ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2887
พูดจบ เย่เฉินก็พูดขึ้นมาอีกว่า“แต่ว่า ถ้าตอนนี้ผมโยนซูจือเฟยไปทิ้งไว้ที่ซีเรีย เธออาจจะรับไม่ได้ก็เป็นได้ และเรื่องนี้มันก็ไม่มีเหตุผลที่ผมต้องทำ ไม่ว่าจะเรื่องความรู้สึกหรือเหตุผลมันก็ไม่มีน้ำหนักมากพอ”
“ก็ได้ครับ”เฉินจื๋อข่ายพูดอย่างผิดหวัง“อันที่จริงผมแค่คิดว่า ไอ้หมอนี่คิดไม่ซื่อกับคุณกู้มันน่าหมั่นไส้ แต่คุณชายสบายใจได้เลยครับ ผมจะจับตาดูเขาไว้ ถ้าเขากล้าเล่นแง่ ขอแค่คุณพูดม้าท่านั้น ผมจะรีบควบคุมตัวเขาทันที”
เย่เฉินหัวเราะ แล้วกำชับว่า“พรุ่งนี้ทีมงานของหนานหนานก็มาแล้ว ถ้าพวกเขาอยากให้คุณช่วยอะไร คุณจะต้องพยายามอย่างเต็มที่นะครับ”
เฉินจื๋อข่ายจึงพูดว่า“คุณชายวางใจได้เลยครับ ในใจของผม คุณกู้เป็นรองแค่คุณเท่านั้น！”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เครื่องบินส่วนตัวเดินทางมาที่จินหลิง เวลาห่างกันสิบห้านาที
เครื่องบินที่ลงจอดที่จินหลิง ตอนเช้ายังคงพบเจอได้ยากมาก เพราะเที่ยวบินแรกที่ให้บริการเฮลิคอปเตอร์ จะออกจากสนามบินในช่วงเช้าตรู่ ดังนั้นจึงมีเครื่องบินจำนวนมากที่ออกจากสนามบินในช่วงเช้าตรู่ และแทบจะไม่มีเครื่องบินเข้ามาเลย
แต่เครื่องบินส่วนตัวสองลำนี้ ลำหนึ่งบินมาจากทางตอนเหนือ อีกลำบินมาจากมหาสมุทรอินเดียทางตะวันตกเฉียงใต้อันไกลโพ้น
เครื่องบินส่วนตัวที่บินมาจากทางตอนเหนือ เต็มไปด้วยทีมงานของกู้ชิวอี๋ พวกเขาจะเริ่มการตรวจสอบและปรับเปลี่ยนสถานที่จัดคอนเสิร์ตและอุปกรณ์เสียงบนเวทีในขั้นสุดท้าย เพื่อเตรียมการซ้อมให้กับกู้ชิวอี๋ในวันพรุ่งนี้
แต่เครื่องบินส่วนตัวลำที่บินมาจากมหาสมุทรอินเดียทางตะวันตกเฉียงใต้ นอกจากพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินแล้ว ยังมีซูจือหยูที่เป็นผู้โดยสารอีกคน
คิดไม่ถึงว่า เวลานี้ผู้ชายคนหนึ่งที่ค่อนข้างคุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ ผู้ชายคนนี้ ก็คือซูจือเฟยพี่ชายของเธอ
ตอนนี้ ซูจือเฟยรีบวิ่งเข้าไปหาเธออย่างรวดเร็ว ตรงไปยังหน้าผู้หญิงที่เป็นผู้นำทีมคนหนึ่งของกู้ชิวอี๋ แล้วพูดอย่างกระตือรือร้น“ตัวตัว！ในที่สุดพวกคุณก็มา พวกคุณเดินทางเช้าขนาดนี้ จะต้องเหนื่อยมากเลยใช่ไหมล่ะครับ？”
เฉินตัวตัวยิ้มอย่างอึดอัดใจ แล้วถามอย่างแปลกใจว่า“ทำไมคุณชายซูถึงมาสนามบินเช้าขนาดนี้คะ？”
ซูจือเฟยรีบกล่าวว่า“โธ่！ผมกลัวว่าพวกคุณจะเหนื่อยน่ะสิครับ ดังนั้นเลยอยากมารับพวกคุณ ขบวนรถรออยู่ข้างนอกแล้วล่ะครับ พร้อมส่งพวกคุณไปที่โรงแรมได้ตลอดเวลา！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...