ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2820
สำหรับท่านเฮ่อซึ่งเป็นนักรบด้วยกัน หลังจากที่เขาได้ยินว่าเหอเหิงเซิ่งกลายเป็นนักรบสี่ดาว ลึกๆแล้วรู้สึกเคลิบเคลิ้มเป็นอย่างมาก
แต่ทว่า มีความยากลำบากนับไม่ถ้วนตลอดเส้นทางของศิลปะการต่อสู้ เป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะสร้างความดีความชอบที่ยิ่งใหญ่อะไร
คิดจะเป็นนักรบสองดาว ล้วนต้องการพรสวรรค์ที่สูงมาก รวมถึงการสนับสนุนทางทรัพยากรขนาดใหญ่
ส่วนนักรบสามดาว ก็มีอยู่บ้างประปราย
และนักรบสี่ดาว ในปัจจุบันเท่าที่รู้ก็มีเหอหงเซิ่งคนเดียวเท่านั้น
ดังนั้นท่านเฮ่อรู้ดีอยู่แก่ใจ เหอหงเซิ่งจะต้องพบเจอโอกาสที่ยิ่งใหญ่บางอย่าง
ความเป็นไปได้มากที่สุด ก็คือค้นพบพลังมวยภายในที่ดีกว่า
ดังนั้นเขาจึงตั้งตารอมันมาก
แต่เขาก็รู้ดีเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงพลังมวยภายในที่ดีกว่าเลย แม้ว่าพลังภายในขาดตกบกพร่องไป เป็นความลับที่บอกไม่ได้ของหลายๆ ตระกูล ไม่มีทางที่ตัวเองจะสืบเสาะอย่างลับๆได้เลย
แต่ตอนนี้มีโอกาสที่ดี คุณท่านใหญ่ซูเรียกซวนเฟิงเหนียน ปรมาจารย์วิชาพิษกู่ แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยแข็งแกร่งนัก แต่เทคนิควิชาพิษกู่นั้นยอดเยี่ยมที่สุด ฆ่าคนที่ไม่มีตัวตนได้โดยสิ้นเชิง
และเป็นเพราะเช่นนี้ เขาจึงขอคุณท่านใหญ่ซู ให้ซวนเฟิงเหนียนคิดวิธีสอบถามเหอหงเซิ่งเกี่ยวกับวิธีการฝึกฝนของเขา
ท่านเฮ่อได้ยินเช่นนี้ ก็รีบถอยหลังสองก้าว คุกเข่าข้างหนั่ง สัญญาอย่างจริงจังว่า: “คุณท่านวางใจได้ จะถวายความจงรักภักดีต่อตระกูลซู หากมีโอกาสก่อตั้งนิกายในนามของตระกูลซูในอนาคต จะต้องรับใช้ตระกูลซูแน่นอน ซึ่งจะทำให้เป็นจุดประสงค์เดียวของทั้งนิกาย! "
ซูเฉิงเฟิงพอใจในท่าทีของเขามากๆ
การที่ทุ่มเงินไปมหาศาลในการว่าจ้างคนของตระกูลเหอมาในครั้งนี้ ทำให้เขาไม่สบอารมณ์อย่างมากมาโดยตลอด
ดังนั้น เขาจึงปรารถนาที่จะมีพละกำลังที่เป็นของตัวเองอย่างแท้จริง
ถ้าเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแค่สามารถประหยัดต้นทุนได้มาก แถมยังไม่ต้องถูกคนอื่นควบคุมอีกด้วย
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...