แต่ หลังจากที่เข้ามาแล้ว จงเทียนหยู่รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขามองเห็นตลอดโถงทางเดินไม่มีผู้คนแม้แต่คนเดียว จึงกล่าวอย่างสงสัยว่า“ทำไมสนามบินของพวกคุณคนน้อยแบบนี้ล่ะ?นอกจากเราแล้ว ก็ไม่มีผู้โดยสารคนอื่นๆเลย?”
ผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้าเกาหัวแกรกๆ แล้วกล่าวว่า“เอ่อคือ……อาจจะเป็นเพราะวันนี้มีการควบคุมปริมาณก็ได้ครับ วันนี้มีเครื่องบินไม่มาก หลายเที่ยวบินดีเลย์และถูกยกเลิกไปก็เยอะครับ”
จงเทียนหยู่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไป โดยทั่วไปแล้ว สนามบินของเมืองรองถึงแม้จะไม่ค่อยยุ่งเท่าไรนัก แต่มันก็ไม่ถึงกับไม่มีคนแบบนี้?
ในขณะที่กำลังมึนงงอยู่นั้น ผู้จัดการฝ่ายบริการลูกค้าชี้ไปที่ประตูกระจกทึบแสง“คุณจงครับ ข้างหน้าก็คือทางออกแล้วครับ ด้านนอกมีแฟนคลับของคุณรออยู่เยอะเลยครับ ถ้าคุณรู้สึกไม่สะดวก ผมสามารถให้รปภ.ส่งคุณออกจากที่นี่ได้เลยครับ หรือจะให้รปภ.ไล่แฟนคลับของคุณไปแล้วคุณค่อยออกไปก็ได้ครับ”
“อย่านะ!”ความสงสัยของจงเทียนหยู่หายไปทันควัน แล้วรีบโพล่งออกไปว่า“ผมเห็นแฟนคลับเป็นครอบครัวผมมาตลอด พวกเธอเดินทางมาตั้งไกลเพื่อมาต้อนรับผม แน่นอนว่าผมต้องไปทักทายพวกเธอ!”
พูดจบ เขารีบสาวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว มาที่ประตูกระจก อยากจะเดินออกไปแทบรอไม่ไหว เพื่อไปทักทายเหล่า“แฟนคลับ”สาวสวยสามร้อยคนที่เขาซื้อมา
ในเวลานี้เอง ประตูถูกเปิดออก เมื่อฉากภายนอกตรงทางเดินปรากฏขึ้นในรูม่านตาของจงเทียนหยู่ เขาก็รู้สึกว่าสมองของเขาถูกไฟช็อตยังไงอย่างนั้น เขาตกตะลึงไปในทันที!
เพราะ ประตูทางออกในตอนนี้ ถึงแม้จะมีผู้คนมากมายล้อมอยู่ แต่มันไม่ใช่ภาพในจินตนาการที่เขาวาดฝันไว้เลยว่ามีสาวงามมากมายยืนรออยู่
มันกลับตาลปัตร!
ภาพตรงหน้าคือชายฉกรรจ์รูปร่างใหญ่โต ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น!
ในขณะที่จงเทียนหยู่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ผู้ชายที่มีรอยบากคนหนึ่ง ตะโกนอย่างเสียงดังด้วยความดุดันว่า“จงเทียนหยู่!ผมรักคุณ!กูจะมีลูกกับมึง!”
มีคนตะโกนว่า“บัดซบ!ยังต้องถามอีกหรอ?กูเป็นแฟนคลับที่ภักดีต่อมึงนะเว่ย!มึงมาจินหลิง กูก็ต้องมารับมึงที่สนามบินสิ!”
จงเทียนหยู่จะร้องไห้อยู่แล้ว กำลังคิดในใจว่าฉันจะไปมีแฟนคลับอย่างพวกแกได้ยังไง?พวกแกต้องการมาทำร้ายฉันใช่ไหม?
ดังนั้น เขาจึงโพล่งออกไปว่า“พวกคุณต้องเข้าใจอะไรผิดแน่!รีบปล่อยผมออกไปนะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เกรงใจ!”
เมื่อสิ้นเสียง จู่ๆก็มีคนตบหน้าเขาไปหนึ่งฉาด แล้วสบถว่า“บัดซบ!กูขี่มอเตอร์ไซต์มาตั้งไกลเพื่อมารับมึงที่สนามบิน มึงกล้าพูดกับกูแบบนี้หรอวะ กูไว้หน้ามึงเกินไปแล้วใช่ไหม?”
“จริงด้วย!”ไม่รู้ว่าใครตบเขาอีกครั้ง หลังจากนั้นก็มีคนบีบแก้มของเขาอย่างรุนแรง แล้วตะคอกด้วยความโกรธเคืองว่า“แม่งเอ้ย มีใครพูดกับแฟนคลับอย่างมึงบ้าง?พูดกับกูใหม่เดี๋ยวนี้นะ!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...