แม้ว่าซูจือเฟยจะตัดพ้ออยู่ในใจ แต่เขาก็ยังรู้สึกกังวลอยู่ดี
เขากลัวว่าคำพูดของซูจือหยูจะไปเข้าหูคุณปู่ ถ้าคุณปู่คิดว่าทั้งหมดมันเป็นความคิดของเขาที่เสนอให้ซูจือหยู คุณปู่จะไม่ตำหนิแย่เหรอ?
แม้ว่าเขาจะเป็นลูกชายและหลานชายคนโตของตระกูลซู แต่ถ้าเขาทำให้ซูเฉิงเฟิงขุ่นเคืองจริงๆ ซูเฉิงเฟิงสามารถทำให้เขาสูญเสียทุกอย่างได้ในทันที
ถึงอย่างไรเขาก็แตกต่างจากซูจือหยู ตอนนี้ซูจือหยูมีค่าหลายร้อยพันล้านแล้ว หากทุกอย่างถูกเปิดเผย เธออาจเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยที่สุดในหัวเซี่ยก็ได้
พอถึงได้ดังนี้ ซูจือเฟยรู้สึกแย่ลง
อย่างไรก็ตามตู้เจิ้นหัวและสมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลตู้กลับไม่สงสัยสิ่งที่ซูจือหยูพูดเลย
ตู้เจิ้นหัวถึงขนาดเข้ามาจับมือกล่าวชมเชย “จือหยู เธอทำได้ดีมาก! อย่าปล่อยให้ซูเฉิงเฟิงสบาย! เขาต้องจ่ายอย่างสาสม! คลิปหลุดจากบุคคลลึกลับก่อนหน้านี้ได้ทำลายชื่อเสียงของเขาแล้ว พวกเราจะคอยซ้ำเติมไปมันก็ไม่มีความหมายอะไรอีกแล้ว สู้บีบให้เขาเฉือนเนื้อตัวเองดีกว่า!”
ตู้ไห่เฟิง น้าชายใหญ่ของซูจือหยูพูดอย่างร้อนใจ “หยวนหยางขนส่งกรุ๊ปของตระกูลซูตอนนี้ถูกบังคับให้ปิดกิจการทั้งหมดแล้ว ว่ากันว่าทุกวันจะขาดทุนเป็นเงินก้อนโต ในสถานการณ์เช่นนี้ จือหยู ฉันกลัวว่ามันยากที่จะเปลี่ยนการขาดทุนให้เป็นผลกำไร!”
ซูจือหยูจงใจมองพี่ชายที่อยู่ข้างๆ ด้วยหางตา จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงจับผิดเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ถ้าฉันไม่สามารถหาวิธีที่จะเปลี่ยนการขาดทุนให้เป็นผลกำไร งั้นก็ขายสินทรัพย์ทั้งหมดไปเสีย ถ้าไม่ให้เรือวิ่ง ก็คงห้ามไม่ให้ขายไม่ได้หรอกนะ? ถึงตอนนั้นก็ขายลดราคาไปทั้งหมด อย่างน้อยก็ได้คืนมาสักแสนสองแสนล้าน”
ตู้ไห่เฟิงตกตะลึงอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงยกนิ้วให้พร้อมกล่าวชมเชย “วิเศษมาก...ทำไมน้าชายใหญ่คิดไม่ถึงเลย แม้ว่าจะทำธุรกิจนี้ไม่ได้ ก็ยังเอาสินทรัพย์ไปขาย…บังเอิญน้าชายใหญ่ยังมีทรัพยากรบางอย่างอยู่ ถ้าเธอตัดสินใจที่จะขายก็บอกน้าชายใหญ่นะ น้าชายใหญ่จะมาช่วยชักใยอยู่เบื้องหลัง ต่อสู้เพื่อราคาที่ดี!”
เหอหงเซิ่งประกบมือคารวะเย่เฉินและพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็เอาตามที่อาจารย์เย่จัดการแล้วกันครับ”
ผู้คนย้ายไปที่ประตู หงห้าและเฉินจื๋อข่ายแบ่งคนตระกูลเหอสิบคนให้ไปกับรถสามคัน
หลังจากรถสามคันออกไปแล้ว เฉินจื๋อข่ายก็สั่งให้ลูกน้องของเขาขับรถเล็กซัสหกที่นั่งมาถึงตรงหน้า แล้วบอกกับเย่เฉินว่า “อาจารย์เย่ คุณกับคุณผู้หญิงเหอ แล้วก็ด็อกเตอร์เฮ่อและคุณเฮ่อนั่งรถอเนกประสงค์คันนี้แล้วกัน ผมจะนั่งข้างคนขับเอง”
เย่เฉินพยักหน้า ขณะที่กำลังจะขึ้นรถ ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนด้วยความดีใจระคนแปลกใจ “เย่เฉิน!”
เขาหันกลับไปมอง เห็นคนคนนี้เดินออกมาจากเทียนเซียงฝู่ เธอคือหานเหม่ยฉิง ผู้เป็นรักแรกของเซียวฉางควน พ่อตาของเขา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...