เมื่อได้ยินคำถามของหลินหว่านชิว เย่เฉินก็รู้สึกตะลึงนิดหน่อยไปสักพัก
นี่ครั้งที่สองที่เย่เฉินได้ยินคนอื่นถามเขา ว่าจะไปหาคุณตาคุณยายของตัวเองที่อเมริกามั้ย
อีกอย่างครั้งก่อนคนที่ถามอย่างนี้กับตัวเอง ก็คือกู้ชิวอี๋
ดังนั้น เย่เฉินจึงใช้คำพูดที่เคยพูดกับกู้ชิวอี๋ในครั้งก่อน มาพูดกับหลินหว่านชิวอีกครั้ง แสดงออกว่าเขาไม่อยากไปรบกวนคุณตาคุณยายที่ไม่เจอกันมาเกือบยี่สิบปี รวมทั้งเดิมทีก็เคยเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง
เมื่อหลินหว่านชิวได้ยินคำพูดนี้ ถึงแม้ว่าเบื้องลึกในใจจะเข้าใจเป็นอย่างมาก แต่ก็ยังสามารถดูจากสีหน้าของเธอออก ว่าเธอก็ยังรู้สึกเสียดายแทนเย่เฉินอยู่บ้าง
ลังเลไปสักพัก เธอก็พูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “เฉินเอ๋อ ที่จริงแล้วหลายปีมานี้ ไม่เพียงแค่นายคนเดียวที่ตามหาความจริงที่พ่อแม่ของนายถูกฆ่า ในระหว่างที่ฉันและลุงกู้ของนายตามหานาย ก็ได้คิดหาวิธีทุกทางเพื่อตรวจสอบหาผู้อยู่เบื้องหลังในเรื่องเมื่อตอนนั้น แต่หลายปีมานี้ก็หาเบาะแสที่มีประโยชน์อะไรจริงๆไม่ได้เลย เพราะงั้นทั้งฉันและลุงกู้ของนายก็รู้สึกว่า เบื้องหลังเรื่องนี้จะต้องมีผู้อยู่เบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่มากแน่ๆ จากการวิเคราะห์ทั้งหมด ถ้าหากว่านายจะใช้กำลังคนในการตามหาพวกมันออกมา คงจะยากมากแน่”
เวลานี้กู้เย้นจงเองก็พยักหน้าพูดว่า “เฉินเอ๋อ ถึงแม้ว่าดูจากผิวเผินแล้ว สังคมปัจจุบันจะบูรณาการไปแล้วทั่วโลก แต่เมื่อถึงตอนที่ต้องแบ่งแยกระดับจริงๆ อุปสรรคในทุกระดับล้วนห่างไกลเกินกว่าที่นายคิด”
“พวกเราอยู่ในประเทศ ตระกูลชั้นนำก็มีเพียงแค่สี่ห้าตระกูล ตระกูลอื่นถึงแม้จะนับว่ารวยมาก แต่ก็ไม่เคยเข้ามาในระดับของตระกูลชั้นนำได้เลย และความลับหลายอย่าง ช่องทางพิเศษหลายอย่างรวมทั้งทรัพยากร ก็มีเพียงแค่ตระกูลชั้นนำพวกนี้ที่รับรู้และครอบคลุมไว้ได้ นี่ยังเป็นเพียงแค่ในประเทศ ถ้าหากมองไปทั้งโลก ตระกูลระดับชั้นนำจริงๆก็แค่สามตระกูลนั่นเท่านั้น ความลับมากมาย มีเพียงแค่สามตระกูลนี้ที่รู้ เรื่องราวหลายอย่าง ก็มีเพียงแค่สามตระกูลนี้ที่จะสามารถตรวจสอบออกมาได้”
ดังนั้นเขาจึงตอบรับไปว่า “น้าหลิน คุณพูดถูกครับ ปัญหาทางด้านนี้ ผมเองก็จะรวมมันเข้ามาด้วย และคิดวิเคราะห์อย่างจริงๆครับ”
“งั้นก็ดี!” หลินหว่านชิวสบายใจไปเปลาะหนึ่ง พูดยิ้มๆว่า “นายเป็นหลานชายของตระกูลเย่ แล้วก็เป็นหลานของตระกูลอานด้วย ถ้าหากว่าอนาคตนายสามารถสืบทอดตระกูลเย่ได้อย่างสมบูรณ์ จากนั้นก็ค่อยบูรณาการทรัพยากรของตระกูลอาน ต่อไปตระกูลใหญ่ทั้งหมดในประเทศก็จะถูกบดบังอยู่ต่อหน้านาย แล้วบวกกับความสามารถโดดเด่นของนาย ไม่แน่หลายปีต่อมา ตระกูลเย่ที่อยู่ภายใต้การปกครองของนาย อาจจะเป็นตระกูลคนจีนที่สามารถเบียดเข้าระดับชั้นเป็นอันดับที่สองก็ได้”
กู้เย้นจงเองก็พูดอย่างจริงจังว่า “แม้ว่ากำลังของตระกูลกู้จะยังไม่ถึงระดับชั้นนำอย่างแท้จริง แต่กำลังที่ช่วยเหลือเฉินเอ๋อก็ถือว่ามีอยู่ ถึงตอนนั้นไม่แน่อาจจะสามารถช่วยให้นายยืนได้สูงขึ้น มองได้ไกลขึ้นก็ได้!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...