ทันทีที่เสียงของโอนิซึกะจงลง ก็มีเสียงปืนดังขึ้นข้างๆ เขา
ในขณะนี้ แม้จะยังมีผู้คนเหลืออยู่เพียงครึ่ง แต่แทบจะฝืนอยู่รอดได้ และคนที่ยังถือปืนได้ มีจำนวนไม่ถึงหนึ่งในสิบด้วยซ้ำ
ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้ว่าพวกเขาจะยังสามารถถือปืนได้ แต่ร่างกายของก็ได้รับการบาดเจ็บมากมายจากการระเบิด เวลานี้ ยังจะมีพลังต่อสู้ได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าทหารของคามมิตจะไม่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่ถ้าสู้กันคงจะโหดร้ายมาก
พวกเขารู้ว่าการฝึกฝนของตนไม่ดี และความแข็งแกร่งไม่เพียงพอ แต่พวกเขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นเสือที่ได้รับบาดเจ็บ ดังนั้น พวกเขาจึงไม่รีบพุ่งเข้าไปสู้ แต่ใช้วิธีหลายชนิดจากระยะไกล
นอกจากกระสุนที่หนาแน่นแล้ว ทหารจำนวนมากที่แรงแขนแข็งแกร่งหน่อย เริ่มขว้างระเบิดใส่ตำแหน่งที่กองพันทหารพลร่มหนึ่งอยู่อย่างเมามัน โดยไม่ให้คู่ต่อสู้มีโอกาสต่อสู้ในระยะประชิดเลย
วิธีการสู้แบบเผาผลาญคู่ต่อสู้อย่างไม่ไว้หน้านั้นใช้ได้ดีมาก ไม่เพียงแต่โจมตีศัตรูอย่างรุนแรงได้เท่านั้น ฝ่ายตัวเองก็ไม่ได้สูญเสียอะไรอีกด้วย
ในเวลานี้ ระเบิดหลายลูกระเบิดอยู่ข้างๆ โอนิซึกะ ทำให้เขาที่ใกล้จะตายอยู่แล้ว หยุดหายใจโดยสิ้นเชิง
เมื่อได้ยินเสียงปืนและเสียงระเบิดฝั่งนั้น เฉินจงเหล่ยแทบทรุด
เขาเปลี่ยนช่องทันที และตะโกนบอกผู้บัญชาการกองทัพรัฐบาลว่า:"ทหารของฉันถูกซุ่มโจมตี รีบให้ทหารของคุณโจมตี! เร็วเข้า!"
เมื่ออีกฝ่ายได้ยินแบบนั้น ก็โพล่งออกมาว่า:"ถ้าคนของคุณทำลายป้อมปราการของอีกฝ่ายไม่ได้ เราจะไม่บุ่มบ่ามเข้าไปตาย!"
เฉินจงเหล่ยตะโกนพร้อมตาแดง:"คุณจะเห็นคนจะตายแล้วไม่ช่วยเลยไม่ได้ เดี๋ยวฉันจะยิงคุณให้ตายเลย เชื่อไหม? !"
อีกฝ่ายพูดอย่างเหยียดหยาม:"ในเมื่อคุณมีความสามารถแบบนี้ ทำไมคุณไม่ไปช่วยลูกน้องของคุณเองล่ะ? อยากให้ฉันใช้ชีวิตของลูกน้องของฉันไปช่วยคนให้คุณ มันเป็นการฝันกลางวันชัดๆ!"
"คุณ……" เฉินจงเหล่ยแทบจะสำลักเลือดออกมา และกัดฟันด่าว่า:"มึงแม่งหาเรื่องเองนะ! กูจะประท้วงให้กับผู้บังคับบัญชาของมึงเดี๋ยวนี้! รอขึ้นศาลทหารเถอะ!"
"บ้าไปแล้ว" อีกฝ่ายไม่สนใจเขา แล้ววางสายเลย
คามมิตชนะอีกแล้ว
แต่ที่มหัศจรรย์ก็คือ คราวนี้ทหารของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บหรือตายเลย
แม้ว่าพลร่มเหล่านี้เป็นคนเก่งของสำนักว่านหลง แม้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะมีอาวุธและอุปกรณ์ครบครัน แต่ว่าภายใต้การจัดยุทธวิธีของเย่เฉิน คนเหล่านี้ไม่มีโอกาสที่จะใช้ข้อได้เปรียบของตัวเองเลย
เมื่อเผชิญกับการระเบิดอันทรงพลัง แม้แต่ทฤษฎียุทธวิธีเชิงรุกเชิงลึกก็ไม่สามารถต้านทานมันได้ นับประสาอะไรกับเลือดเนื้อเหล่านี้
เมื่อคามมิตรู้ว่าได้กำจัดศัตรูให้หมดสิ้นแล้ว ก็ตื่นเต้นสุดขีด
เขาได้ไปยังพื้นที่ที่กองพันทหารพลร่มหนึ่งของสำนักว่านหลงตายด้วยตัวเอง และดูทหารของเขาทำความสะอาดสนามรบ ภายใต้แสงไฟฉายแรงสูงแข็งแกร่ง รู้สึกดีใจมาก
วันนี้เขาต่อสู้เพื่อชัยชนะสองครั้งติดต่อกัน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่โดดเด่นที่สุดในชีวิตของเขา

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...