เซียวชูหรันที่อยู่ข้างๆ ก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์คลอ เธอไม่ได้ร้องเสียงดัง แต่กลับเต็มไปด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยน ดวงตากลมโตมองมาที่เย่เฉินพร้อมเปล่งเสียงใสออกมา “Happy birthday to you Happy birthday to you…..”
ในขณะที่เซียวชูหรันกำลังร้องเพลง เย่เฉินก็อธิษฐานขอพรในใจแล้วเป่าเทียน
จากนั้น เซียวชูหรันก็เอ่ยพูดว่า “ที่รัก หลับตาเร็ว ฉันมีของขวัญจะให้!”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วหลับตาลงแผ่วเบา
เซียวชูหรันนำกล่องของขวัญออกมาจากข้างหลัง นำมาวางไว้บนมือของเย่เฉิน พูดกลั้วยิ้มว่า “เอาล่ะ ลืมตาได้!”
เย่เฉินก้มมอง ก็พบว่าของที่อยู่ในมือ คือกล่องนาฬิกาข้อมือ
บนกล่องมีตัวอักษรภาษาอังกฤษประดับเอาไว้อย่างเรียบง่าย เย่เฉินมองแค่แวบแรก ก็รู้แล้วว่าเป็นรุ่นปาเต็ก ฟิลิปป์
เขามองมาที่เธออย่างอึ้งๆ เอ่ยพูดว่า “ที่รัก ทำไมต้องซื้อของแพงขนาดนี้ให้ผมด้วยล่ะ?”
เซียวชูหรันตอบกลับอย่างขวยเขิน “ไม่แพงหรอกน่า รีบเปิดดูสิว่าชอบหรือเปล่า!”
เย่เฉินพยักหน้า พร้อมกับเปิดกล่องออก ในนั้นมีนาฬิกาข้อมือรุ่นปาเต็ก ฟิลิปป์ หน้าปัดลายหอยงวงช้างนอนนิ่งๆอยู่ในกล่อง
ในตอนนี้เอง เซียวชูหรันก็เอ่ยพูดเสียงนุ่มว่า “หน้าปัดลายนี้ยังถือว่าเป็นรุ่นเริ่มต้นในบรรดายี่ห้อปาเต็ก ฟิลิปป์ น่า รอให้ฉันจัดการโปรเจ็คของตี้เหากรุ๊ปให้เสร็จ และคำนวณเงินจากการสรรหาวัตถุดิบและการผลิตให้เรียบร้อยก่อนเถอะ แล้วเดี๋ยวฉันจะซื้อของแพงกว่านี้ให้คุณเลยคอยดู”
เย่เฺฉินรีบพูดว่า “ที่รัก แค่หน้าปัดลายหอยงวงช้างราคาอย่างต่ำก็ห้าแสนกว่าแล้วไม่ใช่เหรอ? ราคานาฬิากาข้อมือในปัจจุบันถูกอัพราคาจนเกินจริง ต่อไปนี้ไม่ต้องซื้อนาฬิกาแพงๆให้ผมแล้ว ต่อให้เป็นนาฬิกาที่มีโครงสร้างดีแค่ไหน ก็ไม่แม่นเท่าดูเวลาในโทรศัพท์หรอก”
เซียวชูหรันพูดยิ้มๆ “จะซื้อหรือไม่ซื้อ หนึ่งขึ้นอยู่กับอารมณ์ฉัน สองขึ้นอยู่กับว่าฉันจะหาเงินได้หรือเปล่า ยังไงคุณก็ห้ามไม่ได้หรอก”
เย่เฉินพยักหน้ายิ้มๆ “ครับๆๆ ตามใจคุณเลย”
เซียวชูหรันเอ่ยพูดอย่างพึงพอใจ “ค่อยใช้ได้หน่อย!”
พูดจบ เธอก็หยิบนาฬิกาออกมา พูดกับเย่เฉินว่า “มาฉันใส่ให้ ต่อไปนี้คุณพยายามใส่ติดตัวทุกวันนะ อย่าใส่แค่ไม่กี่วันก็ถอดออกล่ะ”
เย่เฉินพูดยิ้มๆ “ที่รักซื้อให้ขนาดนี้ ผมใส่ทุกวันอยู่แล้ว!”
เซียวชูหรันพยักหน้า ยกข้อมือของเย่เฉินขึ้นมาดู พร้อมกับเอ่ยชม “สวยมาก!เรียบง่ายแต่ดูน่าค้นหา สวยกว่านาฬิกาสีทองที่พวกไฮโซชอบใส่อีก!ที่รักคุณห้ามถอดออกนะ ไปดูคอนเสิร์ตก็ต้องใส่ไปด้วย!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...