ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2788

เฉินจื๋อข่ายได้รับข้อความ ก็รีบตอบกลับประโยคหนึ่ง “คุณชายครับ จะให้ผมหารูปของคนๆนี้มาด้วยมั้ยครับ ส่งคนออกไปสืบค้นเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับเขาสักหน่อย?”

“อย่าเด็ดขาด!” เย่เฉินรีบเตือน “คนๆนี้อันตรายอย่างมาก ลูกน้องของนายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แม้แต่ยอดฝีมือพวกนั้นของตระกูลเหอ ก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา”

เฉินจื๋อข่ายรีบถามว่า “คุณชายครับ ปู่หลานสองคนที่ไปเขาเฟิ่งหวงเมื่อคืนที่คุณให้พวกผมไปติดตาม เรื่องเช้าวันนี้ที่รปภ.สุสานเขาเฟิ่งหวงตายอย่างน่าประหลาด น่าจะเกี่ยวข้องกับคนนี้ใช่มั้ยครับ?！”

“ใช่” เย่เฉินตอบกลับ “เพราะงั้นนายอย่าได้บอกกับคนอื่น ช่วยสืบหาเบาะแสให้ฉันก็พอแล้ว อย่าได้พูดออกไปเด็ดขาด อย่าได้ให้คนออกไปหาตัวเขา แบบนั้นมีเพียงแค่ไปตายเท่านั้น”

“รับทราบครับคุณชาย！”

เพียงช่วงเวลาของอาหารเช้า เฉินจื๋อข่ายก็ได้บันทึกการเข้าออกพื้นที่ของซวนเฟิงเหนียนมา

ข้อมูลพวกนี้ รวมถึงข้อมูลพาสปอร์ตของซวนเฟิงเหนียน ภาพถ่ายดิจิตอล รวมทั้งวิดีโอกล้องวงจรปิดที่มีอยู่ในศุลกากรขณะที่ซวนเฟิงเหนียนเข้าเมือง

แต่ว่า ตามที่เขาบอกมา ทั้งระบบโรงแรมในเมืองจินหลิง ไม่มีบันทึกการเข้าพักของซวนเฟิงเหนียน

นี่ก็แสดงให้เห็นว่า คนๆนี้อยู่ในเมืองจินหลิงนั้นไม่ได้พักโรงแรม ดังนั้นจึงไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แม่นยำของเขาในปัจจุบันได้

เย่เฉินทำได้เพียงจดจำใบหน้าลักษณะเด่นของคนนี้ไว้ในสมอง ที่เหลือค่อยหาวิธีวิเคราะห์ในระยะยาว

ขณะเดียวกัน เขาก็ได้ทำการวิเคราะห์ซ้ำถึงตรรกะของเรื่องราวนี้ในใจ

ไม่ว่าจะเป็นทวดเหลนไหม้เฉิงซินทั้งสอง หรือว่าซวนเฟิงเหนียน จะต้องเป็นซูเฉิงเฟิงส่งตัวมาแน่นอน ในจุดนี้สามารถมั่นใจได้

ส่วนซวนเฟิงเหนียนแค่เชี่ยวชาญการฆ่า แต่กลับไม่เชี่ยวชาญการตามหาตัว ดังนั้นหน้าที่นี้จะต้องให้ทวดเหลนไหม้เฉิงซินสองคนนี้มาช่วยหาเบาะแส

ถ้าเป็นอย่างนี้ หากผ่านตัวไหม้เฉิงซิน น่าจะหาตัวซวนเฟิงเหนียนคนนี้ได้

เย่เฉินส่งเธอไปยังโรงแรมที่ตี้เหากรุ๊ปกำลังก่อสร้าง ที่นี่กำลังทำงานกันอย่างเต็มที่ คนงานนับพันอยู่ที่นี่ คิดแล้วก็คงไม่มีปัญหาเรื่องความปลอดภัยอะไร

ในตอนที่เซียวชูหรันกำลังจะลงรถ เย่เฉินเอ่ยปากพูดเตือนว่า “ที่รัก ตอนค่ำอย่าได้เลิกงานกลับบ้านคนเดียวเด็ดขาดนะ ทำงานเสร็จเมื่อไหร่ ก็โทรหาฉันนะ ฉันขับรถมารับเธอ”

เซียวชูหรันพยักหน้า พูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า “งั้นคืนนี้ฉันน่าจะดึกหน่อยนะ”

“ไม่เป็นไร” เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย “ดึกแค่ไหนฉันก็มารับเธอ อย่าลืมโทรหาฉันก่อนละ เธอจะได้ไม่ต้องรอ”

“โอเค！” เซียวชูหรันพูดอย่างยิ้มหวาน “งั้นฉันลงรถก่อนละ！”

หลังจากที่เย่เฉินบอกลากับเซียวชูหรันแล้ว ก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง