ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2867

“เย่เฉิน？！”เมื่อจงเทียนหยู่ได้ยินสองคำนี้ ปฏิกิริยาแรกในสมองของเขาก็คือ“เชี่ย ไอ้หมอนี่แซ่เย่ เขาจะเป็นคนของตระกูลเย่รึเปล่านะ？！”

แต่พอเขาได้ครุ่นคิดถึงคนรุ่นหลานของตระกูลเย่อย่างละเอียดแล้ว แล้วคิดทบทวนในสมองอีกครั้ง หลังจากที่มั่นใจแล้วว่าไม่มีคนชื่อเย่เฉิน เขาจึงพูดด้วยสีหน้าระแวดระวังว่า“คนตระกูลเย่ที่อายุไล่เลี่ยกับฉัน ฉันรู้จักหมดทุกคน แต่ไม่เคยเจอแกมาก่อน หรือแกจะเป็นญาติห่างๆของตระกูลเย่？”

ตระกูลเย่ไม่ได้มีญาติห่างๆอะไรเยอะ ญาติห่างๆพวกนี้อยู่ทุกที่ทั่วทุกมุมโลก ถึงแม้พวกเขาจะแซ่เย่ แต่ฐานะของพวกเขา เมื่อเทียบกับตระกูลเย่ในเย่นจิง กลับแตกต่างกันลิบลิ่ว

ดังนั้น ถ้าเป็นคนของตระกูลเย่ในเย่นจิง จงเทียนหยู่ต้องไม่กล้ายุ่งด้วยแน่ แต่ถ้าเป็นญาติห่างๆของตระกูลเย่ จงเทียนหยู่ไม่ประหม่าหรอก

เนื่องจากตระกูลจงเป็นตระกูลที่มีหน้ามีตาในสังคม อีกทั้งตระกูลของเขากับตระกูลเย่ก็มีความสัมพันธ์ที่ไม่เลว จะให้ญาติห่างขึ้นขี่คอตัวเองได้อย่างไร？

ในเวลานี้เอง เย่เฉินถามเขา อย่างล้อเล่นว่า“เมื่อกี้คุณบอกว่ารู้จักเย่ฉางหมิ่น สนิทกับเธอมากไหม？”

“แน่นอนอยู่แล้ว！”จงเทียนหยู่โพล่งออกไป“น้าเย่กับพ่อของฉันสนิทกันมาก หลายวันก่อนเรายังนั่งกินข้างด้วยกันอยู่เลย！”

เย่เฉินถามอย่างสนใจ“ในเมื่อรู้จักกับเย่ฉางหมิ่นขนาดนี้ หรือเย่ฉางหมิ่นไม่เคยพูดถึงผมต่อหน้าคุณหรอ？”

จงเทียนหยู่เบะปาก แล้วพูดอย่างดูถูก“แกก็แค่ญาติห่างๆของตระกูลเย่เท่านั้นเอง จากที่ฉันรู้ในบรรดาญาติห่างๆของตระกูลเย่ คนที่อายุน้อยอย่างแก ไม่มีหนึ่งพันก็ต้องมีเป็นร้อย น้าเย่จะพูดถึงแกต่อหน้าฉันได้ยังไง？”

เย่เฉินถึงกับหัวเราะ“เอาแบบนี้ไหมล่ะ ผมจะให้คนเอามือถือให้คุณ แล้วคุณโทรถามเธอสิ？”

เมื่อจงเทียนหยู่เห็นใบหน้าชั่วร้ายของเย่เฉิน เขาจึงอดกระวนกระวายใจไม่ได้ แอบคิดในใจว่า“หรือไอ้หมอนี่จะมีที่มาเป็นคนใหญ่คนโตจริงๆ？”

แต่พอลองคิดดูดีๆแล้ว ได้โทรหาเย่ฉางหมิ่นก็ไม่เลวเหมือนกัน อย่างน้อยก็มีโอกาสส่งสัญญาณให้มาช่วยเขาออกไป！

ดังนั้น เขาจึงรีบพยักหน้าแล้วพูดว่า“ได้สิ！เอามือถือคืนให้ฉัน ฉันจะโทรถามน้าเย่ว่าตกลงแกเป็นใครมาจากไหนกันแน่！”

เย่เฉินส่งสายตาให้เฉินจื๋อข่าย แล้วพูดว่า“เหล่าเฉิน ให้คนเอามือถือของเขามา”

……

ในเวลาเดียวกัน คนตระกูลจงก็ได้ให้คนช่วยหาข่าว

พูดจบ เธอเหยียดตัวแล้วหาวหวอด พลางหัวเราะและถามว่า“คุณโทรหาฉันมีเรื่องอะไรหรอคะ？คิดถึงฉันหรอ？”

จงเจิ้งทาวรีบพูดขึ้นมาว่า“ผมต้องคิดถึงคุณอยู่แล้ว ไม่มีเวลาไหนที่ไม่คิดถึง ที่ผมโทรหาคุณเพราะมีเรื่องอยากจะถามหน่อยน่ะครับ”

เย่ฉางหมิ่นหัวเราะ และถามว่า“มีเรื่องอะไรหรอคะ？”

จงเจิ้งทาวโพล่งออกไปว่า“เทียนหยู่ถูกคนจับไป ตอนที่กำลังออกไปเตรียมเรื่องงานคอนเสิร์ต”

“จริงหรอคะ？”เย่ฉางหมิ่นพูดอย่างตกใจว่า“เทียนหยู่เป็นคนของสาธารณะหนิ กลางวันแสกๆแบบนั้น ใครกล้าลักพาตัวเขาไปกัน？”

จงเจิ้งทาวถอนหายใจ“อย่าพูดถึงเลย มีข่าวบอกว่าเขาถูกลักพาตัวไปที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงของจินหลิง ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องกับคนของตระกูลเย่ของพวกคุณคนไหนรึเปล่า？”

เย้ฉางหมิ่นตกใจมาก เธอถามโพล่งออกไปว่า“คุณว่าไงนะ？！จินหลิง？！”