ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2861

เย่เฉินกล่าวว่า“หงห้า ลูกน้องในมือของคุณมีเยอะ ตอนนี้คุณช่วยส่งลูกน้องมาให้ผมหน่อย”

หงห้าจึงถามว่า“อาจารย์เย่ครับ คุณอยากได้กี่คนครับ？ต้องการอะไรบ้างครับ？”

เย่เฉินจึงกล่าวว่า“สำหรับคน ขอเป็นผู้ชายทั้งหมด อีกทั้งเอาแบบที่ออกกำลังกายเป็นประจำ รูปร่างใหญ่ๆกล้ามเนื้อแน่นๆ ถ้าใบหน้ากับคอมีรอยแผลเป็นจะดีมาก สำหรับจำนวนคน สองถึงสามร้อยคนเป็นอย่างต่ำ ยิ่งเยอะยิ่งดี”

หงห้าถามด้วยใบหน้าแปลกใจ“อาจารย์เย่ครับ คุณจะพาคนไปฆ่าฟันกับคนอื่นหรอครับ？”

“ไม่ใช่”เย่เฉินโบกมือไปมา แล้วกล่าวว่า“ฉันจะให้พวกเขาไปรับคนที่สนามบิน”

“รับคนที่สนามบิน？！”เมื่อหงห้าได้ยินก็ถึงกับมึนงง ไม่เข้าใจว่าเย่เฉินต้องการทำอะไรกันแน่

แต่ว่า เฉินจื๋อข่ายที่อยู่ข้างๆเข้าใจในทันที เขาอดที่หัวเราะแล้วพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า“คุณชายครับ คุณคิดจะให้นักเลงพวกนั้นไปเป็นแฟนคลับรับจงเทียนหยู่ที่สนามบินใช่ไหมครับ？”

“ใช่！”เย่เฉินหัวเราะ“เขาชอบความเอิกเกริกไม่ใช่หรอ？ถ้าอย่างงั้นก็ทำให้ครั้งนี้เอิกเกริกขึ้น！”

พูดจบ เย่เฉินก็นำรายละเอียดแผนการเล่าให้ทั้งสองฟัง

เฉินจื๋อข่ายพูดจบ ในขณะที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง แต่ก็หัวเราะอย่างชั่วร้ายว่า“คุณชายครับ วิธีลงโทษของคุณโหดร้ายจริงๆครับ ถ้าถูกคุณทำแบบนี้ ผมว่าจงเทียนหยู่จะต้องถอนตัวออกจากวงการแน่……”

เย่เฉินหัวเราะ“ทางที่เขาถอนตัวออกจากวงการดีๆเถอะ ไม่อย่างนั้นถึงเขาจะไม่ถอนตัวออกเอง ฉันก็จะหาวิธีทำให้เขาถอนตัวออกไปเอง”

พูดจบ สีหน้าของเย่เฉินพูดอย่างดูถูกว่า“ผมไม่ยอมให้เศษสวะแบบนี้ ปรากฏตัวขึ้นในงานคอนเสิร์ตของหนานหนาน และวันเกิดของผม”

……

หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง เครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งก็ลงจอดที่สนามบินจินหลิง

จงเทียนหยู่ขยับเข้ามาดูแวบหนึ่ง พบว่าเป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยมากมาย กำลังรวมตัวกันอยู่ที่ประตูขาเข้าของสนามบิน ซึ่งมันดูยิ่งใหญ่มาก

ดังนั้น เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วพูดอย่างพอใจว่า“ในเมื่อเตรียมการเสร็จแล้ว งั้นผมจะไปเดี๋ยวนี้แหละครับ น่าจะประมาณสิบนาทีก็ถึงแล้ว”

เซียวเวยเวยโพล่งออกไปว่า“ได้ค่ะคุณจง เราจะรอคุณที่อาคารผู้โดยสารนะคะ”

เฉินเหมิงเหมิงรีบย้ำเตือนว่า“ประธานเซียวคะ พวกคุณอยู่ที่โถงอาคารผู้โดยสารหลักใช่ไหมคะ？อย่าให้ผิดพลาดเด็ดขาดนะคะ！”

เซียวเวยเวยหันกล้องไปที่ป้ายสนามบิน แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“อาคารผู้โดยสารหลักมีแค่อาคารเดียวค่ะ หลังออกมาจากโถงรับสัมภาระออกมาก็เห็นแล้วค่ะ วางใจเถอะ ไม่พลาดแน่ค่ะ！”

“งั้นก็ดีค่ะ”เฉินเหมิงเหมิงโล่งใจมาก

หลังจากวางสายไป เธอก็พูดกับจงเทียนหยู่ว่า“คุณชายคะ เราลงจากเครื่องได้แล้วค่ะ！”