วันนี้หานเหม่ยฉิงและเพื่อนร่วมงานหลายคนของมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุนัดกินข้าวด้วยกันที่เทียนเซียงฝู่พอดี ขณะที่เธอกำลังจะเรียกแท็กซี่ออกไป ก็เห็นเย่เฉินยืนอยู่หน้ารถอเนกประสงค์ เธอจึงเข้ามาทักทายเขา
เย่เฉินคิดไม่ถึงว่าจะพบหานเหม่ยฉิงที่นี่ ดังนั้นเขาจึงยิ้มและพูดว่า “คุณน้าหาน คุณก็มากินข้าวที่นี่ด้วยเหรอครับ?”
“ใช่แล้ว” หานเหม่ยฉิงยิ้มกล่าวว่า “ฉันมีนัดกินข้าวกับเพื่อนเก่าที่มหาวิทยาลัยผู้สูงอายุพอดี”
ในเวลานี้ เฮ่อหย่วนเจียงที่อยู่ข้างๆ เย่เฉินและหันหลังให้หานเหม่ยฉิงได้สติกลับมาแล้ว เมื่อเห็นหานเหม่ยฉิงผู้สวมใส่เสื้อผ้างดงาม เขาพูดด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ “เหม่ยฉิง คุณก็อยู่ที่นี่ด้วยเหรอ!”
หานเหม่ยฉิงยิ้มด้วยความประหลาดใจ “อ้าว เหล่าเฮ่อ ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะคะ?”
จากนั้นเธอชี้ไปที่เย่เฉินแล้วอุทานว่า “คุณ...คุณรู้จักกับเย่เฉินเหรอ?”
ในเวลานี้เย่เฉินก็ชิงพูดขึ้นก่อน “คุณน้าหาน เพื่อนของผมคนหนึ่งกำลังจะทำธุรกิจใหม่ ดังนั้นเขาจึงเชิญด็อกเตอร์เฮ่อมากินข้าวด้วยกันที่นี่ ผมนึกไม่ถึงเลยว่าจะได้พบกับด็อกเตอร์เฮ่อที่นี่ด้วย”
เฮ่อหย่วนเจียงรู้ว่าเย่เฉินไม่ต้องการให้คนจำนวนมากรู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาดังนั้นเขาจึงพูดเสริมว่า “ใช่แล้ว เหม่ยฉิง เมื่อกี้ได้เจอเย่เฉินผมก็รู้สึกประหลาดใจเหมือนกัน เรื่องนี้มันบังเอิญมากจริงๆ”
หานเหม่ยฉิงไม่สงสัยเขาเลย เธอพยักหน้าเบาๆ ยิ้มกล่าวว่า “ช่างบังเอิญจริงๆ ฉันยังบอกว่าวันหลังฉันจะโทรหาคุณ คุยเรื่องการฝึกอบรมในมหาวิทยาลัยผู้สูงอายุ ไม่รู้ว่าช่วงนี้คุณกำลังยุ่งอยู่กับการสอนหรือเปล่า?”
เฮ่อหย่วนเจียงรีบบอกว่า “ได้! ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหนก็สามารถสำรองเวลาให้ได้ เพื่อความก้าวหน้าในการศึกษาของนักศึกษามหาวิทยาลัยผู้สูงอายุของเรา”
เฮ่อจือชิวอดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นของพ่อ
เธอเคยคิดว่าพ่อเป็นคนที่ไม่สนใจชีวิต ต่อไปอาจจะไม่เจอคู่ชีวิตอีกแล้ว
ในเวลานี้เฮ่อหย่วนเจียงบอกกับเฮ่อจือชิวอีกว่า “จือชิว นี่คือคุณน้าหานเหม่ยฉิง เธอเพิ่งกลับมาจากอเมริกามาไม่นาน ก่อนหน้านี้อาศัยอยู่ที่อเมริกามาโดยตลอด”
“จริงเหรอคะ?” เมื่อได้ยินดังนี้ ดวงตาของเฮ่อจือชิวก็เปล่งประกายขึ้น
เธอไม่รู้สึกว่าการกลับมาจากอเมริกาเป็นเรื่องใหญ่อะไร แต่รู้สึกว่าคุณน้าท่านนี้และพ่อของเธอเคยมีประสบการณ์ที่คล้ายกันเช่นนี้ ถ้าอย่างนั้นทั้งสองก็ต้องมีเรื่องคุยกันถูกคอมากทีเดียว
ในเวลานี้หานเหม่ยฉิงพยักหน้าและพูดว่า “ฉันไปอเมริกาหลังจากเรียนจบ ก่อนหน้านี้หลังจากที่สามีเสียชีวิตไปแล้ว จึงกลับมาอยู่ที่เมืองจินหลิงพร้อมกับลูกชาย”
เมื่อเฮ่อจือชิวได้ยินดังนั้น ก็อดทอดถอนใจไม่ได้ “ว้าว ชีวิตของคุณน้าหานกับพ่อของฉันเกือบจะเหมือนกันทุกอย่างเลยค่ะ ขนาดไปต่างประเทศและกลับบ้านมาในเวลาใกล้เคียงกัน ฉันเชื่อว่าคุณกับพ่อของฉันต้องมีเรื่องคุยถูกคอกันมากเลยทีเดียวสินะคะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...