ไหม้เฉิงซินรีบร้อนกลับไปยังห้องพักภายใต้การพยุงของไหม้เค่อ
ห้องพักในตอนนี้ สภาพเละเทะไปแล้ว
กระเป๋าเดินทางของเขาและไหม้เค่อต่างก็ถูกเปิดออกค้น ส่วนเข็มทิศฮวงจุ้ยตลับนั้น ถูกเขาใช้ผ้าไหมห่อหุ้มไว้ เก็บไว้ในกระเป๋าเดินทาง ไม่คิดเลยว่าจะหายไปเช่นกัน
และเงินหยวนที่เขาแลกตอนที่มาหัวเซี่ยกับไหม้เค่อ รวมทั้งเงินดอลลาร์ที่ใช้ในยามฉุกเฉิน เก็บไว้ในกระเป๋าเดินทางกลับไม่หายไปเลยสักแดงเดียว
ไหม้เฉิงซินกังวลอย่างหนักขึ้นมาทันที พูดกับไหม้เค่อว่า “เงินไม่หาย ของอย่างอื่นก็ไม่หาย แต่เข็มทิศกลับหายไป….”
แม้ว่าไหม้เค่อจะไม่เก่งทักษะวิชาการ แต่เขาก็รู้ดี ว่าเข็มทิศนั่นคือมรดกสืบทอดของตระกูลไหม้ ได้ยินมาว่าเริ่มมาจากบรรพบุรุษรุ่นแรกของตระกูลไหม้ที่ฝึกฝนฮวงจุ้ยซวนซวย สืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้
ยังไม่พูดถึงว่าสิ่งของชิ้นนี้มีมูลค่าเท่าไหร่ แค่เพียงความหมายของมรดกนี้ ก็ไม่สามารถใช้เงินมาวัดได้
ที่ยิ่งสำคัญกว่านั้นคือ เข็มทิศฮวงจุ้ยนี้ เนื่องจากบรรพบุรุษในอดีตให้พรมาเรื่อยๆ สามารถเรียกได้ว่าเป็นเครื่องมือทางธรรมแล้ว ใช้มันมาดูฮวงจุ้ย แยกทิสทางตำแหน่ง ความแม่นยำดีกว่าเข็มทิศทั่วไปอย่างมาก!
ผู้สืบทอดตระกูลไหม้ ล้วนใช้เข็มทิศตลับนี้ทะยานไปเป็นปรมาจารย์ฮวงจุ้ยทั้งนั้น ถ้าหากว่าเข็มทิศตลับนี้หายไป ต่อไปความสามารถในการดูฮวงจุ้ยของผู้สืบทอดตระกูลไหม้ก็จะลดลงอย่างมาก
ดังนั้น เขารีบร้อนพูดกับไหม้เฉิงซินว่า “ทวดครับ พวกเรารีบแจ้งตำรวจกันเถอะครับ!”
ในเวลานี้ เฉินจื๋อข่ายก้าวเท้าเดินเข้ามา เอ่ยปากพูดว่า “ท่านทั้งสองอย่าได้กังวลเกินไปครับ ผมได้ทำการแจ้งตรวจไปแล้วครับ”
ทวดเหลนทั้งสองคนหันหน้าไปมองผู้ที่มาเยือน เห็นว่าอีกฝ่ายใส่ชุดสูทรองเท้าหนัง ดูแล้วไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป ดังนั้นไหม้เฉิงซินจึงถามว่า “คุณท่านนี้ ไม่ทราบว่าคุณคือ?”
เฉินจื๋อข่ายรีบพูดว่า “อ้อ ลืมแนะนำตัวไป ผมคือเฉินจื๋อข่าย เป็นผู้จัดการใหญ่ของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงครับ”
ประโยคนี้ของเฉินจื๋อข่าย ได้ทำการส่งต่อความผิดไปให้กับไหม้เฉิงซินในทันที
นั่นก็คือเย่เฉินเป็นคนสอนเขา
ใช้คำพูดของเย่เฉิน กลยุทธ์นี้เรียกว่า “ย้อนปัญหา”
คุณมาตั้งคำถามกับฉัน? ดี งั้นฉันก็ทำการตั้งคำถามย้อนกลับไปให้คุณ
คุณกล่าวโทษว่าความปลอดภัยของที่ฉันไม่ดี งั้นฉันก็ย้อนกลับไปอย่างคลุมเครือบอกว่าคุณน่าจะถูกคนเล็งตัวไว้ ส่วนใครเล็งตัวคุณไว้ ใจของคุณรู้ดีไปคิดเอาเอง
และที่น่าสนใจก็คือ แม้แต่ตอนที่เข้าห้องของไหม้เฉิงซินว่าจะขโมยอะไรไป เฉินจื๋อข่ายล้วนใช้โทรศัพท์เปิดกล้องให้เย่เฉินดู เย่เฉินเลือกเข็มทิศชิ้นนี้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...