ระหว่างทาง เขาโทรหาเฉินจื๋อข่าย สอบถามว่า “เหล่าเฉิน พวกไหม้เฉิงซินเขาออกจากโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงหรือยัง?”
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า “คุณชายครับ ตอนนี้พวกเขากำลังทานอาหารเช้าอยู่ที่ห้องอาหาร ผมเห็นว่าพวกเขาอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว คาดว่าเดี๋ยวทานอาหารเสร็จก็คงออกไปเลยครับ”
เย่เฉินพูดว่า “ฉันน่าจะอีกสิบนาทีไปถึง ถ้าหากว่าพวกเขาจะออกไป นายก็ช่วยฉันยื้อพวกเขาไว้”
เฉินจื๋อข่ายถามว่า “คุณชายครับ คุณอยากจะเจอกับพวกเขาที่ไหนครับ? ให้ผมส่งรปภ.พาพวกเขาไปยังห้องทำงานของผมมั้ยครับ?”
เย่เฉินพูดว่า “ไม่ต้อง แบบนี้จะแหวกหญ้าให้งูตื่น เดี๋ยวนายส่งพนักงานให้ใช้บัตรห้องอเนกประสงค์เข้าไปที่ห้องของพวกเขา แล้วค้นสิ่งของของพวกเขา จากนั้นค่อยหยิบอะไรมาก็ได้ สุดท้ายก็ให้เปิดประตูทิ้งไว้ ถ้าหากว่าพวกเขาจะออกไป นายก็ให้คนบอกไปว่าห้องพักของพวกเขาโดนขโมยของ ให้พวกเขารีบไปที่ห้องพักเพื่อยืนยันความเสียหาย”
เฉินจื๋อข่ายพูดยิ้มๆ “คุณชายครับ คุณนี่ความคิดเยอะจริงๆ….ได้ครับ ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ครับ!คิดไปถ้าทำแบบนี้ จะต้องสามารถยื้อพวกเขาได้ถึงสิบนาทีแน่นอนครับ!”
…….
ในเวลานี้ ไหม้เฉิงซินได้ดื่มกาแฟที่เหลือครึ่งแก้วจนหมด เช็ดปาก แล้วพูดกับไหม้เค่อว่า “พอแล้ว พวกเรารีบเร่งเวลาออกไป ไปบ้านตระกูลตู้สักหน่อย แล้วเฝ้ารอซูจือหยูอยู่แถวนั้น”
ไหม้เค่อรีบถามว่า “ทวดครับ พวกเราจะสะกดรอยตามซูจือหยูนั่นหรอครับ? ถ้ทำเรื่องสะกดรอย พวกเราก็ไม่เชี่ยวชาญนี่ครับ…..”
ไหม้เฉิงซินเอ่ยปากพูด “เรื่องนี้นายไม่ต้องกังวล แค่เพียงพบเจอเธอ หาวิธีเอาเส้นผมของเธอมาเส้นหนึ่ง ฉันก็มีวิธีค่อยๆสืบหาความเคลื่อนไหวก่อนหน้านี้ในเมืองจินหลิงของเธอได้แล้ว อีกอย่างยังมีวิธีหาสถานที่ที่ช่วงนี้เธออยู่นานที่สุดได้”
เงียบสักพัก ไหม้เฉิงซินก็พูดอีกว่า “เธอหายตัวไปช่วงระยะหนึ่งไม่ใช่หรอ แล้วยังได้รับบาดเจ็บหนัก คิดแล้วช่วงเวลานานขนาดนั้นน่าจะอยู่กับคนลึกลับที่ตระกูลซูต้องการจะหา เพราะงั้นเพียงแค่หาสถานที่ที่ช่วงนี้เธออยู่นานที่สุด พวกเราก็จะเข้าใกล้กับคนลึกลับนั่นแล้ว!”
ไหม้เฉิงซินไม่เคยคาดคิด ตัวเองพักที่โรงแรมห้าดาวนานาชาติที่โด่งดังจะยังพบเจอกับการปล้นแบบนี้
เมื่อได้ยินคำพูดพวกนี้ของพนักงาน เขาไม่มีความสงสัยอะไรเลยสักนิด แล้วส่งเสียงตกใจออกมา “แย่แล้ว!ไหม้เค่อ รีบพยุงฉันกลับไปดูที่ห้องพักเร็ว!”
ครั้งนี้ที่ไหม้เฉิงซินออกมา นำเอาของดีที่บรรพบุรุษสืบทอดมาให้ไม่น้อย อีกอย่างวันนี้ก็จะแอบไปเข้าใกล้ซูจือหยู ดังนั้นมีของไม่น้อยเลยที่เขาไม่ได้ใช้ ดังนั้นจึงไม่ได้พกออกมา
หนึ่งในนี้ แค่เพียงเข็มทิศฮวงจุ้ยสมัยซ่งตลับเดียว ก็มูลค่ามหาศาลแล้ว!
อีกอย่าง นั่นเป็นถึงบรรพบุรุษของตระกูลไหม้สืบทอดต่อกันมาเกือบพันปี ห้ามมีความเสียหายสักนิด!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...