ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2889

การทุ่มเงินกว่าสามสิบล้าน เพียงเพื่อทำให้งานคอนเสิร์ตของคนที่ตัวเองรักก้าวไปสู่ระดับนานาชาติ ซูจือเฟยแทบอยากจะซาบซึ้งใจตัวเองอยู่แล้ว เขาคิดว่าการกระทำของเขาจะต้องทำให้กู้ชิวอี๋รู้สึกดีแน่นอน

อีกทั้ง เขายังคิดไว้แล้วว่า ถ้างานคอนเสิร์ตตนสารภาพรักไม่สำเร็จ กลับไปตนจะหาบริษัทประชาสัมพันธ์ปล่อยคลิปลงบนโลกออนไลน์

ถึงเวลานั้นขอแค่สื่อเปิดเผยเรื่องที่ตนทุ่มเงินสามสิบล้านลงไป แล้วค่อยสวมบทให้กับตัวเองเป็น“ผู้ชายคลั่งรัก” ซึ่งจะเป็นการทำให้กู้ชิวอี๋รู้สึกกดดันมากขึ้น

บางครั้ง การอ้างหลักศีลธรรมมาบังคับผู้อื่นก็เป็นวิธีที่ดีในการจีบอีกฝ่าย

เฉินตัวตัวที่เป็นคนฉลาด แน่นอนว่าเธอรู้ว่าเพราะอะไรซูจือเฟยถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้ เธอจึงรีบกล่าวกับซูจือเฟยไปว่า“คุณชายซูครับ ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอกค่ะ ก่อนหน้านี้ฉันติดต่อกับบริษัทรับผิดชอบที่ร่วมงานกับเราจินหลิงเรียบร้อยแล้วค่ะ พวกเขาจัดรถที่มารับเราไว้แล้วค่ะ ดังนั้นไม่ขอรบกวนคุณดีกว่า”

เมื่อซูจือเฟยได้ยินแบบนั้น จึงรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายจงใจรักษาระยะห่างกับตนเอง เขาไม่ได้โกรธอะไร แต่พูดอย่างยิ้มๆว่า“ตัวตัว คุณคงยังไม่รู้อะไร คนขับรถบัสที่บริษัทที่รับผิดชอบจัดหารถให้คุณไม่สบายกะทันหันเมื่อเช้านี้ และได้ไปโรงพยาบาลเพื่อรับการรักษาฉุกเฉินแล้ว บริษัทที่รับผิดชอบคงไม่สามารถหารถมาแทนได้ในเวลาเช้าขนาดนี้ ดังนั้นผมถึงรีบเดินทางมาที่นี่ เพื่อไม่ให้พวกคุณรอนาน เนื่องจากพวกคุณไม่เพียงแค่จำนวนคนเยอะ ยังมีสัมภาระอุปกรณ์มากมาย ถ้าใช้รถแท็กซี่ต้องขนไม่หมดแน่ๆ”

เมื่อเฉินตัวตัวได้ยินแบบนั้น เธอกำลังครุ่นคิดว่าไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ ตนคงไม่สามารถปฏิเสธซูจือเฟยได้แล้ว เพราะพวกเธอค่อนข้างรีบ จะต้องรีบไปเช็กอินที่โรงแรม เพื่อทำการวางสัมภาระ และรีบนำอุปกรณ์ไปที่จัดงานโดยเร็ว ถ้าไม่นั่งรถที่ซูจือเฟยเป็นคนจัดหาไว้ให้ ดีไม่ดีอาจจะเสียเวลาเป็นสองสามชั่วโมงก็เป็นได้

ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่กล่าวขอบคุณว่า“คุณชายซู ต้องขอบพระคุณมากๆเลยนะคะ……”

ซูจือเฟยจึงรีบกล่าว“คุณกับผมยังต้องเกรงใจอะไรกันอยู่อีก”

พูดจบ ก็รีบยื่นมือไปรับสัมภาระของเฉินตัวตัว แล้วกล่าวว่า“ขบวนรถอยู่ด้านนอกประตูแล้วครับ เรารีบไปกันเถอะ”

“ค่ะ”เฉินตัวตัวพยักหน้า แล้วรีบพูดกับทีมงานที่อยู่ข้างๆว่า“ทุกคนรีบยกสัมภาระขึ้นเร็ว แล้วนั่งรถไปที่โรงแรม ตอนนี้เราต้องรีบทำเวลา ทุกคนรีบๆกันหน่อยนะ”

ทั้งหมดรีบทำการจัดการกับสัมภาระของตัวเอง และเดินไปกับเฉินตัวตัว ภายใต้การนำทางของซูจือเฟย

ซูจือเฟยวางสัมภาระเสร็จ ก็พูดกับเฉินตัวตัวว่า“ตัวตัว คุณนั่งรถคันเดียวกับผมแล้วกัน ผมมีเรื่องจะคุยระหว่างทางกับคุณพอดี”

“ได้ค่ะ”เฉินตัวตัวทำได้เพียงแค่พยักหน้า กำลังจะดึงประตูรถ แต่ซูจือเฟยก็รีบก้าวไปข้างหน้า แย่งเธอดึงประตู พลางพูดอย่างยิ้มๆกับเธอว่า“มาสิครับ ตัวตัว เชิญขึ้นรถครับ”

เฉินตัวตัวกล่าวขอบคุณ แล้วเข้าไปนั่งในรถ

ต่อมา ซูจือเฟยก็เข้ามานั่งอีกด้านของรถ ขบวนรถค่อยๆเคลื่อนตัวออกจากสนามบิน

หลังจากที่ขบวนรถเคลื่อนตัวจากไป ซูจือหยูถึงค่อยออกมาจากสนามบิน

เมื่อเห็นขบวนรถโรลส์-รอยซ์จำนวนมากเคลื่อนตัวออกไปไกลเรื่อยๆ เธอก็ขมวดคิ้วเป็นผม ในใจมีความรู้สึกเบื่อบางอย่างที่บอกไม่ถูก