ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2829
โทรศัพท์ถูกรับอย่างรวดเร็ว
ซูเฉิงเฟิงที่อยู่ปลายสายแสร้งถามอย่างเป็นห่วงเป็นใยว่า“จือหยู สองสามวันมานี้เป็นยังไงบ้าง？มีปัญหาอะไรต้องการให้ปู่ช่วยไหม？”
ซูจือหยูตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่เป็นเดือดเป็นร้อนว่า“ช่วงนี้ก็ดีค่ะ หนูกำลังคิดหาทางให้กิจการขนส่งทางทะเลฟื้นฟูหลับมา ความหวังดีของคุณปู่หนูขอรับไว้ค่ะ แต่ความช่วยเหลือคงไม่จำเป็นค่ะ”
ซูเฉิงเฟิงถอนหายใจ แล้วพูดอย่างรู้สึกผิดว่า“สองวันมานี้ปู่กินไม่ได้ นอนไม่หลับ ในใจไม่เพียงแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อเธอ ในขณะเดียวกันก็เอาแต่คิดหาวิธีชดใช้ให้พวกแกสองแม่ลูก พอดีวันนี้อานสุ้นคุยเรื่องมัลดีฟส์กับปู่ ปู่เลยคิดว่า จะมอบเกาะของตระกูลซูในมัลดีฟส์ให้กับแก แบบนี้แกกับแม่ของแกสามารถไปพักผ่อนได้ เพื่อผ่อนคลายสักหน่อย”
หมู่เกาะมัลดีฟส์ถึงแม้จะแพงมาก แต่ไม่ได้มีมูลค่าอะไร หมู่เกาะที่พัฒนาโดยตระกูลซู ตัวอย่างเช่นหมู่เกาะที่รัฐบาลท้องถิ่นของมัลดีฟส์ขายสิทธิครอบครองหนึ่งร้อยปี ใช้เงินแค่ไม่กี่สิบล้านดอลลาร์ซื้อมาเท่านั้น แต่สิ่งที่มีมูลค่ามากที่สุดก็คือสิ่งก่อสร้างบนเกาะ
เกาะหนึ่งเกาะ ไม่ได้มีเพียงสิ่งก่อสร้างที่แก้ไขปัญหาทั้งหมด ยังต้องมีการตกแต่งที่หรูหรา ยิ่งต้องมีท่าเรือ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกด้านฮาร์ดแวร์ครบชุดการสื่อสารผ่านดาวเทียมต่างๆ กระทั่งสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้เองรวมถึงความสามารถในการผลิตน้ำจืด
ดังนั้นสิ่งก่อสร้างครบชุด ตระกูลซูลงทุนไปทั้งหมดเกือบสามพันล้านหยวน
ตอนแรก ซูเฉิงเฟิงสร้างเกาะนั้น เป็นสวรรค์บนดินที่เขาจะอาศัยในบั้นปลายชีวิต ดังนั้นสำหรับเขาแล้วมันเป็นสิ่งที่เขาใช้จ่ายไปอย่างไม่คำนึงถึงต้นทุน
ถ้าจะให้เขายกให้ซูจือหยูจริงๆ แน่นอนว่าเขาเสียดายมาก
แต่เขาเพียงแค่พูดปากเปล่าไปเท่านั้น เพื่อต้องการเอาชนะใจหลานสาวก่อน
ตามความเข้าใจที่เขามีต่อซูจือหยู เขาคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่ซูจือหยูจะอยากได้เกาะของเขา
ประการแรก ตอนนี้ซูจือหยูจะต้องทุ่มเทความสนใจทั้งหมดไปที่กิจการขนส่งทางทะเล จะให้เธอไปมัลดีฟส์ เธอจะต้องไม่สนใจอย่างแน่นอน
ประการที่สอง ตู้ไห่ชิงแม่ของเธอตอนนี้อาจจะยังเกลียดเขาอยู่ จะให้ตู้ไห่ชิงไปพักผ่อนที่เกาะของเขา ตู้ไห่ชิงต้องไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน
เป็นไปตามคาด
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงรีบพูดขึ้นมาว่า“จือหยู เอกสารสิทธิ์การครอบครองเกาะจะต้องไปจัดการโอนย้ายชื่อที่มัลดีฟส์ ซึ่งมันค่อนข้างลำบาก แต่แกพาแม่แกไปพักผ่อนที่นั่นก่อนได้นะ”
ซูจือหยูจึงพูดไปตามน้ำ“พอดีเลยค่ะ ตอนที่หนูไปที่นั่นเอาเอกสารสิทธิ์ครอบครองไปโอนย้ายที่นั่นด้วยเลย”
พูดจบ ซูจือหยูก็พูดเสริมอีกว่า“คุณปู่คะ คุณปู่ก็รู้ว่า แม่ของหนูต้องไม่ยอมแน่ๆ ถ้าเกาะนั้นอยู่ภายใต้ชื่อของคุณปู่ เธอจะต้องไม่ยอมไปแน่ แต่ถ้าอยู่ภายใต้ชื่อของหนูมันจะไม่เหมือนกัน”
ซูเฉิงเฟิงจึงทำได้เพียงแค่พูดอย่างโกหก“คุณพูดถูก ปู่ลืมคิดข้อนี้ไป ในเมื่อเป็นแบบนี้ เมื่อไรที่แกมีเวลาว่างไปล่ะก็ ฉันจะให้อานสุ้นไปด้วย จัดการเรื่องเอกสารซะ……”
พูดจบ ซูเฉิงเฟิงก็รีบพูดขึ้นมาอีกว่า“จริงซูจือหยู ครั้งนี้ปู่มีเรื่องให้แกช่วยหน่อย……”
ซูจือหยูตอบรับอืม“ว่ามาได้เลยค่ะ”
ซูเฉิงเฟิงจึงรีบกล่าวว่า“แบบนี้นะ ผู้มีพระคุณของแกคนนั้นน่ะ เมื่อกี้โทรหาปู่ เขาอาจจะเข้าใจอะไรปู่ผิดไป ในสายเหมือนจะไม่ค่อยสบอารมณ์ ดังนั้นปู่เลยอยากให้แกช่วยไปพูดกับเขาหน่อย จากนี้ไปทุกคนห้ามยุ่งเกี่ยวกันอีก แกดูสิว่าได้ไหม？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...