ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3070
หลังจากผ่านการต่อสู้สองครั้งในหนึ่งวัน ความประหม่าและความวิตกกังวลภายในของคามมิต ก็ค่อยๆ กลายเป็นความดีใจและความตื่นเต้นในตอนนี้
นอกจากนี้ยังมีการเปิดใจและความสุขแบบหนึ่ง หลังจากทุ่มสุดตัวอย่างสิ้นเชิง
เขารู้ดีอยู่ในใจว่า เขาได้สังหารทหารรับจ้าง 2-3พันคนของสำนักว่านหลงสองครั้ง ถือว่าได้สร้างความแค้นกับสำนักว่านหลงได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
ในเมื่อเรื่องมันมาถึงจุดนี้แล้ว เดินไปจนสุดทางสู่ความมืดเสียดีกว่า
จากนั้น คามมิตจึงถามผู้ช่วยด้วยสีหน้าเคร่งขรึม:"เก็บกวาดสนามรบเสร็จแล้วยัง?"
"ใกล้จะเสร็จแล้ว"ผู้ช่วยพูด:"เราได้เก็บกวาดอาวุธและอุปกรณ์ทั้งหมดที่สามารถใช้ได้โดยพื้นฐานแล้ว"
"ดี!"คามมิตพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง:"รวบรวมระเบิดเพลิงเหล่านี้ และใส่ไว้ในบังเกอร์ที่ห่างไกลจากบุคลากร อาวุธเหล่านี้ ไม่ถึงเวลาสุดวิสัยห้ามนำติดตัวไปด้วยเด็ดขาด และห้ามเอาเข้าไปในบังเกอร์อื่น ๆ ผู้ฝ่าฝืน จะถูกขังไว้ 30 วัน!"
ผู้ช่วยพูดทันทีว่า:"ครับ ท่านจอมพล ผมจะสั่งเดี๋ยวนี้"
คามมิตพยักหน้า จากนั้นหยิบระเบิดเพลิงขึ้นมา ยื่นมือออกมาแล้วดึงสลัดออก
ผู้ช่วยตกใจกับการกระทำของเขา
กำลังจะพูด คามมิตก็ขว้างระเบิดเพลิงลงบนกองซากศพ
เสียงดังตู้ม ระเบิดมือสีดำได้ระเบิดเปลวไฟที่รุนแรง ซึ่งมันเผาไหม้ตามตัวศพอย่างรวดเร็ว ด้วยอุณหภูมิที่สูงมาก
คามมิตอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:"ฉันมันฉลาดหลักแหลมอะไรกันล่ะ! ฉันรู้ดีว่าฉันอยู่ในระดับไหน ที่ตอนนี้ฉันยังมีชีวิตอยู่ได้ เป็นเพราะศิษย์น้องเย่ของฉันทั้งนั้น!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะเขาวางแผน พวกนายคงจะถูกอีกฝ่ายกำจัดไปพร้อมกับฉันแต่แรกแล้ว!"
"หรือว่าเราถูกเผาจนตายในโครงการก่อสร้างแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ที่เราขุดเอง ด้วยระเบิดเพลิงแบบนี้แล้ว!"
พูดถึงนี้ คามมิตก็รีบพูดว่า:"พวกนายรีบเก็บกวาดสนามรบ แล้วกลับไปที่โครงการก่อสร้างแนวป้องกันทางยุทธศาสตร์ของแต่ละคนเพื่อเฝ้ายามต่อ ฉันจะไปโทรหาศิษย์น้องเย่! บอกข่าวดีนี้กับเขา!"
ผู้ช่วยรีบพูดว่า:"ท่านจอมพล โทรไปดึกๆแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะรึเปล่า? จะรบกวนการพักผ่อนของคุณเย่หรือไม่?"
คามมิตด่าว่า:"บอกให้นายว่างๆ ก็อ่านหนังสือบ้าง นายก็ไม่ทำ! หัวเซี่ยกับเราไม่ได้อยู่ในเขตเวลาเดียวกัน ตอนนี้เวลาของเราคือเช้ามืด 03.30 ของเขาเป็นเวลาตอนเช้า 08:30!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...