ทันทีที่ได้ยินว่าเย่เฉินมีวิธี ฮามิดถามด้วยความตื่นเต้นทันทีว่า “น้องชาย คุณมีวิธีอะไร? รีบบอกมาเถอะ!”
เย่เฉินถามเขาว่า “ผมจำได้ว่าคุณเคยพูด ดูเหมือนว่าคุณเคยซื้อกล้องถ่ายภาพอินฟราเรดมาจำนวนหนึ่ง?”
“ใช่!” ฮามิดรีบกล่าว “ผมใช้เงินจำนวนมากซื้อกล้องถ่ายภาพอินฟราเรดที่ผลิตในรัสเซีย ซึ่งทั้งหมดเป็นเกรดสำหรับทหาร ซึ่งหนึ่งเครื่องราคาเท่ารถเมอร์เซเดส-เบนซ์ หากคุณไม่ช่วยผมแก้ปัญหาเรื่องเงินก้อนนั้น ผมคงไม่สามารถใช้ของพวกนี้ได้”
เย่เฉินกล่าวว่า “งั้นก็ดีแล้ว ตอนนี้คุณกำลังก่อสร้างและพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานอย่างจริงจัง คุณน่าจะมีทีมระเบิดใช่ไหม”
“มีครับ” ฮามิดกล่าวว่า “ผมอาศัยระเบิดเพื่อขุดหลุมต่าง ๆ ปกติแล้วจะเจาะรูที่โขดหิน ฝังวัตถุระเบิด หลังจากระเบิดแล้วจึงใช้แรงคนขุดต่อไป”
เย่เฉินถามเขาว่า “ระเบิดควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ใช่ไหม?”
“ใช่” ฮามิดตอบอย่างแน่วแน่ “ทั้งหมดนั้นควบคุมด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ นักติดตั้งระเบิดทุกคนจะเตรียมอุปกรณ์ระเบิด หลังจากเดินสายแล้ว เมื่อเปิดสวิตช์มันก็จะระเบิดทันที”
“งั้นก็ดี” เย่เฉินกล่าว “เอาอย่างนี้ คุณให้วิศวกรวางกับดักในพื้นที่ป้องกันหลักต่าง ๆ ก่อน สิ่งสำคัญให้เลือกพื้นที่โล่งที่เหมาะสมสำหรับให้พลร่มร่อนลงมา จากนั้นเลือกจุดระเบิดที่เหมาะสม แล้วฝังลูกระเบิดในดินให้เพียงพอ ส่วนข้างบนคลุมด้วยตะปูขึ้นสนิม แผ่นเหล็ก และวัตถุโลหะอื่น ๆ หลักการคือชิ้นเล็กแต่มุมแหลมคม”
“จากนั้นก็พรางจุดระเบิดเหล่านี้อย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายสามารถตรวจพบ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องซ่อนสายไฟสำหรับจุดชนวนเพื่อไม่ให้ใครสามารถพบเจอได้”
“ถ้าคุณมีจุดระเบิด 30 จุด ต้องเรียงลำดับเลขที่ของจุดระเบิดแต่ละจุด แล้ววาดแผนที่เพื่อระบุตำแหน่งของจุดระเบิดแต่ละจุดอย่างชัดเจน”
“ถ้าศัตรูใช้พลร่มจู่โจมในตอนกลางคืน หลังจากที่โดดร่มลงมาแล้วจะไม่แยกโจมตีอย่างแน่นอน พวกเขาจะต้องลงจอดก่อนแล้วจึงรวมตัวกันอย่างเงียบ ๆ จากนั้นกระจายแล้วค่อยเริ่มการโจมตี”
การตายของหลูจ้านจุนและสหายร่วมรบ ทำให้ทหารของสำนักว่านหลงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก
ตอนนี้พวกเขาแทบรอไม่ไหวที่จะบุกไปที่ฐานทัพของฮามิด และฆ่าคนของฮามิดตาย เพื่อล้างแค้นให้กับการเสียสละชีวิตของสหายร่วมรบ
และเฉินจงเหล่ยก็มีความคิดเช่นนั้น
หลูจ้านจุนเป็นแม่ทัพคนโปรดที่เขาฝึกมาหลายปี แต่ตอนนี้เขากลับตายอย่างอนาถภายใต้น้ำมือของฮามิด เขาแทบรอไม่ไหวที่จะสับฮามิดออกเป็นหมื่นชิ้น
ดังนั้น เฉินจงเหล่ยจึงได้รวบรวมหัวหน้าทหารทั้งหมดของสำนักว่านหลง ประชุมเพื่อจัดทำแผนการรบ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...