ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2975
เมื่อเห็นหม่าหลันร้องไห้อย่างเจ็บปวด ในใจก็พวยพุ่งไปด้วยความสงสารที่มีต่อหม่าหลัน
ไม่รู้ว่ามาจากเบื้องลึกในใจ หรือเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ เขาถึงได้ก้าวเดินมาอยู่ตรงหน้าหม่าหลัน แล้วตบไหล่ของเธอเบาๆ ทอดถอนหายใจออกมาว่า “เฮ้อ…หลายปีที่ผ่านมา คุณคงได้รับความไม่เป็นธรรมไม่น้อยเลยสินะ”
คำพูดของเซียวฉางควาน จี้จุดในใจของหม่าหลัน ทำเอาเธอรวบกอดเอวของเขาเอาไว้ พร้อมร้องไห้โฮออกมา เซียวฉางควานตบหลังเธอไปพลาง ดวงตาวูบไหวไปด้วยหยาดน้ำตา
ในตอนนี้เอง เซียวชูหรันก็ลงมาจากข้างบน เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็สะดุ้งตกใจ เธอกำลังจะเอ่ยทัก แต่กลับเห็นว่าพ่อกับแม่กำลังปลอบโยนกันอย่างที่นานๆทีจะมีครั้ง เธอจึงรีบเดินมาหาเย่เฉิน เอ่ยถามเสียงเบาว่า “ที่รัก พ่อกับแม่เป็นอะไรไป?”
เย่เฉินยิ้มออกมาอย่างเงอะงะ พูดว่า “เมื่อกี้พวกเขาพูดถึงเรื่องในอดีตกันน่ะ คุยไปคุยมาก็พากันอ่อนไหวซะงั้น…”
เซียวชูหรันพยักหน้า ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ดีเหมือนกัน ฉันไม่เคยเห็นพวกเขากอดกันมาหลายปีแล้ว”
เซียวชูหรันพูดพร้อมกับกวักมือเรียกเย่เฉิน กระซิบเสียงเบาว่า “งั้นเรารีบไปกันเถอะ! อย่ารบกวนพวกเขาเลย!”
เย่เฉินตอบรับ จากนั้นก็ออกไปจากบ้านพร้อมกับเซียวชูหรันเงียบๆ
……
สองสามีภรรยาเรียกใช้บริการรถไปส่งที่ศูนย์กีฬาโอลิมปิกเมืองจินหลิง
เมื่อใกล้จะถึงสถานที่จัดงาน การจราจรรอบด้านก็แออัดจนเดินทางลำบาก
สองสามีภรรยาไม่อยากรบกวนเวลาคนขับรถ จึงลงจากรถเพื่อเดินไปยังทางเข้าเอง
ณ เวลานี้ รอบๆต่างก็เต็มไปด้วยผู้คนที่กำลังส่งเสียงเกรียวกราว นอกจากผู้ที่มีตั๋วอยู่ในมือแล้ว ก็ยังมีวัยรุ่นหนุ่มสาวท่าทางกระตือรือร้น คอยเข้าไปถามคนอื่นว่าอยากส่งต่อตั๋วข้าชมคอนเสิร์ตไหม บางคนถึงขั้นยอมให้อัพราคาขึ้นถึงสิบเท่า
ในตอนนี้เองเซียวชูหรันก็ตะโกนเรียกเธอ “รั่งหลิน! รั่งหลิน!”
ต่งรั่งหลินหันมาตามเสียงเรียก ก็พบว่าเป็นเซียวชูหรันกับเย่เฉิน จึงวิ่งเข้าไปหาด้วยใบหน้าดีใจ เพื่อสลัดแก๊งขายผีไปให้พ้น จากนั้นก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา
“ชูหรัน เย่เฉิน! มาดูเหมือนกันเหรอ!”
เซียวชูหรันพูดยิ้มๆ “ฉันเฝ้ารอเวลานี้มานานแล้ว จะพลาดได้ยังไง”
ต่งรั่งหลินพยักหน้ายิ้มๆ “ก็ใช่ แกชอบกู้ชิวอี๋มาตลอดเลยนี่นา”
ขณะที่พูด เธอก็มองไปที่เย่เฉิน เอ่ยอย่างแฝงความนัย“ไ้อ้หยา คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าเย่เฉินก็ชอบกู้ชิวอี๋ด้วย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...