ช่วงพักฟื้นสองวันที่บ้าน ในความคิดของเฮ่อจือชิวมีแต่ภาพของเย่เฉิน
เธอได้วางแผนไว้ว่าจะติดต่อเย่เฉินโดยเร็วที่สุด จากนั้นก็ไปที่สำนักงานของเย่เฉินเพื่อรายงานตัวและเริ่มทำงาน
แต่สภาพร่างกายของนั้นค่อนข้างอ่อนแอ พ่อก็ห้ามไม่ให้เธอเข้าทำงานเร็วอย่างนี้ ดังนั้นจึงต้องรอคอยอยู่
ตอนนี้พอเธอได้ยินว่าเย่เฉินอยู่ในชุมชนเดียวกัน ก็ย่อมรอไม่ไหวอยากจะรีบไปพบเขา
เดิมทีเฮ่อหย่วนเจียงเกลี้ยกล่อมให้เธอพักผ่อนอยู่ที่บ้าน แต่เมื่อเห็นท่าทียืนกรานของเธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก รีบบอกว่า “ถ้าอย่างนั้นเธอก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออกไป เย่เฉินกำลังรออยู่”
“ค่ะ!” เฮ่อจือชิวดีใจอย่างที่สุด ร่างกายและจิตใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างมาก รีบหันหลังเดินกลับไปที่ห้องของเธอ
เธอเลือกเสื้อผ้าสวยๆ อย่างพิถีพิถัน แต่เมื่อเห็นว่าใบหน้าของเธอซีดไปเล็กน้อย ก็รีบแต่งหน้าอย่างเร็วที่สุด
เมื่อเธอออกมาจากห้อง ก็ดูแตกต่างจากเมื่อครู่เป็นคนละคน
เฮ่อหย่วนเจียงก็คิดไม่ถึงว่า ลูกสาวจะมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างฉับพลันเช่นนี้ เขานึกประหลาดใจและสงสัย ไม่รู้ว่าเธอไปคึกมาจากไหน
สองพ่อลูกออกมาจากบ้านพร้อมกัน ไม่กี่นาทีก็มาถึงคฤหาสน์ที่เย่เฉินอยู่
พอเข้ามาข้างใน เย่เฉินกำลังยืนพูดคุยกับเหอหงเซิ่งและเหออิงซิ่วอยู่ในสนาม
เย่เฉินครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน พรุ่งนี้คุณไม่ต้องมา เอาเป็นวันมะรืน! วันมะรืนเก้าโมงเช้า คุณไปที่ตี้เหากรุ๊ปหาประธานหวังตงเสวี่ยน ถึงตอนนั้นผมจะรอคุณอยู่ที่ห้องทำงานในตี้เหากรุ๊ป”
“ได้ค่ะ!” เฮ่อจือชิวพยักหน้าโดยไม่ลังเลและกล่าวว่า “มะรืนนี้ฉันจะไปถึงตี้เหากรุ๊ปตอนเช้าตรงเวลา!”
เย่เฉินตอบรับและกล่าวว่า “พอดีผมนัดกับซ่งหวั่นถิงจากตระกูลซ่งแห่งเมืองจินหลิงและอิโตะ นานาโกะจากตระกูลอิโตะของญี่ปุ่นเอาไว้ด้วย ตระกูลซ่งกำลังร่วมมือกับบริษัทนิปปอนสตีก่อตั้งโรงงานในประเทศอยู่ในขณะนี้ ในอนาคตจะมีความต้องการกำลังขนส่งทางทะเลเป็นจำนวนมากอย่างแน่นอน และตระกูลอิโตะยังมีการขนส่งทรัพยากรจำนวนมากอยู่ในประเทศญี่ปุ่น ถึงตอนนั้นจะสามารถรวมเป็นหนึ่งเดียวทำงานร่วมกันได้ มะรืนนี้คุณสามารถทำความรู้จักกับพวกเธอก่อน ดูว่าต่อไปจะขยายความร่วมมือกันอย่างไร”
เฮ่อจือชิวรีบตอบ “ไม่มีปัญหาค่ะคุณเย่ สองวันนี้ฉันจะทำแผนงานขั้นพื้นฐานเอาไว้ก่อน”
“ดี” เย่เฉินพยักหน้าด้วยรอยยิ้มแล้วรีบกล่าวว่า “โอ๊ย เกือบลืมเรื่องสำคัญไปเลย!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...