"ดีมาก!"นางาฮิโกะ อิโตะพูดอย่างจริงจัง: "ทานากะกับฉันตามวิธีพูดของหัวเซี่ย ถือว่าพิการทางร่างกาย ทุกวันนี้เราสองคนได้เล่นกีฬาต่างๆ เล่นกอล์ฟ โบว์ลิ่ง ว่างๆก็ไปว่ายน้ำที่สระว่ายน้ำ หมอบอกว่าสภาพร่างกายแบบพวกเรา ออกกำลังกายมากๆ ไม่เพียงแต่จะปรับปรุงสมรรถภาพทางกาย แต่ที่สำคัญกว่านั้น สามารถปรับตัวเข้ากับขาเทียมได้เร็วขึ้น"
ทานากะ โคอิจิ ก็พยักหน้ารัวๆ:"หมอบอกว่า ถ้าสมรรถภาพทางกายดีพอ ปรับตัวเข้ากับขาเทียมยังดีอีก อีกไม่นานก็จะเดินด้วยขาเทียมได้"
เย่เฉินพยักหน้าและยิ้ม:"ความคิดของพวกคุณทั้งสองน่าชื่นชมจริงๆ"
"ที่ไหนกัน"นางาฮิโกะ อิโตะพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนน้อมถ่อมตน:"ถ้าไม่ใช่เพราะยาวิเศษของคุณเย่ พวกเราคงไม่สามารถฟื้นฟูถึงจุดในวันนี้ได้ เกรงว่าตอนนี้ทั้งตัวคงจะเต็มไปด้วยหลอดยาวแล้ว รอความตายในห้องผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาล"
เมื่อพูดแบบนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:"ที่ผมสามารถอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้ ต้องขอบคุณคุณเย่และทานากะ"
จากนั้น เขามองไปที่ทานากะ โคอิจิ และพูดอย่างจริงจังว่า:"ทานากะ ถ้าวันนั้นนายไม่ผลักฉันลงจากสะพาน ฉันคงถูกฆ่าตายแล้ว! ต้องขอบคุณนายที่ช่วยชีวิตฉันไว้!"
ทานากะ โคอิจิพูดอย่างตาแดงว่า:"ท่านประธาน! ซื่อสัตย์ต่อคุณเป็นหน้าที่ของผม หากวันนั้นผมไม่สามารถปกป้องคุณได้ มันก็เป็นความผิดครั้งใหญ่แล้ว คุณพูดแบบนี้ผมคงรับไม่ไหว……"
พูดจบ เขาก็พูดสะอื้นว่า:"ผมกลายเป็นคนไร้ค่า คุณไม่รังเกียจ แล้วยังใช้เงินจำนวนมหาศาลในการรักษาและช่วยให้ผมฟื้นตัว ความเมตตานี้ ผมจะไม่มีวันลืม!"
นางาฮิโกะ อิโตะถอนหายใจเบา ๆ และพูดว่า:"นายกับฉันฝ่าประตูนรกมาด้วยกัน ในเวลาแบบนี้ฉันไม่สามารถทิ้งนายไว้แน่นอน"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เขามองไปที่เย่เฉินและพูดด้วยความซาบซึ้งว่า:"คุณเย่ ตั้งแต่ที่ทานากะเสียแขนขา เขาก็มีความรู้สึกเศร้ามาตลอด คู่หมั้นของเขาก็ทิ้งเขาไป ครั้งหนึ่งเขาเคยหมดอาลัยตายอยาก ขอให้คุณเย่ช่วยอบรมสั่งสอนเขา...... คุณเป็นคนที่ทานากะชื่นชมมากที่สุด คุณพูดคงจะมีประโยชน์มากกว่าฉัน"
ทานากะ โคอิจิรีบพูดว่า:"ท่านประธาน คุณเป็นคนที่ผมเคารพมากที่สุด ผมถือว่าคำพูดของคุณเป็นบรรทัดฐานเสมอ และไม่กล้าขัดขืน แต่การเปลี่ยนแปลงครั้งนั้นได้เปลี่ยนชีวิตผมไปมาก ให้เวลาผมอีกนิด ผมจะเดินออกมาได้อย่างแน่นอน"
ทันใดนั้น เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า:"ทานากะ ต่อไปชีวิตของคุณยังอีกยาวไกล ต้องสงบใจ พักฟื้นให้ดี และรอให้ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น"
ยิ่งระดับของยาวิเศษสูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งใช้ปราณทิพย์มากขึ้นเท่านั้น
ก่อนหน้านี้เขาใช้ปราณทิพย์ไปมาก และไม่สามารถชดกลับมาได้ แต่ว่า ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขาได้รับฟอสซิลแอมเบอร์กริสหมื่นปีโดยไม่ได้ตั้งใจ มันทำให้เย่เฉินมีความมั่นใจอย่างมาก
แค่ต้องใช้ฟอสซิลแอมเบอร์กริสเพื่อกลั่นยาเสริมชี่ปราณ ปราณทิพย์ของเขาก็จะสามารถเสริมหรือปรับปรุงได้อย่างเต็มที่ เมื่อเป็นเช่นนั้น เขาไม่เพียงแต่สามารถพัฒนาความแข็งแกร่งได้มากเท่านั้น และยังสามารถไปลองยาวิเศษที่ระดับสูงกว่านี้ได้
บางที อาจจะสามารถกลั่นยาสำหรับการเกิดแขนขาใหม่ที่ถูกตัดได้
หากเป็นเช่นนั้น ไม่เพียงแต่จะสามารถรักษานางาฮิโกะ อิโตะ และทานากะ โคอิจิได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงเหออิงซิ่ว แม่ของซูรั่วหลีได้ด้วย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...