุณซูเรียบร้อยแล้วหรอครับ?”
“คุยเสร็จแล้ว”เย่เฉินพยักหน้า แล้วเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“เหล่าเฉิน โทรหาหงห้าที ให้เขารีบมาที่นี่โดยเร็วที่สุด ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณสองคน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...