ศัตรูของฮามิดรู้ที่ไหนกันว่า ในเวลานี้กองทัพของฮามิด ไม่เพียงแต่ไม่ถูกระดมยิงตายครึ่งหนึ่ง แต่กลับกลายเป็นผู้กล้ามากขึ้นเรื่อยๆในเสียงปืนใหญ่
ฮามิดในเวลานี้ เห็นว่าการทิ้งระเบิดด้วยปืนใหญ่นั้นแทบไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับแนวป้องกันด้านหลัง ก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นด้วย
เขาฟังเสียงปืนใหญ่ดังก้องอยู่ข้างนอกไปด้วย และทอดถอนหายใจอยู่ในใจไปด้วย: “ถ้าไม่ใช่ศิษย์น้องเย่สอนกลยุทธ์แนวป้องกันด้านหลังแบบนี้ให้ฉัน ชีวิตของผู้คนหลายพันคนนี้ของฉันคงจะอยู่การระดมยิงสองรอบก่อนหน้านี้ ก็สะอาดหมดเกลี้ยงไปทั้งหมดแล้ว!”
“ซ่างกานหลิ่งที่ศิษย์น้องเย่ให้ฉันดู แน่นอนว่าเป็นการต่อสู้แบบคลาสสิกที่เหมือนตำราจริงๆ กองทัพอาสาสมัครที่ยิ่งใหญ่สามารถบรรลุชัยชนะครั้งสุดท้ายของการต่อสู้ครั้งนี้โดยการทิ้งระเบิดของกระสุนลูกปืนใหญ่นับล้านของคนสหรัฐอเมริกา ไม่เพียงเป็นเพราะว่าพวกเขากล้าหาญชาญชัย ก็เพราะว่าวิสัยทัศน์กลยุทธ์ของพวกเขาเหนือกว่า กลยุทธ์จัดแจงแจกจ่ายขั้นสูง!”
“รอฉันผ่านการต่อสู้ครั้งนี้ไปได้ ฉันก็จะขูดภูเขาโดยรอบทั้งหมดออกไป และสร้างป้อมปราการที่แข็งแกร่งมาก!”
ในเวลานี้ การระดมยิงของกองกำลังรัฐบาลยังคงดำเนินต่อไป
ครั้งนี้พวกเขาบรรทุกกระสุนปืนใหญ่หลายหมื่นนัด ปืนสามสิบกว่านัด และยิงไปหลายร้อยนัดก็ไม่ใช่ปัญหา
ยิ่งไปกว่านั้น ทหารราบของพวกเขายังคงเดินหน้า ดังนั้นในช่วงเวลานี้ การระดมยิงของทหารปืนใหญ่ยังคงดำเนินต่อไปทุกๆสามนาที และยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อน
หลังจากที่ผ่านการระดมยิงยี่สิบนัดเต็มๆ ฐานทัพส่วนใหญ่ในหุบเขา ก็ถูกทำลายลงกับพื้นแล้ว และเหลือบ้านเพียงไม่กี่หลังเท่านั้นที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว
ทหารบางคน มาถึงที่ทางเข้าอุโมงค์อย่างระมัดระวังเพื่อสังเกตสถานการณ์ความเสียหายของฐานทัพ
หลังจากที่ค้นพบว่าฐานทัพถูกทำลายทั้งหมดแล้ว ผู้คนไม่น้อยตาแดง กำหมัดแน่น กัดฟัน ในใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
บางทีสำหรับซูโสว่เต้า ลานที่ทรุดโทรมนั้นก็เป็นฝันร้ายชัดๆ เป็นนรก แต่สำหรับทหารเหล่านี้ ลานเหล่านั้น บ้านเหล่านั้น ก็คือบ้านของพวกเขา
แต่ว่า สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ กองกำลังติดอาวุธของฮามิด กับกองกำลังประเภทเดียวเหล่านั้น แตกต่างกันเป็นอย่างมาก
ก่อนหน้าที่จะรู้จักกับเย่เฉิน ป้อมปราการฐานทัพของฮามิด ก็คือได้ขุดหลุมหลบภัยที่ความชันที่เป็นบวกอยู่ในตัวของภูเขา ต่อจากนั้นใช้ก้อนหินสร้างบังเกอร์ ค่อยใช้หญ้าแห้งทำหลังคาเพื่อปกปิด
ป้อมปราการแบบนี้ง่ายดายมาก ถ้าหากรับมือกับการบุกประชิดของทหารราบบนที่สูง รับมือกับกระสุนAK47ของทหารราบก็ไม่มีปัญหาแม้แต่น้อย และก็มีความเหนือกว่าเป็นอย่างมาก
แต่ว่า ถ้าหากอีกฝ่ายเล่นปราบปรามแรงกระสุนขึ้นมา หรือว่าใช้การระดมยิงหรือว่าเครื่องยิงจรวด RPG บังเกอร์บนฐานทัพแบบนี้ก็เหมือนกับเปเปอร์มาเช่ เป็นหลุมที่ดีที่สุดสำหรับทหาร
ตอนนี้กองกำลังรัฐบาลกำลังทิ้งระเบิดที่ความชันที่เป็นบวกอย่างเข้มข้น ก็เพื่อสลายกองกำลังป้องกันของฮามิดอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...