เมื่อเห็นอิโตะ นานาโกะเดินเข้ามา เย่เฉินก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ผมมาหาคุณอิโตะ และให้คุณอิโตะช่วยอะไรผมสักอย่าง"
อิโตะ นานาโกะรีบถามว่า:"งั้นปัญหาของเย่เฉินซัง จัดการไปถึงไหนแล้ว? ต้องการความช่วยเหลือจากฉันไหม?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"จัดการเสร็จแล้วครับ และกำลังคุยเรื่องเก่าๆกับคุณอิโตะอยู่ครับ"
นางาฮิโกะ อิโตะรีบกวักมือเรียกลูกสาวของเขาและพูดอย่างตื่นเต้นว่า:"นานาโกะ เมื่อกี้คุณเย่บอกพ่อว่า ต่อไปเขาอาจมีโอกาสฟื้นฟูขาของพ่อ!"
"จริงเหรอ!"ดวงตาของอิโตะ นานาโกะ เบิกกว้าง เธอมองไปที่เย่เฉินด้วยความตกใจและตื่นตกตะลึง โพล่งออกมาว่า:"เย่เฉินซัง คุณมีวิธีที่จะำให้พ่อฟื้นตัวกลับเป็นเหมือนเดิมจริงๆเหรอ?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ต้องมีโอกาสแน่นอน แต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา"
เมื่ออิโตะ นานาโกะได้ยินสิ่งนี้ เธอพูดอย่างดีใจสุดๆว่า:"มันดีมากเลย! ในเมื่อเย่เฉินซังบอกว่ามีโอกาส ก็ต้องมีโอกาส!"
นางาฮิโกะ อิโตะอารมณ์ดีมาก รีบพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณเย่ เดี๋ยวเราไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันนะ ผมจะเป็นเจ้าภาพเอง เรามาดื่มกันสักหน่อย!"
เย่เฉินรู้สึกว่าตอนเที่ยงก็ไม่มีธุระอื่นๆอะไร ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและยิ้มพูดว่า:"ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็คงต้องเอาตามนั้นครับ"
อิโตะ นานาโกะมีความสุขมากขึ้น และรีบพูดว่า:"งั้นฉันจะโทรหาแผนกอาหารและเครื่องดื่ม ให้จองห้อง"
ขณะที่พูดอยู่นั้น ก็มีเสียงตบประตูอย่างรวดเร็วดังขึ้น
เอมิ อิโตะน้าของอิโตะ นานาโกะอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า:"ทั้งๆที่ก็มีกริ่งประตู ทำไมถึงตบประตูล่ะ? ไม่มีมารยาทจริงๆ"
พูดไป เธอลุกขึ้น โค้งตัวเล็กน้อยแล้วพูดว่า:"โอนิจัง คุณเย่ พวกคุณนั่งก่อน ฉันจะไปดู"
เมื่อได้ยินภาษาจีนกลางที่คล่องแคล่วของเย่เฉิน ชายหนุ่มก็ยิ้มเยาะและพูดอย่างเหยียดหยามว่า:"คุณน่าจะเป็นล่ามให้สาวญี่ปุ่นคนนี้ใช่ไหม? สื่อสารกับสาวญี่ปุ่นคนนี้มันเหนื่อยมาก"
พูดจบ เขาชี้ไปที่เย่เฉินและพูดว่า:"คุณชายของเรามาพักที่จินหลิงสองสามวัน จะเช่าห้องเพรสซิเดนสูทนี้ ถ้าพวกคุณรู้ตัว เราสามารถชดเชยให้พวกคุณได้สองเท่าตามอัตราปลีก ฉันเห็นแล้ว ห้องชุดราคา 1 แสนห้าหมื่นต่อวัน พวกคุณสามารถสร้างเงินได้เกือบ 6 แสนหยวน ถ้าให้เราอยู่สักสี่วัน ทำไมถึงไม่เอาล่ะ?"
เย่เฉินเย้ยหยัน:"ฉันไม่สนใจว่าคุณมาจากไหน รีบหนีไปก่อนที่ฉันจะโกรธดีกว่า!"
"เชี่ย!"อีกฝ่ายด่าทันทีด้วยความโกรธ:"แม่งเอ้ย เป็นแค่ล่ามมาแอ๊บอะไรตรงนี้? ฉันบอกให้นะ คุณชายของเราจะมาถึงจินหลิงในเร็ว ๆ นี้ ถ้าพวกคุณไม่รีบให้ห้องมา เสียเวลาในการเข้าอยู่ของคุณชายเราล่ะก็ อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!"
เย่เฉินขมวดคิ้วและถามว่า:"คุณชายของคุณคือใคร?"
อีกฝ่ายพูดด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง:"คุณชายของเราเป็นคุณชายใหญ่ของบริษัทจงซื่อ และเป็นนักร้องชายรุ่นใหม่ที่มีชื่อเสียงที่สุดของประเทศในตอนนี้! ที่คราวนี้คุณชายของเรามาที่เล็ก ๆอย่างจินหลิง ก็เพื่อมาเป็นแขกรับเชิญพิเศษ เพื่อเข้าร่วมทัวร์คอนเสิร์ตครั้งแรกของคุณชิวอี๋ในปีนี้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...